دانلود ترجمه مقاله تماس اسکایپی دانش آموزان با ساکنان خانه سالمندان برای کاهش تنهایی

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

چکیده – پیشینه : رفاقت بین نسلی، سودمندی خود برای افزایش جامعه پذیری سالمندان را نشان داده است. ما امکان تماس اسکایپی دانش آموزان مدرسه با سالمندان ساکن خانه سالمندان با هدف بلندمدّت کاهش دادن{احساس} تنهایی آنها را بدقّت بررسی نمودیم. روش ها : شش دانش آموز از یک مدرسه متوسطه ( دبیرستان) و بیست فرد سالمند در این خانه های سالمندان، شامل هفت فرد که به زوال عقل خفیف تا متوسط دچار بودند، به مدت شش هفته، در تماس های ویدئویی از طریق اسکایپ، مشارکت کردند. یک کمک وسیله محاوره ای با هدف کمک به دانش آموزان مدرسه برای حفظ مکالمه ها، بکار گرفته شد. دانش آموزان و کارکنان خانه سالمندان، فُرم های بازخورد را بعد از هر جلسه، برای ارزیابی استفاده از تماس ویدئویی، سودمندی کمک وسیله محاوره ای، و موانع و مزایای تماس های ویدئویی، تکمیل کردند. شش نفر از کارکنان خانه سالمندان، بازخوردهای بیشتر درباره تجربیات ساکنین خانه سالمندان را از طریق مصاحبه های ساختارنیافته، ارائه دادند. مصاحبه ها و گزارش های میدانی، مورد تحلیل مضمون قرار گرفت. نتایج : ساکنان{خانه سالمندان} از تماس های اسکایپی با دانش آموزان مدرسه لذت بردند. طی شش هفته، تماس های ویدئویی طولانی تر شد، و سالمندان بیشتری در این تماس ها مشارکت کردند. چهار مضمون در تحلیل آشکار گردید. نخست اینکه، مداخله، منجر به افزایش تحرّک سه فرد سالمند گردید و خود مراقبتی از نظر ظاهر شخصی را در پنج نفر از ساکنان {خانه سالمندان} بهبود داد. دوم اینکه، دانش آموزان مدرسه و سالمندان، رفاقت هایی را شکل دادند که الهام بخش نیاز به دیدار حضوری آنها گردید. سوم اینکه، استفاده از تماس های ویدئویی، شرکت کنندگان را قادر ساخت تا محیط های یکدیگر را، به صورت همزمان، مشاهده کنند. در نهایت، تجربه مستقیم مداخله، برای تداوم مشارکت کارکنان خانه سالمندان در مطالعه، اهمیت داشت. تماس های اسکایپی بین مدارس و خانه های سالمندان، امکان پذیر است و می تواند به کاهش دادن{احساس} تنهایی کمک کند. نتیجه گیری : همکاری نهادی بین محیط های آموزشی و خانه های سالمندان از طریق تماس های ویدئویی مقرون به صرفه، می تواند در زمینه افزایش دادن جامعه پذیری سالمندان سودمند باشد، و استفاده مستمر سایر سازمان های بیرونی در آینده، برای کاهش دادن{احساس} تنهایی و انزوای اجتماعی را گسترش می دهد. مقدمه: مداخلات جامعه پذیری بین نسلی، در حال رواج بیشتر است به منظور اینکه{احساس} تنهایی و انزوای اجتماعی سالمندان، هنگام عدم دسترسی به خانواده ها، کاهش یابد، و همزمان با آن، به کاستن از اَنگ سالخوردگی بین افراد جوان تر، کمک کند ( کوهِن، 2000؛ پینکوارت سیلکا ونزِل و مارتین، 2000؛ هیرشورن و پیِرینگ، 1999) . بنابراین، مداخلات جامعه پذیری بین نسلی، برای هر دو نسل اهمیت داشته و آنها را قادر می سازد تا عزّت نفس خود را بهبود دهند و فرصتی را در اختیار نسل های سالمندتر قرار می دهد تا مشارکت کامل تری در جامعه داشته باشند ( اَندرسون و همکاران، 2005؛ گاگیولی و همکاران، 2014؛ چَپمَن و نیل، 1990).

Background: Intergenerational friendship has proved useful for older people in increasing socialisation. We explored the feasibility of school students Skyping older people in care homes with the long-term aim of reducing loneliness. Methods: Six school students from one secondary school and twenty older people, including seven with mild to moderate dementia, from three care homes, engaged in Skype video-calls over six weeks. A conversational aid aimed to help school students maintain conversations was employed. Students and care staff completed feedback forms after each session on video-call usage, usefulness of the conversational aid, and barriers and benefits of video-calls. Six care staff provided further feedback on residents’ experiences through unstructured interviews. Interviews and field notes were thematically analysed. Results: Residents enjoyed Skype-calls with school students. Over six weeks, video-calls became longer, and more residents participated. Analysis revealed four themes. First, the intervention led to increased mobility for three older people and improved self-care in regard to personal appearance for five residents. Second, school students and older people formed friendships which inspired the need to meet in person. Third, the use of video-calls enabled participants to view each other’s environments in real time. Last, directly experiencing the intervention was important for the continued participation of the care staff in the study. Skype-calls between schools and care homes are feasible and may help reduce loneliness. Conclusions: Institutional collaboration between educational settings and care homes through cost effective video-calls can be useful to increase socialisation for older people, and promote later on-going use with other external organisations to help reduce loneliness and social isolation. Introduction: Intergenerational socialisation (IGS) interventions are becoming more common in the bid to alleviate loneliness and social isolation for older people when families are not available, and simultaneously help reduce the stigma of ageing among younger people (Cohen, 2000; Pinquart Silka Wenzel and Martin, 2000; Hirshorn and Piering, 1999). Therefore, IGS-interventions are important for both generations allowing them to improve their self-esteem and offering the opportunity for older generations to more fully participate in society (Anderson et al., 2005; Gaggioli et al., 2014; Chapman and Neal, 1990).