دانلود ترجمه مقاله رهاسازی شاخه زاد و کاربردهای آن برای تنوع گونه ها

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. دلالت های مدیریت

چکیده - شاخه زادی ، که زمانی یک نوع مدیریت معمول در جنگلهای پهن برگ اروپا بود، بعد از جنگ جهانی دوم، در بسیاری از مناطق کنار گذاشته شد. این شکل مدیریت، یک سری شرایط ساختاری و ریز اقلیمی برای پوشش گیاهی درخت و گیاهان زیر آن حاصل کرد. بعد از کنار گذاشتن این مدیریت شدید، پیایی ها به سمت جنگل های بسته بالغ دنبال شدند و زیستگاه های مناسب برای گونه های متصل با شاخه زادی از نظر اکولوژیک، کاهش یافتند. در تحقیق ما، یک منطقه در اروپای مرکزی را انتخاب کردیم که در آن شاخه زادی نوع غالب مدیریت جنگل تا نیمه اول قرن بیستم بود، اما بعد از جنگ جهانی دوم کنار گذاشته شد. ما تغییرات درازمدت در ترکیب گونه های چوبی و علفی در «رزرو بیوسفر منطقه موراوای پایین UNESCO» را با استفاده از منابع تاریخی و تحقیقات طرح پوشش گیاهی از قرن 17 تا قرن 21 ام را بررسی کردیم. تاثیر کنار گذاشتن شخه زاد بر ترکیب پوشش گیاهی و بر ارزش حفاظتی جنگل ها ارزیابی شده است. گونه های درختی غالب بنظر می رسد در چهار قرن گذشته، بسیار پایدار بوده اند، اما در ترکیب و نسبت آنها تغییراتی رخ داده است. حرکت از درخت زارهای ممرز-بلوط غنی از گونه به سمت جوامع فقیرتر از نظر گونه با افزایش نسبت آهک، ون و افرا بعد از رها سازی شاخه زادی مشاهده شد. گرایش مشاهده شده تاحدی براساس سایت و منابع داده، متفاوت بود. ارزش حفاظتی جنگل ها هنگام پیدایش گونه های در خطر انقراض ، که بعد از کنار گذاری شاخه زاد، به میزان قابل توجهی کاهش یافته بودند، اندازه گیری شد. برای جلوگیری از فرایند کاهش تنوع زیستی و پشتیبانی از اهداف حفاظت از طبیعت، برقراری مجدد مدیریت شاخه زادی پیشنهاد می شود.

Coppicing, once a common type of management in European broadleaved forests, was abandoned in many places after WWII. This form of management provided a variety of structural and microclimatic conditions for tree and understorey vegetation. After the abandonment of this intensive management, succession towards mature close forests ensued, and suitable habitats for species ecologically connected to coppicing were reduced. In our study, we chose a region in central Europe where coppicing was the dominant type of forest management until the first half of the 20th century but was abandoned after WWII. We investigated long-term changes in both woody and herbaceous species composition in the Lower Morava UNESCO Biosphere Reserve using historical sources and vegetation plot resurveys from the 17th to the 21st century. The impact of coppice abandonment on vegetation composition and on the conservation value of forests was evaluated. Dominant tree species appeared to be very stable throughout the past four centuries, but changes occurred in their proportions. A shift from species rich oak–hornbeam woodland towards species poorer communities with increasing proportions of lime, ash and maple was observed after the abandonment of coppicing. The observed tendencies partly differed according to site and data source. The conservation value of forests was measured as the occurrence of red-list species, which were considerably reduced after coppice abandonment. To stop the process of biodiversity loss and support the goals of nature conservation, the re-establishment of coppice management is proposed.