دانلود ترجمه مقاله عوامل تعیین کننده کیفیت سیستم های مدیریت کربن شرکت

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات: سیستم های مدیریت محیطی در برابر سیستم های مدیریت کربن 3. توسعه فرضیات 4. طرح تحقیق 5. نتایج تجربی 6. بحث و بررسی و نتیجه گیری

سیستم های مدیریت کربن شرکت ها، نقشی کلیدی در کنترل آلودگی های گلخانه ای ایفا می کنند، اما پژوهش های بسیار اندکی بر تعیین کننده های کیفیت سیستم های مدیریت کربن، انجام شده است. این مطالعه، از رویکرد کل¬نگر استفاده شده توسط تانگ و لیو (2014) و داده هایی از شرکت های بزرگی که در «پروژه افشای کربن» مشارکت کرده اند، بهره می گیرد تا کیفیت سیستم های مدیریت کربن را سنجش کند. نتایج ما نشان می دهند که کیفیت کلی سیستم های مدیریت کربن در سال 2012 نسبت به 2011، بهبود یافته اند و کیفیت سیستم های مدیریت کربن با وجود یک طرح معامله انتشار آلودگی، فشار رقیب، ماهیت نظام حقوقی و قرار گیری در معرض کربن، ارتباط دارد. علاوه بر آن، این عوامل سطح کشوری و سطح شرکتی نیز بر نوع سیستم های مدیریت کربنی اتخاذ شده توسط شرکت ها در نمونه ما، تاثیر می گذارد. علاوه بر آن، آن عوامل سطح کشوری و سطح شرکتی نیز بر نوع سیستم های مدیریت کربن اتخاذ شده توسط شرکت های نمونه ما، تاثیر می گذارند. دیگر جنبه های نظری مانند گرایش ذینفع/سهامدار، شواهد بیشتری حاصل می کنند. با توجه به اینکه کیفیت سیستم های مدیریت کربن، مستقیماً قابل مشاهده نیست، نتایج ما برای ذینفعان بیرونی که نگران ریسک های مرتبط با آلودگی های GHG یک شرکت هستند، بسیار مفید می باشند. مقدمه: کسب و کارها، در معرض ریسک های مختلف مرتبط با تغییر آب و هوا، شامل ریسک های فیزیکی مستقیم، ریسک های مقرراتی و دیگر ریسک ها قرار دارند. دولت ها و سازمان های غیردولتی، ابتکار عمل های کربنی مختلفی را اتخاذ کرده اند و شرکت های سراسر جهان در حال پیاده سازی سیستم های مدیریت کربن به عنوان یک پاسخ می باشند (تانگ و لیو، 2014). یک سیستم مدیریت کربن توسط تانگ و لیو (2014) به این صورت تعریف می شود: «روشی برای پیاده سازی استراتژی یا سیاست کربنی یک شرکت برای بهبود بازده استفاده از نهادها، رفع آلودگی ها و ریسک ها و اجتناب از هزینه های شکایات یا بهره مندی از یک مزیت رقابتی» (صفحه 84). مجموعه بزرگی از ادبیات به حسابداری زیست محیطی اخختصاص داده شده است (آنتون، دلتاس و خانا، 2004؛ هنری و جورنیلت، 2010؛ جاش، 2003؛ لوی، 1997؛ موروف و روندینلی، 2002؛ ژانگ و همکاران، 2008؛ زوچی و سوهال، 2004) و تعداد پژوهش های رو به رشدی در مورد حسابداری کربن در سالهای اخیر حاصل شده است (برای مثال، لیائو، لیو و تانگ، 2015؛ لیو، لان و تانگ، 2012؛ لیو، تانگ و لان، 2013).

Firms' carbon management systems play a key role in controlling greenhouse gas emissions, but very little research has focused on determinants of carbon management systems quality. This study uses the holistic approach used by Tang and Luo (2014) and data from large companies that participated in the Carbon Disclosure Project to measure the quality of carbon management systems. Our results show that the overall quality of carbon management systems improved in 2012 relative to 2011, and the quality of carbon management systems is associated with the presence of an emission trading scheme, competitor pressure, the nature of the legal system, and carbon exposure. In addition, these country-level and firm-level factors also impact the types of carbon management systems adopted by the firms in our sample. Our findings suggest that institutional theory explains our results well. Other theoretical perspectives such as a shareholder/stakeholder orientation provide additional elucidation. Given that the quality of carbon management systems is not directly observable, our results are potentially useful to outside stakeholders who are concerned about risks associated with GHG emissions of a firm. Introduction: Businesses are exposed to various risks related to climate change including direct physical risks, regulatory risks, and other risks. National governments and nongovernmental organizations have adopted various carbon initiatives, and companies worldwide are implementing carbon management systems as a response (Tang & Luo, 2014). A carbon management system is defined by Tang and Luo (2014) as “a way to implement a firm's carbon strategy or policy to enhance the efficiency of input-use, mitigate emissions and risks and avoid compliance costs or to gain a competitive advantage” (p. 84). A large body of literature is devoted to environmental accounting (Anton, Deltas, & Khanna, 2004; Henri & Journeault, 2010; Jasch, 2003; Levy, 1997; Morrow & Rondinelli, 2002; Zhang et al., 2008; Zutshi & Sohal, 2004), and there has been a growing amount of research on carbon accounting in recent years (e.g., Liao, Luo, & Tang, 2015; Luo, Lan, & Tang, 2012; Luo, Tang, & Lan, 2013).