دانلود ترجمه مقاله کاهش فشار روانی کارکنان مراقبت های بهداشتی با درمان شناختی

1. روش 2. نتایج 3. بحث و بررسی

چکیده – پیشینه/ هدف : کارکنان مراقبت های بهداشتی، نقش مهمی را در سلامت یک ملّت ایفا می کنند، با اینحال، نرخ های فشار روانی این کارکنان، به طور نامتناسبی زیاد است. ارزیابی کردیم که آیا درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در تمام عمر، می تواند فشار روانی کارکنان مراقبت های بهداشتی را کاهش دهد و طیفی از پیامدهای ثانویه را تحقّق بخشد یا خیر. روش : این نخستین کارآزمایی تصادفی کنترل شده موازی درباره درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در تمام عمر است. شرکت کنندگان جزو کارکنان سازمان بهداشت ملی{انگلستان} بودند، که به صورت تصادفی (1:1) در دسته دریافت درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در تمام عمر یا در فهرست انتظار، قرار گرفتند. فشار روانی خود گزارشی در{مرحله} بعد از مداخله، پیامد اولیه بود. بهزیستی، افسردگی، اضطراب، و پیامدهای مرتبط با کار، متغیّرهای ثانویه بودند. رگرسیون های ترکیبی استفاده گردید. ذهن آگاهی و شفقت به خود/ دیگران، به عنوان سازوکارهای بالقوّه اعمال اثرات بر فشار روانی و بهزیستی، بدقّت بررسی شدند. نتایج : 234 شرکت کننده را در گروه دریافت کننده درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در تمام عمر ( تعداد = 115نفر) یا در فهرست انتظار ( تعداد = 119نفر) قرار دادیم. 168 شرکت کننده ( 72%) پیامد اولیه را به انجام رساندند درحالیکه از میان آنهایی که درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در طول عمر را آغاز کردند، 73.40% ( تعداد = 69 نفر) در بیشتر جلسات{درمانی} حضور یافتند. درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در طول عمر، در مقایسه با گروه کنترل، فشار روانی را بهبود بخشید ( 2.60 = B، 95%، 3.56-1.63=CI، 0.72- =d، 0.001>p) . همچنین، اثرات بر بهزیستی، افسردگی و اضطراب، امّا نَه در مورد پیامدهای مرتبط با کار، نیز بدست آمد. ذهن آگاهی و شفقت به خود، میانجی اثرات بر فشار روانی و بهزیستی بود. نتیجه گیری : درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی در طول عمر، می تواند یک بخش موثّر و قابل قبول از یک راهبرد گسترده تر درباره بهزیستی و سلامت روان کارکنان مراقبت های بهداشتی باشد.

Background/Objective: Healthcare workers play a critical role in the health of a nation, yet rates of healthcare worker stress are disproportionately high. We evaluated whether mindfulness-based cognitive therapy for life (MBCT-L), could reduce stress in healthcare workers and target a range of secondary outcomes. Method: This is the first parallel randomised controlled trial of MBCT-L. Participants were NHS workers, who were randomly assigned (1:1) to receive either MBCT-L or wait-list. The primary outcome was self-reported stress at post-intervention. Secondary variables were well-being, depression, anxiety, and work-related outcomes. Mixed regressions were used. Mindfulness and self/other-compassion were explored as potential mechanisms of effects on stress and wellbeing. Results: We assigned 234 participants to MBCT-L (n = 115) or to wait-list (n = 119). 168 (72%) participants completed the primary outcome and of those who started the MBCT-L 73.40% (n = 69) attended the majority of the sessions. MBCT-L ameliorated stress compared with controls (B = 2.60, 95% CI = 1.63‒3.56; d = -0.72; p < .0001). Effects were also found for well-being, depression and anxiety, but not for work-related outcomes. Mindfulness and self-compassion mediated effects on stress and wellbeing. Conclusions: MBCT-L could be an effective and acceptable part of a wider healthcare workers well-being and mental health strategy.