دانلود ترجمه مقاله اختلال اضطراب جدایی بین بیماران سرپایی مبتلا به اختلال افسردگی

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. محدودیت ها 6. نتیجه گیری

چکیده – مطالعات قبلی گزارش کرده اند که اختلال اضطراب جدایی، می تواند تا دوره بزرگسالی ادامه یافته یا در این دوره آغاز شود. ارتباط اختلال اضطراب جدایی با سایر اختلالات روانپزشکی، بارها بررسی گردیده، و نرخ های بالای شیوع بدست آمده است. هدف این مطالعه، این بود که درباره شیوع و همبستگی بالینی اختلال اضطراب جدایی در بیماران بزرگسال، که تحت درمان اختلال افسردگی اساسی قرار دارند، تحقیق شود. نمونه مطالعه، متشکّل از 100 بیمار سرپایی بود. مشارکت کنندگان، بر مبنای ویرایش پنجم راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی، مورد ارزیابی جامع قرار گرفتند. فُرم های نیمه ساختاریافته و طراحی شده هدفمند درباره اطلاعات اجتماعی- جمعیت شناختی و سابقه بیماری، توسط پژوهشگران تکمیل گردید، و با استفاده از مصاحبه بالینی ساختاریافته برای دستیابی به علائم اضطراب جدایی، پرسشنامه علائم اضطراب افسردگی، و نظرسنجی درباره اضطراب جدایی بزرگسالان، موارد اختلال اضطراب جدایی تشخیص گردید. فراوانی اختلال اضطراب جدایی در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی، 41% بود، که سه چهارم از آنها را بزرگسالان تشکیل می دادند. استفاده از داروهای ضد افسردگی، داروهای مکمّل، و همایندی سایر اختلالات اضطراب، در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بیشتر بود (0.05>p)، اختلال اضطراب جدایی بسیار شایع بود، و بیشتر موارد، در بزرگسالی بین بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی، آغاز گردیده بود، حال آنکه همایندی اختلال اضطراب جدایی، با سطوح بالای اضطراب و افزایش احتمال پاسخ کمتر از حد مطلوب به درمان های عادی افسردگی، ارتباط داشت. مطالعات بیشتر، برای تعریف کردن اهمیت و مبنای آسیب شناختی همایندی اختلال اضطراب جدایی در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی، لازم است.

Prior studies have reported that separation anxiety disorder (SEPAD) can continue into or may begin in adulthood. Association of SEPAD with other psychiatric disorders has been frequently examined, and high rates of comorbidities have been found. The aim of this study was to investigate the prevalence and clinical correlation of SEPAD in adult patients undergoing treatment for major depressive disorder (MDD). The study sample was comprised of 100 outpatients. Participants underwent a DSM-5-based comprehensive assessment. Purposefully-designed semi-structured sociodemographic information and illness history forms were filled out by the researchers, and diagnoses of SEPAD were made using the Structured Clinical Interview for Separation Anxiety Symptoms, Separation Anxiety Symptom Inventory and Adult Separation Anxiety Survey. The frequency of SEPAD was 41% in patients with MDD, three-quarters of whom were adult onset. The use of new-generation antidepressants, adjunctive medications and comorbidity of other anxiety disorders were higher in patients with SEPAD (p < 0.05). SEPAD was highly prevalent, with a majority of cases starting in adulthood among patients with MDD, while SEPAD comorbidity was associated with high levels of anxiety and an increased likelihood of suboptimal response to usual depression treatment. Further studies are required to define the relevance and pathological basis for the comorbidity of SEPAD in people with MDD.