دانلود ترجمه مقاله منابع انسانی پایدار در یک منطقه حفاظت شده در جنوب غربی گابن

1. مقدمه 2. منطقه حفاظت شده گابن و گامبا 3. پروژه منطقه حفاظت شده گامبا 4. نتیجه گیری

در آفریقای مرکزی، جایی که دولت ها و ارگان های تامین مالی، تنها بخشی از مخارج جاری را پوشش می دهند، نیاز به مدیریت موثر شبکه مناطق حفاظت شده داشتند، سرمایه گذاری بر افرادی که برای مشارکت در تلاش های حفاظت از محیط زیست در درازمدت فراخوانده می شود، بسیار حیاتی و مهم است. در مجموعه مناطق حفاظت شده گامبا در جنوب غربی گابون، حفظ همه آن افراد شرکت کندگان در جلسات آموزشی، برگزار شده از سال 1996 در فنون پایش بوم شناسی و ارزیابی روستایی مشارکتی (مطالعات اجتماعی اقتصادی)، را تحلیل کردیم. از میان آن کارگزاران دولتی که در جلسات آموزش مربوطه شرکت کرده بودند، 7/7%، پایش های بومشناسی را ادامه دادند و صفر درصد، ارزیابی روستایی مشارکتی را دو سال بعد از آموزش،ادامه دادند. اما، 2/76% و 0/60% از اعضای جوامع محلی که آموزش دیده بودند، هنوز در پایش های بومشناسی و ارزیابی روستایی مشارکتی بترتیب بعد از 2 سال، فعال بودند. نتیجه گیری های قطعی در مورد مشارکت اعضای سازمان غیردولتی را نمی توان بدست آورد که این بخاطر تعداد اندک شرکت کنندگان اولیه در برنامه های آموزشی بودند. براساس نتایجمان، بنظر می رسد که شرکت کنندگان روستایی، منابع انسانی «پایدار» تر نسبت به کارگزاران دولتی یا اعضای سازمان های غیردولتی می باشند. حتی اگر جوامع محلی نتوانند فقط مسئول مدیریت مناطق حفاظت شده باشند، متخصصان حفاظت از محیط زیست امروزی باید نقاط قوت و محدودیت های شریکان روستایی را بشناسند. پیاده سازی فرآیندی که شامل مشارکت و تقلید اعضای جامعه می باشد، یک کار پرزحمت است زیرا مدیران مناطق حفاظت شده باید در میدان (منطقه) باشند تا اشخاص کلیدی را شناسایی کنند و جلسات آموزشی فشرده را سازمان دهی کنند. همچنین، پشتیبانی ثابت باید در سال اول فراهم شود و سپس کارآمدترین و با انگیزه ترین مشارکت کنندگان قادر به ادامه آموزش باشند و راه خود را در رتبه های ساختار سازمانی آن منطقه محافظت شده، ادامه دهند.

In central Africa, where governments and funding agencies cover only a fraction of the recurrent expenditures needed to effectively manage the protected‐areas network, it is essential to invest in the people who will be called on to participate in conservation efforts over the long term. In the Gamba Protected Areas Complex in southwestern Gabon, we analyzed the perseverance of all those who participated in training sessions, held since 1996, in ecological survey techniques and in participatory rural appraisal (socioeconomic studies). Of government agents who attended the respective training sessions, 7.7% continued ecological surveys and 0% continued participatory rural appraisal 2 years after training. However, 76.2% and 60.0% of the members of local communities who received training were still active in ecological surveys and participatory rural appraisal respectively after 2 years. Definitive conclusions regarding the participation of nongovernmental organization members cannot be drawn because of the low number of initial participants in the training programs. Based on our results, village collaborators seem to be a more “sustainable” human resource than government agents or of nongovernmental organizations members. Even though local communities cannot be solely responsible for managing protected areas, today's conservation professionals must acknowledge the strengths and limitations of village collaborators. Implementing a process involving the participation and the emulation of community members is a demanding task because protected‐area managers must be based in the field to identify key individuals and to organize intensive training sessions. Also, constant support must be provided during the first years, and then the most capable and motivated collaborators will be able to pursue further training and work their way up through the ranks of the protected area's organizational structure.