دانلود ترجمه مقاله دلواپسی، کنترل عواطف، و کنترل اضطراب

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

نگرانی و کنترل هیجان: این فرضیه که نگرانی بیشتر به کنترل کمتر به هیجان های فرد ارتباط دارد برای هر دوی جوانان و سالمندان صدق می کند. در مطالعه حاضر، کنترل بیشتر بر تجربه درونی هیجان به نگرانی کمتر ارتباط داده شده است. جالب اینکه، نگرانی بیشتر به کنترل کمتر بر تجربه درونی بخصوص ناراحتی ارتباط داده شده است. مشخص نیست که آیا نگرانی، ناراحتی را تولید می کند یا خیر یا آیا تنظیم ضعیف تر نسبت به تجربه درونی ناراحتی می تواند باعث نگرانی بیشتر شود یا خیر. این رابطه ممکن است دو طرفه باشد، که این امر ممکن است مداخلات روانشناختی به هدف کاهش فراوانی یا کنترل پذیری نگرانی یا مداخلات جهت افزایش هیجان مثبت و کاهش رفتارهای دخیل، را ممکن سازد. مطالعه حاضر نشان می دهد که یافته های تجربی در مورد اینکه نگرانی هیجان منفی تولید می کند (برای مثال، مک لافلین و همکاران، 2007) می تواند برای نمونه های سالمندان بزرگتر تعمیم داده شود. تعدادی از محققان، تفاوت مرتبط با سن در تجربه هیجان را گزارش داده اند (برای مثال، لیونسن، کارستنسن، فریسن و اکمن، 1991)، درحالی که محققان دیگر، تفاوت سن را مشاهده نکردند، هنگامی که محرک ها برای سالمندان بکار گرفته شدند (کونزمن و گروهن، 2005). علاوه بر آن، در مطالعه حاضر، کنترل بیشتر بر علائم برونی هیجان های فرد به نگرانی کمتر ارتباط داده شده است. اما، شایان ذکر است که این همبستگی ها از نظر اندازه متعادل بوده اند. این یافته ها، نظریه عدم تنظیم هیجان GAD را تایید می کنند (منین، هیمبرگ، تورک و فرسکو، 2002). منین و همکاران (2002) بیان می کنند که افراد دچار GAD، در تنظیم موثر هیجان های خود مشکل دارند. نگرانی می تواند حواس افراد را از احساسات جسمی خود یا نظارت بر رفتار را پرت کند. شاید هنگامی که افراد نگران هستند، بر علائم بیرونی هیجان هایشان، یعنی، پاسخ های غیرکلامیشان (برای مثال، حالت چهره) نظارت نمی کنند. علاوه بر آن، این می تواند یک رابطه دو طرفه باشد، زیرا درگیر شدن با نگرانی، هیجان منفی تولید می کند (برای مثال، آندریوز و بورکووک، 1988؛ مک لافلین و همکاران، 2007)، که این می تواند کنترل تجربه درونی هیجان ها در طی و بعد از زمان نگرانی را دشوارتر سازد. همانگونه که در قبل اشاره شد، این یافته ها اندازه متعادلی دارند که این نشان می دهد که ممکن است متغیرهای دیگری وجود داشته باشند که بر رفتار نگرانی تاثیر بگذارد و نظریه عدم تنظیم هیجان GAD ممکن است کاملاً رخداد نگرانی در نمونه های (افراد) غیربالینی را تبیین نکند. مطالعه حاضر نشان داد که رابطه معکوس بین نگرانی و کنترل بر هیجانات، در جوانان و بزرگسالان در یک نمونه غیربالینی اجتماعی وجود دارد. درحالی که یک رابطه بین نگرانی و عدم تنظیم هیجان با عمدتان نمونه های سن دانشگاهی، نشان داده شده است، مطالعه حاضر این یافته ها را برای سالمندان ساکن در اجتماع، تعمیم و گسترش می دهد. این گویای آن است که نگرانی در یک پیوستار رخ می دهد و باید به این صورت مورد بررسی قرار گیرد (براون و بارلوف، 2009). بنابراین، مداخله برای افراد دارای سطح نگرانی کمتر از سندرمی، می تواند کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشد و ممکن است باعث بهبود تنظیم هیجان شود. علاوه بر آن، یادگیری مهارت های تنظیم هیجان می تواند تاثیر مثبتی بر زندگی بگذارد و نگرانی فرد در گذر زمان را کاهش دهد.

Worry and emotion control: The hypothesis that greater worry would be related to less control over one’s emotions was supported for both older and young adults. In the present study, greater control over the inner experience of emotion was related to less worry. Interestingly, greater worry was related to less control over the inner experience of sadness in particular. It is not clear whether the worrying generates the sadness or whether poorer regulation over the inner experience of sadness may lead to greater worry. The relation may be bidirectional, which may allow for psychological interventions aimed to decrease the frequency or controllability of worry or interventions aimed to increase positive affect and decrease contributing behaviors. The present study demonstrates that previous experimental findings of worrying generating negative affect (e.g., McLaughlin et al., 2007) may be extended to older adult samples. Some researchers have reported age differences in the experience of emotion (e.g., Levensen, Carstensen, Friesen, & Ekman, 1991), while other researchers found no age-related differences when the stimuli are relevant for older adults (Kunzmann & Gruhn, 2005). Furthermore, greater control over the external signs of one’s emotions was related to less worry in the present study. However, it is important to note that these correlations were modest in size. These findings support the emotion dysregulation theory of GAD (Mennin, Heimberg, Turk, & Fresco, 2002). Mennin et al. (2002) suggest that individuals with GAD have difficulty regulating their emotions effectively. Worrying could distract individuals from their bodily sensations or monitoring of their behaviors. Perhaps when individuals are worrying, they do not monitor external signs of emotions, that is, their non-verbal responding (e.g., facial expressions). Moreover, this may be a bidirectional relation, as engaging in worry generates negative affect (e.g., Andrews & Borkovec, 1988; McLaughlin et al., 2007), which may make it more difficult to control one’s inner experience of emotions during and after periods of worry. As noted earlier, these findings are modest in size, which indicates that there may be other variables that influence the behavior of worry, and the emotion dysregulation theory of GAD may not fully account for the occurrence of worry among non-clinical samples. The present study demonstrated that the inverse relation between worry and control over emotions is present among older and younger adults in a community, non-clinical sample. While a relation between worry and emotion dysregulation has been demonstrated with mostly college-aged samples, the present study extends these findings to community-dwelling older adults. This suggests that worry occurs on a continuum, and should be examined as such (Brown & Barlow, 2009). Thus, intervening for individuals with sub-syndromal levels of worry may improve their quality of life and may lead to improved emotion regulation. Additionally, learning emotion regulation skills could positively impact one’s life and reduce one’s time spent worrying.