دانلود ترجمه مقاله افشای اطلاعات، گزارشگری یکپارچه و سرمایه فکری

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. چارچوب نظری 4. روش تحقیق 5. نتایج 6. نتیجه گیری

هدف: هدف این مقاله، استفاده از یک مدل نظری و تجربی برای بررسی اتخاذ چارچوب «گزارشگری یکپارچه» (IR) به عنوان یک گزینه استراتژیک برای سیگنال دهی «سرمایه فکری» (IC) به سرمایه گذاران در دارایی ویژه، با ارجاع مشخص به صنعت داروسازی می باشد. طراحی/روش تحقیق/رویکرد: انتخاب استفاده از یک گزارش یکپارچه، به عنوان ابزاری است که مدیران بتوانند اطلاعات مرتبط با قیمت مربوط به IC را به صورت استراتژیک افشا کنند. مدل افشای داوطلبانه توسعه یافته توسط ورچیا (1983) استفاده می شود و همچنین نقش تحلیل مالی برای استخراج یک معادله تجربی مستقیماً قابل تکثیر را نشان می دهد. یافته ها: از جنبه نظری، از آنجایی که IR مدیران را ملزم می کند تا تلاش برای فعالیت گزارشگری اعمال کنند، اما این مقاله نشان می دهد که در حالت تعادل و توازن، تنها شرکت های دارای IC کافی تصمیم گرفته اند از IR استفاده کنند و در نتیجه باعث شده که سرمایه گذاران تمایل به پرداخت پول بیشتر به تنها سودهای پیش بینی شده از گزارشگرهای یکپارچه، داشته باشند. این نظریه در بخش داروسازی تست شده است، جایی که انتخاب نوع مدل، شاید معتبرتر و البته با نتایج ناهماهنگ باشد. محدودیت ها/دلالت های پژوهش: IR هنگامی که با استانداردهای «شورای گزارشگری یکپارچه بین المللی» (IIRC) هماهنگ باشد، ابزاری برای افشای IC به صورت کاملاً قابل تایید را فراهم می آورد. علاوه بر آن، از آنجا که IIRC تنها اخیراً تاسیس شده است، نتیجه گیری ها و استنباطها تنها بر یک مجموعه داده محدود، تست شده اند. اصالت/ارزش: این مقاله، ارتباط ارزشی IR به IC را با بکار گیری یک رویکرد تعادلی مرتبط می سازد که این به نوبه خود، مشخصه های خاصی از این فراهم می کند که چگونه یک آزمون تجربی هماهنگ در مورد نظریه، ساخته شود. مقدمه: ارتباط و ارزش سرمایه فکری (IC) و گزارشگری یکپارچه (IR) در ادبیات به میزان زیادی مورد مطالعه قرار گرفته است. با چند استثنا (برای مثال، گارانینا و دومای، 2017)، مقالات قبلی عمدتاً آنها را بطور جداگانه بررسی کرده اند، یعنی یا بر تاثیر IC بر افشای ارزش یک شرکت و هزینه تامین مالی آن یا بر ارتباط ارزشی IR تاکید کرده اند. اصول نظری نهفته در تصمیم مدیر برای افشای IC و رابطه آن با IR عمدتاً بررسی نشده باقی مانده اند. IC عمدتاً در معرض افشای داوطلبانه قرار می گیرد، که این مقاله یک تصمیم ارتباطاتی استراتژی را در تاثیر گذاری بر درک سرمایه گذاران از یک شرکت فراهم می کند [1]، که این موضوع در مقاله های پیشگامانه وریچیا (1983) و دای (1985) به بحث گذاشته شده اند. اگر یک مدیر به ارزش بازاری شرکتش توجه داشته باشد و اطلاعات «غیراساسی» را افشا کند تا بهترین نمایش را نشان دهد، اندازه گیری اهمیت ارزشی IR و IC می تواند دشوارتر از انتظار باشد، زیرا برآورد یک مدل رگرسیون خطی استاندارد را می توان بوسیله خودگزینش (self-selection)، اعتبار یابی کرد (هکمن، 1978؛ لیوز و وریچیا، 2000).

Purpose: The purpose of this paper is to use a theoretical and empirical model to investigate the adoption of the integrated reporting (IR) framework as a strategic choice to signal intellectual capital (IC) to equity investors, with specific reference to the pharmaceutical industry. Design/methodology/approach: The choice of drafting an integrated report is modelled as a means for managers to strategically disclose price-relevant information related to IC. The voluntary disclosure model developed by Verrecchia (1983) is used, also introducing the role of financial analysts to derive a directly reproducible empirical equation. Findings: Theoretically, as IR requires managers to exert an effort in reporting activity, this work shows that in equilibrium, only firms with sufficient IC have decided to adopt IR, resulting in rational investors’ willingness to pay more only for the forecasted earnings of integrated reporters. This theory is tested in the pharmaceutical sector, where the modelling choice is probably more valid, with mixed results. Research limitations/implications: When compliant with the International Integrated Reporting Council’s (IIRC) standards, IR provides the means to disclose IC in a perfectly verifiable way. Furthermore, since the IIRC has only recently been established, the conclusions have only been tested on a limited data set. Originality/value: This work connects the value relevance of IR to IC by adopting an equilibrium approach, which, in turn, provides specific indications of how to build a consistent empirical test of the theory. Introduction: The value relevance of intellectual capital (IC) and integrated reporting (IR) has been extensively studied in the literature. With a few exceptions (e.g. Garanina and Dumay, 2017), prior works have mostly considered them in isolation, either focussing on the impact of IC disclosure on a firm’s value and financing cost or on the value relevance of IR. The theoretical foundations underlying a manager’s choice to disclose IC and its relation to IR have been mostly left untouched. IC is largely subject to voluntary disclosure, which this paper considers a strategic communication decision to influence investors’ perception of a company[1], as discussed in Verrecchia’s (1983) and Dye’s (1985) seminal works. If a manager is concerned with his or her company’s market value and discloses “non-fundamental” information to offer its best representation, measuring the value relevance of IR and IC disclosure could be more difficult than expected, as the estimation of a standard linear regression model could be invalidated by self-selection (Heckman, 1978; Leuz and Verrecchia, 2000).