دانلود ترجمه مقاله نقش آموزش مهارت های اجتماعی در نوجوانان مبتلا به اضطراب

1. مقدمه 2. نتایج 3. بحث و بررسی 4. نتیجه گیری

پیشینه/هدف: آموزش مهارت های اجتماعی (SST) غالباً در درمان اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) هم در کودکان و هم نوجوانان، ارائه می شود، اگرچه هنوز شواهد تجربی برای تایید آن وجود ندارد. در نتیجه، هدفمان، مطالعه نقش و تاثیرات SST در درمان یک نمونه از نوجوانان دچار SAD می باشد. روش پژوهش: در مجموع 108 نوجوان که ترس اجتماعی عمومی آنها تشخیص داده شده بود به تصادف به دو گروه شرایط درمان (با و بدون SST) و یک گروه شاهد که منتظر فهرست هستند (WLCG)، تقسیم شدند. ارزیابی شامل معیارهای خوداظهاری، آزمون های مشاهده ای و ارزیابان کور بودند. نتایج: هر دو مداخلات به میزان معناداری کاهش تعداد وضعیت های اجتماعی ترس/اجتناب (کناره گیری) را در مقایسه با WLCG، که بدتر شده بود، را نشان داد. به همین صورت، هر دو مداخله موثر بودند، اما گروه SST، نتایج بهتری در پس آزمون و پیگیری و همچنین نرخ اخراج کمتری (6:1) حاصل کردند. نتیجه گیری: استفاده از SST، نرخ اخراج نوجوانان درمان شده را کاهش می دهد و اثربخشی برنامه مداخلات را برای نوجوانان دچار ترس اجتماعی افزایش می دهد. ترس اجتماعی (SP) یا اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) شیوع تقریباً 7 درصدی در کودکان و نوجوانان ایالات متحده (جامعه روان درمانی آمریکا (APA)، 2013) و بین 8 و 12.06% در نوجوانان اسپانیایی (اولیوارز، اولیوارز-اولیوارز و ماسیا، 2014) دارد. شواهد تجربی نشان می دهند که رفتار درمانی شناختی (CBT) ، اثربخشی خود را برای SAD نشان داده است و اولین گزینه مداخله روانشناختی برای این اختلال محسوب می شود (جامعه روانشناسی آمریکا (APA)، 2016). اما، علیرغم نتایج خوب، اتفاق نظر عمومی در مورد نیاز به بهبود محدوده اثربخشی و بازدهی این درمان ها وجود دارد (بورناس و همکاران، 2017؛ مک آلیوی و همکاران، 2014؛ نونز و همکاران، 2018، ورسیبه و همکاران، 2018 الف؛ ورسیبه و همکاران، 2018 ب). از دیدگاه ما، افزایش اثربخشی و بازده درمان SAD با این موارد قابل حصول است (1) مطالعه نقش و مشارکت نسبی هر کدام از مولفه هایش و اثر متقابل آنها (به آله، مک کارتی، راثشیلد و وایت سایت، 2015 مراجعه نمایید)؛ (2) پیاده سازی استراتژی های جایگزین برای فرمت بالینی متداول که انگیزه درمان کم و موانع عملی برای شرکت در جلسات را رفع می کند(اولیوارز-اولیوارز، اولیوارز، ماسیا، ماسیا و مونتزینوز، 2016) و (3) درک بیشتر متغیرهای تسهیل کننده یا جلوگیری کننده از پایبندی به درمان (هاولی، رکتور و لاپوزا، 2016).

Background/Objective: Social skills training (SST) is frequently included in the treatment of social anxiety disorder (SAD) in both children and adolescents, although there is no empirical evidence to support it. Consequently, our objective is to study the role and effects of SST in the treatment of a sample of adolescents with SAD. Method: A total of 108 adolescents diagnosed with generalized social phobia were randomly assigned to two treatment conditions (with and without SST) and a control group waiting list (WLCG). The evaluation included self-report measures, observational tests and blind evaluators. Results: Both interventions significantly reduced the number of social situations feared/avoided with respect to the WLCG, which worsened. Likewise, both interventions were effective but the group with SST obtained better results in the post-test and follow-ups, as well as a lower dropout rate (6:1). Conclusions: The use of SST reduces the dropout rate of treated adolescents and increases the effectiveness of the Intervention Program for Adolescents with Social Phobia. Social phobia (SP) or social anxiety disorder (SAD) has a prevalence of approximately 7% among children and adolescents in the United States (American Psychiatric Association (APA), 2013) and between 8 and 12.06% in Spanish adolescents (Olivares, Olivares-Olivares, & Macià, 2014). Empirical evidence shows that cognitive behavioral therapy (CBT) has been shown to be efficacious for SAD and is considered the first-choice psychological intervention for the disorder (American Psychological Association (APA), 2016). However, despite the good results, there is general agreement on the need to improve the range of effectiveness and efficiency of these treatments (Bornas et al., 2017, McAleavey et al., 2014, Nunes et al., 2018, Wersebe et al., 2018a, Wersebe et al., 2018b). From our point of view, increasing the effectiveness and efficiency of SAD treatment could be achieved by (1) the study of the role and relative contribution of each of its components and their interactions (see Ale, McCarthy, Rothschild, & Whiteside, 2015); (2) the implementation of alternative strategies to the conventional clinical format that would resolve low treatment motivation would resolve low treatment motivation and practical barriers to attending sessions (Olivares-Olivares, Olivares, Macià, Macià, & Montesinos, 2016); and (3) a greater understanding of the variables that facilitate or hinder adherence to treatment (Hawley, Rector, & Laposa, 2016).