دانلود ترجمه مقاله مروری اجمالی و منتخب بر مطالعات حسابداری مالی

1. مقدمه 2. ارزیابی حسابداری و هزینه های ضمنی سرمایه 3. پروکسی ها، پروکسی ها در همه جا 4. تئوری حسابداری مالی و اصطحکاک 5. روش تحقیق در حسابداری مالی، داوران مجله و فرآیند تهیه سرمقاله 6. نتیجه گیری

نظریه حسابداری مالی و اصطحکاک ها: از نظریه حسابداری مالی، انتظار می رود تا بتواند فرضیات قابل آزمایش و پژوهش های تجربی مستقیم را در حسابداری مالی ارائه کند. با این وجود، گرایشی ناخوشایند، در این نظریه، به سمت چشم پوشی از اصطکاک هایی دیده می شود که باعث معنادار شدن نظریه می شوند [32]. اغلب، مدلسازی اصطحکاک ها، امری دشوار است اما در برخی از موارد، این اصطکاک ها در واقع جوهره مسئله مدنظرمان هستند. این نکته قبلا نیز مورد توجه نظریه پردازان قرار گرفته است (برای مثال به مباحثه هِمِر (2008)، درباره اصطحکاک های مدلسازی نشده در مقاله ای که توسط پلانتین و همکاران (2008) نوشته شده، مراجعه کنید اما به عقیده من، این مسئله، بسیار مهم بوده و باید بر آن تاکید شود. دو مثال، برای اثبات این حرف می تواند کافی باشد [33]. گیگلر و همکاران (2009)، اثرات محافظه کارگرایی حسابداری، بر تعهدات بدهی را به شکلی ظریف مدلسازی نمودند. در موقعیت مدل آن ها، فرض می کند که سطح بدهی، مثبت بوده اما نقشی برونی، برای شرکت دارد. به عبارت دیگر، گیگلر و همکاران (2009)، تصمیم اهرم را مدلسازی نمی کند. در واقع این پدیده، غیرمعمول نبوده یا الزاما مشکل آفرین نیست. نمی توان همه چیز را در یک مدل، پوشش داد و حتی تصمیم های حائز اهمیت را نمی توان در همه موارد، تلفیق نمود (به خصوص در جایی که مدل، بدون انجام این کار، بسیار پیچیده است) اما نکته اصلی این جاست، در مدل عنوان شده این پژوهشگران، فرض شده که بدهی، هیچ ارزش مثبتی ندارد. در حقیقت، بدهی، بدون آف سِت های متوازن ساز، هزینه بردار است. بنابراین منطق حکم می کند که شرکت مدنظر در این مدل باید کاملا حق مالی داشته باشد اما البته نمی توان تعهدات بدهی را برای شرکتی که کاملا متشکل از سرمایه گذاری است، تحلیل کرد. به صورت خلاصه می توان گفت که فرض سطح برونی بدهی، هنگامی که خود مدل، ساختار سرمایه ای بهینه ای دارد که همگی آن مبتنی بر سرمایه گذاری است، معقول نیست. چگونه می توان به صورت معقول، تعهدات قرضی را در مدلی تشریح کرد که در آن، تنها شرکت های غیرمنطقی، بدهی را صادر می کنند؟ یک پاسخ بالقوه برای چنین انتقادی، این است که مدل را می توان از طریق اضافه کردن مثلا معافیت مالیاتی اعمال شده بر سود که می تواند سطح بهینه بدهی را در مدل ایجاد نماید، تعمیم داد اما با توجه به پیچیدگی گسترده مدل، لحاظ کردن مالیات، احتمالا باعث می شود که کنترل مدل، از دست ما خارج شده و در هر صورت نمی تواند نتایج کیفی مدل را تغییر دهد. من بر این عقیده هستم که این پاسخ، مناسب نیست. هیچ تضمینی وجود ندارد مبنی بر این که نتایج نویسندگان در زمینه اثرمحافظه کار گرایی، بر تعهدات بدهی، هنوز هم در صورتی که اصطکاک های مالیاتی را در مدل، تلفیق نمایند، صادق باشد. برای مثال، این امکان وجود دارد که برون زایی فرض شده بدهی که هیچ شرکتی نمی تواند در ابتدا به صورت بهینه بدهی را در اختیار داشته باشد، چیزی است که باعث برانگیختن نتایج مقاله، مبنی بر این می شود که محافظه گرایی حسابداری، لزوما پدیده بدی است. من بر این عقیده هستم که اثبات اصطکاک مالی یا سایر اصطکاک ها، الزامی است در صورتی که بخواهیم به درستی نتایج مدل، ایمان داشته باشیم.

Financial accounting theory and frictions: Financial accounting theory is supposed to provide testable hypotheses and direct empirical research in financial accounting. Nevertheless, there is an unfortunate tendency for theory to disregard the very frictions that make the theory meaningful.32 True, it is often difficult to model frictions but sometimes the frictions are the heart of the issue. This point has been raised by theorists before—see, for example, Hemmer's (2008) discussion of un-modeled frictions in the paper by Plantin et al. (2008)—but, to my mind, the issue is important and bears emphasis. Two examples should suffice.33 Gigler et al. (2009) elegantly model the effect of accounting conservatism on debt covenants. In the context of their model, they assume that level of debt is positive but exogenous to the firm. In other words, Gigler et al. (2009) do not model the leverage decision. This in and of itself is not unusual or necessarily problematic. One cannot endogenize everything in a model and even important decisions cannot always be incorporated especially where the model is complex otherwise. But, here is the rub. In their model, by assumption, debt has no positive value. Indeed, debt is costly with no balancing offsets. Logically then, the firm in this model should be all equity but of course one cannot analyze debt covenants for an all equity firm. In short, it makes no sense to assume an exogenous level of debt when the model itself drives an optimal capital structure that is all equity. How can one reasonably explain debt covenants in a model in which only irrational firms issue debt? One potential response to such a criticism is that the model could be extended by adding, say, tax deductibility of interest which would create an optimum level of debt in the model. But, given the extant model's complexity, including taxes would likely make the model intractable and, anyway, it would not change the qualitative model results. In my opinion, this response is inadequate. There is no guarantee that the authors' results regarding the effect of conservatism on debt covenants would still hold if they incorporated tax frictions in the model. For example, it is quite possible that the assumed exogeneity of debt, where no firm would be holding debt optimally in the first place, is what drives the paper's result that accounting conservatism is essentially a bad. In my opinion, a proof with taxes (or other) frictions is mandatory if we are to believe the model's results.