دانلود ترجمه مقاله احیای آزمایشی شاخه زاد با دانه زاد: پاسخ پوشش گیاهی زیرسایه درخت

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

چکیده – قسمت بسیار زیادی از جنگل های پست اروپا، به صورت شاخه زاد یا چراگاه برای هزاران سال، مدیریت شده اند. با این وجود، شکل های مدیریت سنتی، در اروپای مرکزی از اواسط قرن بیستم، کاملاً کنار گذاشته شده اند. در ترکیب با اثرات رسوب نیتروژن و فشار گیاهخواری، تغییر مدیریت باعث کاهش تنوع زیستی شده است که این علی الخصوص بر گونه های گیاهی کم توان که نیاز زیاد به نور دارند، تاثیر گذاشته است. هرس کاری تجربی در یک شاخه زاد- با –دانه زاد بلوط در تلاش برای احیای جوامع گیاهی زیرسایه درخت در حال نابودی، بکار گرفته شد. دو سطح شدت هرس کردن و مدیریت صفر به عنوان شاهد در 90 قطعه زمین استفاده شد. ده سال بعد از تیمار، تغییرات قابل توجه و معنادار در ترکیب گونه و تنوع گونه در قطعه های بسیار نازک شده، مشاهده شد، درحالی که هرس کاری متعادل عمدتاً اثرات غیرمعنادار داشتند. گونه های کم توان نیازمند به نور ، به میزان زیادی افزایش یافتند که این نشان دهنده پیامهای مثبت احیاء هستند. با این وجود، نازک شدن زیاد نیز توسعه گونه های هرز بومی را به ارمغان آورد. گونه های بیگانه بدون تغییر باقی ماندند. نتیجه می گیریم که احیای گونه های شاخه زاد با دانه زاد می تواند ابزاری کارآمد برای پشتیبانی از گونه های جنگلی نیازمند به نور در حال انقراض می باشند. همراه با مزیت های تنوع زیستی، افزایش تقاضا برای سوخت زیستی ممکن است در تجدید و نوزایی شکل های مدیریت سنتی در جنگلداری، نقش داشته باشد. مقدمه: قسمت زیادی از جنگلهای پست معتدل اروپا در گذشته به صورت شاخه زاد یا مرتع های چوبی، مدیریت می شده اند. حفظ تراکم معین دانه زادها (درختان دارای منشاء مولد) یک ویژگی معمول در چوب های شاخه زاد بود و یک نوع ساختاری و مدیریت به نام «شاخه زاد با دانه زاد» حاصل کرد. این جنگلها با برداشت های دوره ای زیربوته های شاخه زاد شناخته می شدند و مقادیر هنگفتی مواد مغذی با بیومس چوبی را از بین می بردند. تغییرات غالب فازهای نور و سایه، که یک ترکیب از زیستگاه های متناقض و متضاد فراهم می کرد، نیز برای چوب های شاخه زاد معمول بود. چنین تاثیر انسانی بطور همزمان جنگلهای اروپایی را به اکوسیستم های خاص تبدیل کرد.

A substantial part of European lowland woodlands was managed as coppices or wood pastures for millennia. However, traditional management forms were almost completely abandoned in Central Europe by the middle of the 20th century. Combined with the effects of nitrogen deposition and herbivore pressure, shifts in management resulted in biodiversity loss affecting particularly light-demanding oligotrophic plant species. Experimental thinning was applied in a former oak coppice-with-standards in an attempt to restore vanishing understorey plant communities. Two levels of thinning intensity and zero management as control were used on 90 plots. Ten years after the treatment, significant changes in species composition and diversity were observed in heavily thinned plots, while moderate thinning had mostly insignificant effects. Light-demanding oligotrophic species significantly increased, indicating positive consequences of restoration. However, heavy thinning also brought about the expansion of native ruderal species. Alien species remained unchanged. We conclude that the restoration of coppice-with-standards can be an efficient tool to support vanishing light-demanding woodland species. Combined with biodiversity benefits, the increasing demand for biofuel may contribute to the renaissance of traditional management forms in forestry. Introduction: A large part of European temperate lowland woodlands was historically managed as coppices or wood pastures (Bergmeier et al., 2010; Rackham, 2003). Retaining a certain density of standards (trees of generative origin) was a common feature in coppice woods, creating a structural and management type called coppice- with-standards. These woodlands were characterized by periodic harvests of coppice underwood removing substantial amounts of nutrients with the woody biomass. Frequent alternation of light and shady phases providing a patchwork of contrasting habitats was also typical for coppice woods (Ash and Barkham, 1976; Hölscher et al., 2001; Tybirk and Strandberg, 1999; Van Calster et al., 2008a). Such human impact has co-shaped European woodlands into specific ecosystems (Rackham, 2008).