دانلود ترجمه مقاله تجسم بحران های اقتصادی با مدل های حسابداری

1. مقدمه 2. هم پوشانی، میان مدلسازی اقتصادی، حسابداری درآمد ملی و جامعه شناسی مصورسازی 3. یک مدل حسابداری از بحران ایرلند 4. نتیجه گیری

داده های بیشتر، به صورت خطی، به تصمیم های بهتر منجر نمی شود. انسان ها اغلب، تلاش هایی که در زمینه به دست آوردن بهره لازم، از اطلاعات میکنند را کمینه سازی می کنند (ور 2013,p375). بُعد پذیر بودن مسئله سیاست می تواند مصور سازی را پیچیده کند زیرا تعداد داده هایی از شاخص ها و نکات داده، اغلب برای ارزیابی دقیق آسیب پذیری های بالقوه، مورد نیاز هستند. بنابراین خلاصه کردن این شاخص ها، به صورت مناسب، از طرق مصور سازی، ماهیتی بسیار مهم دارد. مصورسازی، برای سیاست گذاری، نمایه ای از حقیقت، به منظور اقدام، کنترل و هم چنین تضمین اطاعت دیگران، در این سلطه می باشد (بلونفیرد و وورداباکیس 1994، 456 که در کو و کوپر 2011 نقل قول شده است، p334). جوردن، میترنهوفر و جورگیسون 2018:34 اکنون تذکرهای جدی ای، در برابر اعتماد بیش از حدی که مصورسازی می تواند به سیاست گذاران بدهد، ارائه می کند که البته این روش می تواند فرآیندهای پیچیده که به صورت بالقوه، درک درستی از آن ها حاصل نمی شود را به عنوان موجودیت های ساده، قابل تصویر و قابل مدیریت نشان می دهد. در چنین سیستم پیچیده ای، یک مقیاس، کافی نخواهد بود. در حقیقت، مقیاس های ساده اغلب، با یکدیگر تناقض دارند. فیورامانتی 2008، سارلین و مارگشکو 2011، بیلیو و همکاران 2012، شاخص های بدهی، ارز، بحران سیستمی را به عنوان مواردی که با یکدیگر ارتباط غیرخطی دارند، نشان داده اند. اثبات علیت، اغلب کاری دشوار است. مصورسازی های مختلف می تواند چارچوب های مختلفی از مرجع ایجاد نماید و معانی مختلفی از مداخله را ارائه دهد. در یک سیستم پیچیده همانند اقتصاد، در موقعیت ماکرواقتصادی، مصورسازی در واقع حامل ایده، درباره عملکرد گذشته و آینده اقتصاد است (هیمیک و بریوت 2018). هدف این مقاله، بررسی حامل های جدید ایده های پیچیده تر است که از سیستم 70ساله جمع آوری داده، درباره اقتصاد، استخراج شده است (همان حساب های ملی). چارچوب نظری تصمیم گیری ای که در این جا استفاده می کنیم فرض می کند تصمیم گیران، به صورت نیمه منطقی یا با منطق محدود عمل می کنند (سایمون 1957،1985)؛ هرچند توسط چارچوب های ایدئولوژی قبلی (بان 2016) و توسط سیاست های سازمانی ای که خود را در آن می یابند، تحت قید هستند (کارنی 2016). با پیروی از هادسون 77-70: 2014 استدلال می کنیم که در بحران، گروه های کوچک، انتخاب های چارچوب بندی را برپایه بسیاری از انواع مختلف مدارک، اتخاذ می کنند. گروه کوچک، سپس گزینه انتخاب شده را به گروه بزرگتر می فروشد (مینتز و واینه 2016). اکنون از دیدگاه سیاست گذارانی که به صورت مستقیم، در فرآیند، دخیل هستند می دانیم که این پدیده دقیقا الگویی نیست که واکنش بحران ایرلند، آن را اتخاذ نمود (برای مثال به کاردیف 2016 مراجعه کنید).

More data does not lead linearly to better decisions. Humans typically minimize the effort they expend in getting the necessary gain in information (Ware, 2013, p. 375). The dimensionality of the policy problem complicates visualization, since a large number of indicators and data points are often required to accurately assess potential vulnerabilities. Summarising these indicators appropriately via visualization therefore becomes important in and of itself. Visualizations for policy making are representations of “reality in order to act on it, control or dominate it, as well as to secure the compliance of others in that domination’’ (Bloomfield & Vurdubakis, 1994: 456, quoted in Qu & Cooper, 2011, p. 344). Jordan, Mitterhofer, and Jørgensen (2018: 34) correctly caution against the overconfidence visualizations can give policy makers by which “complex and potentially not well understood processes come to appear simple, imaginable and ‘manageable’”. In such a complex system, one measure will not do. In fact, simple measures often argue against one another. Fioramanti (2008), Sarlin and Marghescu (2011) and Billio et al. (2012) have shown indicators of debt, currency, and systemic crises are non-linearly related to one another. Causality is often hard to establish. Different visualizations provide different frames of reference for, and suggest different means of interventions, in, a complex system like an economy. In a macroeconomic context, visualizations are ‘carriers of ideas’ about the economy's past and future performance (Himick & Brivot, 2018). The purpose of this article is to examine new carriers of more complex ideas derived from a 70-year-old system of data-gathering about the economy, the national accounts. The decision-theoretical frame we employ assumes policy makers act in a quasi- or boundedly rational way (Simon, 1957, 1985), although constrained by their prior ideological framings (Ban, 2016), and by organizational politics they find themselves in (Cairney, 2016). Following Hudson (2014: 70e77), we argue that in crises, small groups make framing choices based on many different types of evidence.1 The small group then ‘sells’ the chosen option to the larger group (Mintz & Wayne, 2016). We now know from accounts of those policy makers directly involved that this is exactly the pattern the Irish crisis response took (see for one example among many Cardiff, 2016).