دانلود ترجمه مقاله نقش عوامل اقتضایی بر رابطه بین شیوه های پایداری و عملکرد سازمانی

1. مقدمه 2. چارچوب نظری و توسعه فرضیات 3. روش 4. نتایج و تحلیل 5. بحث و بررسی 6. نتیجه گیری

چکیده – این مطالعه در نظر دارد درک نقش عوامل اقتضایی (یعنی جهت گیری بلند مدت، رقابتی بودن و عدم قطعیت) را در رابطه بین شیوه های پایداری (بهره ‌برداری پایداری و اکتشاف پایداری) و عملکرد سازمانی را روشن نماید. با استفاده از داده ‌های تجربی مبتنی بر یک بررسی گسترده در بین سازمان ‌های اروپایی، این مقاله از تحلیل رگرسیون برای کسب بینش در مورد رابطه بین شیوه های پایداری و عملکرد سازمانی استفاده می ‌کند. به طور کلی، نتایج به جای اتکا بر دیدگاه "جهانی" شیوه های پایداری، از دیدگاه اقتضایی رابطه بین شیوه های پایداری و عملکرد پشتیبانی می‌ کنند. به خصوص، نتایج نشان می ‌دهد که در زمینه‌ های زیست محیطی متعادل (رقابتی بودن و عدم قطعیت متعادل)، این گونه به نظر می رسد که شیوه‌ های بهره‌ برداری پایداری، یک پیش ‌بینی‌ کننده برجسته از عملکرد سازمانی باشند. علاوه بر این، به نظر می ‌رسد که شیوه های اکتشاف پایداری مهمترین پیش ‌بینی ‌کننده عملکرد نوآوری هستند، به خصوص وقتی که سازمانها با سطوح بالایی از رقابتی بودن، عدم قطعیت و جهت گیری بلند مدت مواجه هستند. در مقابل، به نظر می ‌رسد که شیوه ‌های بهره‌ برداری پایدار در توضیح تاثیرات بر عملکرد کیفیت برتری دارند. در این رابطه، ما می ‌توانیم استدلال کنیم که سازمان های دارای مشخصه های مشابه (قابلیت‌ ها، عملکرد، و فعالیت) ممکن است رویکردهای مختلف و سفارشی را برای مدیریت ارتباط بین تجارت و محیط طبیعی توسعه دهند.

This study intends to clarify the understanding of the role of the contingency factors (i.e. long-term orientation, competitiveness and uncertainty) in the relation between sustainability practices (sustainability exploitation and sustainability exploration) and organizational performance. Using empirical data based on a large-scale survey among European organizations, this paper utilizes the regression analysis to gain insight into the relationship between sustainability practices and organizational performance. In general, the results support the contingency view of the relationship between sustainability practices and performance rather than relying upon “universal” view of sustainability practices. Particularly, the results show that in moderate environmental contexts (moderate competitiveness and uncertainty) sustainability exploitation practices seem to be a predominant predictor of organizational performance. Further, it appears that sustainability exploration practices are the most important predictor of innovation performance, especially when organizations are faced with high levels of competitiveness, uncertainty and long-term orientation. In contrast, sustainability exploitation practices seem to dominate in explaining the effects on quality performance. In this regard, we can argue that organizations with similar characteristics (capabilities, performance, and activity) may develop different and customised approaches for managing the interface between business and natural environment.