دانلود ترجمه مقاله استراتژی هایی برای مدیریت ریسک خشکسالی شهری

1. مقدمه 2. مدیریت ریسک خشکسالی شهری 3. طبقه بندی معیارهای خشکسالی 4. انتخاب مطالعه موردی و خلاصه نتایج 5. بحث و بررسی 6. نتیجه گیری

مقدمه: خشکسالی، منابع آب شیرین را تحت تاثیر قرار داده و شهرها ممکن است کمبود آب را تجربه کنند. جیره بندی و قطع شدن منابع آب می تواند فرآیندهای تولید را تخریب کرده و جوامع ممکن است هزینه های بالایی را برای جستجوی منابع جایگزین آب متحمل شوند. رشد پایدار شهرها به سیستم‌های تامین آب قابل‌اعتمادی بستگی دارد که برای مقابله با خشکسالی به اندازه کافی قوی هستند. هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی(IPCC, 2014)) با اطمینان متوسط نتیجه گرفت که تغییر بارندگی باعث تغییر سیستم های هیدرولوژیکی شده و کیفیت و کمیت منابع آب را تحت تأثیر قرار می دهد. این امر بر سیستم های آبرسانی شهری تأثیر گذار بوده و حتی امروزه ، خواه به تغییرات آب و هوایی مرتبط باشد یا خیر ، بسیاری از شهرهای جهان از خشکسالی طولانی مدت یا شدید رنج می برند. خشکسالی هزاره در استرالیا (ون دیک و همکاران ، 2013) بدترین خشکسالی کالیفرنیا در 1200 سال (گریفین و آنچوکایتیس ، 2014) و خشکسالی استثنایی در جنوب شرقی برزیل که از سال 2014 آغاز شد (استمن ، 2014) تنها چند نمونه از خشکسالی های اخیر تأثیرگذار بر تأمین آب شهری هستند. برای مقابله با خشکسالی ، مانند سایر خطرات طبیعی مانند سیل و زلزله ، از رویکرد خطر حمایت می شود (کامپراگو ، آپوستولکی، مانولی ، فروبریک ، و آسیماکوپولوس ، 2011 ؛ OECD ، 2013 ؛ UNISDR ، 2009b ؛ ویلهیت، 2011). از آنجا که ریسک به عنوان ترکیبی از احتمالات و عواقب درک شده است ، مدیریت ریسک خشکسالی نیاز به ترکیبی از اقدامات دارد که در کنار هم احتمال و همچنین عواقب کمبود آب را در سطح قابل قبولی محدود می کند. مدیریت ریسک خشکسالی فرایندی است که با هدف پیشگیری از اقدامات خشکسالی به خوبی انجام می شود. چندین نویسنده عنوان کرده اند که هنگام مواجهه با خشکسالی ، مقامات اقداماتی را به صورت موقت انجام می دهند که می تواند به عنوان پاسخ اضطراری یا مدیریت بحران توصیف شود (فو، سوبودا، تانگ, دای، وو، 2013؛ روسی و کانکالیره، 2013؛ ویلهیته، سیواکمارو پولوارتی، 2014). اگرچه برنامه ریزی و اجرای چنین اقدامات کوتاه مدت ممکن است برای کاهش تأثیرات خشکسالی فوری مؤثر باشد ، در بلند مدت و در مواجهه با تغییرات آب و هوا ، صرفاً تکیه بر مدیریت بحران ممکن است پایدار نباشد. مدیریت ریسک خشکسالی پیش‌گیرانه در مدیریت اضطراری واکنشی ارتقا می‌یابد. برنامه های مدیریت ریسک خشکسالی شهری نیز باید در مورد نحوه برخورد با عدم اطمینان ارزیابی شوند. طراحی سیستم های آبرسانی با ابهاماتی مانند تأثیر رشد اقتصادی بر تقاضای آب و عدم اطمینان آماری در مورد دوره های بازگشت حوادث شدید همراه است. برای جلوگیری از عواقب شدید ناشی از وقوع خشکسالی با احتمال کمی اما تا حد زیادی ناشناخته ، برنامه ها و اقدامات باید در مورد چگونگی تأثیر آن در مقاومت در برابر وقایع خشکسالی شدید ارزیابی شوند. شهرهایی که به سیستم های آبرسانی مهندسی وابسته هستند می توانند در زمینه خشکسالی مقاوم در نظر گرفته شوند، در صورتی که تأثیرات اجتماعی و اقتصادی کمبود آب بر طیف گسترده ای از وقوع خشکسالی های قابل قبول از جمله مواردی که از استانداردهای طراحی فراتر رفته اند محدود باشد (منص, گیلروی و ویلیامس, 2015).

Introduction: Droughts affect freshwater resources, and cities may experience water shortages. Water rationing and supply disruptions can cripple production processes, and communities may incur high costs searching for alternative sources of water. The sustainable growth of cities depends on reliable water supply systems that are robust enough to cope with droughts. The Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC, 2014) has concluded with medium confidence that changing precipitation is altering hydrological systems, affecting the quality and quantity of water resources. This will impact urban water supply systems; and even now, whether it is linked to climate change or not, many cities in the world suffer from prolonged or severe droughts. The Millennium Drought in Australia (Van Dijk et al., 2013), California’s worst drought in 1200 years (Griffin & Anchukaitis, 2014), and the exceptional drought in south-eastern Brazil that started in 2014 (Stedman, 2014) are just a few examples of recent droughts impacting urban water supply. A risk approach is advocated in dealing with droughts, as with other natural hazards such as floods and earthquakes (Kampragou, Apostolaki, Manoli, Froebrich, & Assimacopoulos, 2011; OECD, 2013; UNISDR, 2009b; Wilhite, 2011). Since risk is understood as the combination of probabilities and consequences, drought risk management requires a mix of measures that together limit the probability as well as the consequences of water shortage to an acceptable level. Drought risk management is a process aimed at taking measures well in advance of a drought event. Several authors have observed that when faced with a drought, authorities take measures in an ad hoc manner, which can be characterized as emergency response or crisis management (Fu, Svoboda, Tang, Dai, & Wu, 2013; Rossi & Cancelliere, 2013; Wilhite, Sivakumar, & Pulwarty, 2014). Although planning and implementing such short-term measures may be effective to reduce immediate drought impacts, in the long run and in the face of climate change, solely relying on crisis management may not be sustainable. Proactive drought risk management is therefore promoted over reactive emergency management. Urban drought risk management plans should also be evaluated on how they deal with uncertainty. The design of water supply systems is surrounded by uncertainties such as the impact of economic growth on water demand and statistical uncertainty about return periods of extreme events. To avoid extreme consequences from drought events with a small but largely unknown probability, plans and measures should be evaluated on how they affect robustness to extreme drought events. Cities that depend on engineered water supply systems can be considered robust for droughts if socio-economic impacts of water shortage are limited for a large range of plausible drought events, including those that exceed design standards (Mens, Gilroy, & Williams, 2015).