دانلود ترجمه مقاله دینامیک های اجتماعی و روابط ذینفعان در برندینگ شخصی

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات 3. روش ها و داده ها 4. یافته ها 5. بحث و بررسی و نتیجه گیری

چکیده – برندینگ شخصی یک پدیده در حال رشد سریع بوده که در اکوسیستم های چند سهامداری رخ می دهد. این مقاله یک چارچوب مردم نگاری از صنعت صخره نوری در آمریکا و اروپا را به منظور نشان دادن نحوه توانایی ذینفعان و شکل دادن شیوه های برندسازی شخصی کوهنوردان حرفه ای را ارائه کرده است. یافته های این مطالعه نشان داد که برند سازی شخصی یک شیوه ی اجتماعی مهم بوده که در آن ذینفعان، سه نوع منابع را به منظور تشریح برندهای شخصی ارائه می کنند: منابع مواد، منابع اطلاعاتی و منابع نمادین. علاوه بر این، شش قرارداد مهم که روابط ذینفعان را کنترل کرده و امکان انتقال منابع را فراهم می آورند، شناسایی و تئوری سازی شد. در نهایت، این یافته ها چارچوبی را به منظور آنالیز همکاری ذینفعان در برندسازی شخصی ارائه می کنند. مقدمه: برندینگ شخصی اشاره به ایجاد و مدیریت برندهای شخصی توسط افرادی که اصول بازاریابی را برای اهداف تبلیغی خود به کار می گیرند، دارد (پاگیس و آیلون، 2017، شفرد، 2005). این نوع برند سازی، نگرانی اصلی بسیاری از حرفه ای ها مانند ورزشکاران (آریا، کوو و کاپلانیدو، 2013)، مدل ها (پارامینتیر، فیشر و ریوبر، 2013)، کارکنان دانش (باندینلی و آرویدسون، 2013، گاندینی، 2016)، وبلاگ نویسان و عاملان نفوذ دار (دیوفی و هیوند، 2015، ارز و کریستنسن، 2018) می باشد. مردم به طور فزاینده ای از رسانه اجتماعی به منظور تهیه و انتشار یک تصویر خاص از خودشان استفاده می کنند (دافی و هیوند، 2015، مارویک، 2013). محققان انگیزه خود را به عنوان خدمتگزار شرح داده (هارن، 2008، هارن، 2010) و این انگیزه را در رشد بازاریابی روابط تجاری در سراسر حوزه های حرفه ای مورد حمایت فناوری های دیجیتال در نظر گرفتند (گاندینی، 2016). این منابع پیشنهاد می دهد که برند سازی شخصی، یک عمل کاملا فردی بوده که شباهت هایی با برندسازی محصول دارد. با این حال، برندها به صورت جداگانه ایجاد نشده، بلکه از طریق مجموعه پیچیده ای از روابط اجتماعی میان سهامداران به هم مرتبط ایجاد می گردد (میکائیل، 2017، وان والپچ، همستربرگر و اپرسن، 2017). این سهامداران نقش فعالی در فرایندهای برندسازی با ارائه ی منابع ایفاء می کنند (پیرا، اوچینکوپو و کلارک، 2016). آن ها ممکن است دارای انتظارات متفاوت هنگام همکاری با یک برند (جونز، 2005)، منابع و قدرت متغیر (مالاسکا، سارانمی و تاتینن، 2011) و سوابق و هنجارهای متنوع (هیلبرند، دریسن و کول، 2015) باشند. با وجود تایید نقش سهامداران در برندسازی، مشارکت بالقوه آن ها در برندسازی شخصی هنوز مورد توجه کمی قرار گرفته است. نتیجه این است که دانش موبوط به تاثیر و نقش سهامداران در ایجاد برندهای شخصی به منظور برآورد اکوسیستم های چند سهامداری که برندهای شخصی را ایجاد می کنند، محدود می باشد.

Personal branding is a rapidly growing phenomenon taking place in multistakeholder ecosystems. This article builds on ethnographic fieldwork from the rock-climbing industry in the US and Europe to show how stakeholders enable and shape the personal branding practices of professional climbers. Findings demonstrate that personal branding is a highly social practice wherein stakeholders provide three types of resources to elaborate personal brands: material resources, informational resources, and symbolic resources. In addition, six main conventions guiding stakeholders' relationships and enabling resource transfer are then identified and theorized. Finally, these findings are built upon to suggest a framework to analyze stakeholder cooperation in personal branding. Introduction: Personal branding refers to the creation and management of personal brands by people who apply marketing principles to themselves for promotional purposes (Pagis & Ailon, 2017; Shepherd, 2005). This type of branding is a central concern for many professionals, such as athletes (e.g., Arai, Ko, & Kaplanidou, 2013), models (e.g., Parmentier, Fischer, & Reuber, 2013), knowledge workers (e.g., Bandinelli & Arvidsson, 2013; Gandini, 2016), bloggers and influencers (e.g., Duffy & Hund, 2015; Erz & Christensen, 2018). People increasingly use social media to elaborate and disseminate a particular image of themselves (Duffy & Hund, 2015; Marwick, 2013). Scholars have described their motivations as self-serving and calculated (e.g., Hearn, 2008, Hearn, 2010), embedded in the growing marketization of social relationships across professional contexts supported by digital technologies (Gandini, 2016). This literature suggests that personal branding is a highly individual practice sharing similarities with product branding. However, brands are not created in isolation, but through the complex set of social relationships established among interrelated stakeholders (Michel, 2017; Von Wallpach, Hemetsberger, & Espersen, 2017). These stakeholders play active roles in branding processes by providing resources (Pera, Occhiocupo, & Clarke, 2016). They may have different expectations when collaborating with a brand (Jones, 2005), varying resources and power (Mäläskä, Saraniemi, & Tähtinen, 2011), and diverse backgrounds and norms (Hillebrand, Driessen, & Koll, 2015). Despite this acknowledgment of the role of stakeholders in branding, their potential participation in personal branding has received little attention. A consequence is that knowledge on the influence and role of stakeholders in the creation of personal brands remains limited to descriptive accounts of the multistakeholder ecosystems where personal brands are built.