دانلود ترجمه مقاله تصمیم گیرندگان آموزش: استراتژی های موجود برای مدیریت بحران طبیعی و تکنولوژیکی و مشخصات یک ابزار مبتنی بر شبیه سازی بهبود یافته

1. مقدمه 2. مدیریت بحران کلاسیک 3. پارادوکس تجربه در مدیریت اضطراری 4. مسائل پژوهش درباره آموزش تصمیم گیرندگان 5. چگونه استراتژی آموزش را بهبود بخشیم ؟ 6. چگونه سیستم شبیه سازی را بهبود بخشیم ؟ 7. چگونه محیط آموزش مجازی را بهبود بخشیم ؟ 8. مشخصات محیط نیمه مجازی برای آموزش 9. نتیجه گیری

بازی‌های جدی و شبیه‌سازی‌ های مبتنی بر کامپیوتر محیطی می‌توانند ابزارهای آموزشی مفید برای افرادی باشند که باید در شرایط اضطراری عمل کنند. در حال حاضر، ذینفعانی که با بحران‌ها سر و کار دارند باید تحت استرس تصمیم‌گیری کنند، به عنوان مثال برای کاهش عواقب و یا جلوگیری از اثرات منفی بر عناصر پر مخاطره. عوامل بسیاری در یک محیط آموزشی برای اطمینان از اینکه یادگیری موثر رخ می‌دهد، حیاتی هستند. که اساسا این مواردند: بهبود تجربه؛ تعلق خاطر و غوطه وری؛ و واقع گرایی. هدف از این مقاله شناسایی محدودیت‌های سیستم‌های یادگیری موجود برای ذینفعان موارد اضطراری در یک سلول بحرانی و سپس پیشنهاد مجموعه‌ای از توصیه‌ها به منظور مشخص کردن سیستمی برای بهبود کارایی اقدامات مردم در صورت بحران عمده است. توسعه این رویکرد نیازمند تجمع اطلاعات مربوط به مهارت‌های متنوع و چند زمینه ای است. مقاله اول بر مشکلات کلاسیک مدیریت بحران تمرکز می‌کند، پس از آن مفهوم تجربه در تصمیم‌گیری تعریف می‌شود. این مساله از سه نقطه نظر مورد بررسی قرار گرفته است : رویکرد آموزشی، سیستم شبیه‌سازی، و محیط آموزشی. بخش آخر این مقاله به ایجاد مجموعه‌ای از پیشرفت‌ها کمک می‌کند که می‌تواند منجر به شناسایی سیستم‌های یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای توسعه بیشتر شود. به ویژه، ما ویژگی‌های مورد نیاز رویکرد یادگیری مان و آموزش استراتژی را مشخص می‌کنیم.در نهایت، ما یک مدل را با گام‌های اصلی پیشنهاد می‌کنیم که باید به منظور طراحی یک سیستم یادگیری جدید اجرا شوند: یک محیط آموزشی نیمه مجازی برای مدیریت بحران استراتژیک.

Serious games and environmental computer-based simulations can be useful training tools for people who have to act in emergencies. Currently, stakeholders who deal with crises have to make decisions under stress, for example in order to mitigate consequences or avoid negative impacts on high-stake elements. Many factors are critical in a training environment for ensuring that effective learning occurs, principally: experience improvement, engagement and immersion, and realism. This paper aims to identify the limits of existing learning systems for emergency stakeholders within a crisis cell and then to propose a set of recommendations in order to specify a system to improve the effectiveness of peoples’ actions in case of a major crisis. The development of this approach requires the pooling of information concerning varied and multidisciplinary skills. The paper first focuses on the classical difficulties of crisis management, after which the notion of experience in decision-making is defined. The issue is studied from three points of view: the educational approach, the simulation system, and the training environment. The last section of this paper contributes to establishing a set of enhancements which can lead to the specification of simulation based learning systems for further development. More particularly, we specify the needed characteristics of our learning approach and teaching strategy. Finally, we propose a model with the main steps that have to be implemented in order to design a new learning system: a semi-virtual training environment for strategic crisis management.