دانلود ترجمه مقاله مدل معادله ساختاری برای رابطه فعالیت بدنی و کیفیت زندگی

1. کیفیت نتایج شخصی مرتبط با زندگی 2. فعالیت بدنی در افراد مبتلا به ID 3. فعالیت بدنی مرتبط با QoL: یک مدل معادله ساختاری یکپارچه 4. روش 5. روش ها 6. رویه 7. تحلیل داده ها 8. نتایج 9. بحث و بررسی

پیشینه/هدف: پیشینه نشان می دهد که اجرای فعالیت جسمی، سلامت عمومی و کیفیت زندگی افراد دچار معلولیت ها و ناتوانی های فکری را بهبود می بخشد. اما، شواهد تجربی اندکی در مورد مزیت های ویژه ای که فعالیت جسمی فراهم می کند و میزان رخداد این مزیت ها، انجام شده است. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر دیدگاه ها و برداشت ها در مورد فعالیت جسمی و حمایت سفارشی سازی شده از هرکدام از هشت حیطه مرتبط با کیفیت زندگی و سه عامل کیفیت زندگی مرتبه بالات بود. روش تحقیق: نمونه تحقیق ما شامل بزرگسالان دچار اختلال فکری (n=529)، تخصص های تخصیص داده شده به آنها (n=522) و یک عضو خانواده (n=462) بود. اکثر شرکت کنندگان در خدمات روزانه و اقامتی شرکت کرده بودند و ما مقیاس پیامدهای شخصی و نیازها و استراتژی های پشتیبانی برای مقیاس فعالیت جسمی را برای همه آنها بکار گرفتیم. نتایج: تخمین پارامتر مدل ساختاری، مقادیر زیاد را بخصوص برای عامل تندرستی، نشان داد. این داده ها به ما امکان دادند تا تایید کنیم که ادراک ها در مورد پشتیبانی های جسمی و سفارشی شده در زمینه فعالیت جسمی، به عنوان پیش بینی کننده های بهبود کیفیت زندگی، عمل می کنند. نتیجه گیری: نتایج بیان می کنند که سازمان های اختصاص داده شده برای بهبود پیامدهای شخصی باید شامل فعالیت جسمی در برنامه های آنها باشند و خدمات خود و استفاده از منابع فعالیت جسمی موجود در این جامعه را مورد بازبینی قرار دهند.

Background/Objective: Literature shows that practicing physical activity improves the general health and quality of life of people with intellectual disabilities. However, there is little empirical research on the specific benefits physical activity provides and to what extent these benefits occur. The goal of this study was to examine the impact of perceptions of physical activity and the individualized support on each of eight quality of life-related domains and three higher-order quality of life factors. Method: The sample consisted of adults with intellectual disability (n = 529), their assigned professionals (n = 522), and a family member (n = 462). Most participants attended day and residential services, and we applied the Personal Outcomes Scale and the Support Needs and Strategies for Physical Activity Scale to all of them. Results: The structural model parameter estimation showed high values, especially for the factor of well-being. These data allowed us to confirm that perceptions of physical and individualized supports in the field of physical activity act as predictors of quality of life improvement. Conclusions: The results suggest that organizations devoted to enhancing personal outcomes should include physical activity in their programs, and revise both their own services and the use of physical activity resources available in the community.