دانلود ترجمه مقاله چارچوب حسابداری کربن در راستای طرح های کربن زدایی

1. مقدمه 2. روش تحقیق 2.1. حسابداری انتشار کربن 2.2. چارچوب معادلات برای حسابداری کاهش کربن 2.3. سناریوی کاهش انتشار GHG 3. نتایج 3.1. حسابداری کربن درباره خانوار و محله متوسط اروپایی 3.2. حسابداری کاهش کربن 3.3. تجسم مکانی حسابداری کربن 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

چکیده – استراتژی های کاهش تغییرات آب و هوا در شهرهای اروپا ضرورت بیشتری پیدا کرده اند و به مشارکت کنشگرای مدیران، شهروندان و سایر سهامداران و همکاری با آنها برای انجام برنامه هایی کربن زدایی که به طور گسترده تایید شده اند نیاز دارد. با این وجود، با در نظر گرفتن کوتاه مدت بودن دستورات سیاسی و ناپایداری متغیرهای حقوقی-اجتماعی-اقتصادی در دنیای در حال تغییر ما، برنامه ریزی شهری به سیستم های حمایتی موثرتر و سریع تری نیاز دارد که دسترسی آسان به اطلاعات داشته باشند و آنها را پردازش کنند. این مقاله روش حسابداری بهینه برای ارزیابی انتشار گاز گلخانه ای (GHG) در محیط های خاص شهری و آگاهی بخشی در مورد سیاست گذاری های و طرح های شهری نیاز دارد. بویژه این پروسه با الهام از روش استاندار IPCC برای فهرست انتشار GHG کشورهاست که چارچوب "مدل واسطه" را با نقش مضاعف تشکیل می دهد: ارزیابی اثر کربن محله های شهری و برآورد تاثیرات، برحسب کاهش اثر کربن در برنامه های کاری که به منظور از بین بردن اثر کربن هستند. چارچوب حسابداری کربن براساس مقادیر میانگین اروپا ایجاد شده است. این پروسه با طبقه بندی خانوار معمولی به عنوان واحد کاری شروع شد که اثر کربنش 6.93 t CO2-eq در سال برآورد شده است، و به مصرف انرژی مسکن و جابجایی، فرآوری فاضلاب خانگی و مصرف آب مربوط می شود. تاثیر میانگین محله اروپا با مقیاس بندی تا 10000 خانوار (23000 نفر ساکن) به عنوان محکی برای کاربری های آینده بدست آمده است. نتیجه دیگر به تجسم ابتکاری مکانی نتایج برحسب پوشش جنگلی معادل مربوط است (مثلا برآورد یک خانوار اروپایی متوسط برای تعیین میزان CO2 جذب شده سالانه با 0.51 هکتار جنگل)، که امکان پی بردن به شدت و اندازه تاثیرات را برای حمایت از افزایش آگاهی شهروندان و سهامداران و فعالیت های ارتباطی فراهم می کند. مقدمه: اتحادیه اروپا EU برنامه های بلند پروازانه ای برای رفتن به سوی جوامعی با آب و هوای پاک دارد (اتحادیه اروپا، 2007)؛ سرجاشت، 2016). نقشه راه اقتصاد با کربن پایین می گوید اتحادیه اروپا باید 80% از انتشار گاز گلخانه ای (از این پس GHG) خود را (تا زیر سطح 1990) تا سال 2050 کم کند (EU, 2011). با توجه به اینکه سهم فعلی جهان در انرژی تجدیدپذیر حدود 11% است و سهم پتانسیل منبع انرژی تجدیدپذیر حدود 60% برآورد شده است (برنامه سکونت گاه های انسانی سازمان ملل متحد، 2016)، تحول انرژی جهان هنوز در مراحل اولیه خود قرار دارد. در چند سال اخیر، جمعیت جهان که در شهرها زندگی می کنند به طور فزاینده در حال رشد بوده است: 54% از جمعیت جهان در سال 2014 در مناطق روستایی زندگی می کردند که پیش بینی می شود تا سال 2050 به 66% افزایش یابد (سازمان ملل، 2015). شهرها بیش از 70% از نیاز انرژی جهانی را شامل می شوند (برنامه سکونت گاه های انسانی سازمان ملل متحد، 2016) و حدود سه چهارم انتشار GHG ناشی از انسان را شامل می شود (کندی و سگوریدیس، 2011؛ پرلامتا و همکارانش، 2013). تراکم شهرهای پرجمعیت باید از طریق سیاست گذاری های خاص مورد هدف قرار گیرد. 90% کاهش انتشار گاز گلخانه ای از ساختمان های دولتی و خصوصی (EU, 2018) و گذر از سوخت های فسیلی به سمت سیستم های کاملا الکتریکی (EU, 2013) از اهدافی هستند که دنبال می شود. احتمال رسیدن به این اهداف بیشتر به توانایی ما در بازآرایی شهرها بستگی دارد.

Strategies for climate change mitigation in European cities have become more urgent and require actions to proactively involve administrators, citizens and other stakeholders and let them cooperate to accomplish widely approved plans for decarbonisation. Nevertheless, considering the short term of political mandates and the instability of social-economic-legal variables in our changing world, urban planning practices will require more effective and rapid decision support systems to easily access and process information. The paper presents an optimised carbon accounting methodology to assess greenhouse gas (GHG) emissions in specific urban environments and inform urban policies and design. In particular, this procedure, substantially inspired by the IPCC standard methodology for GHG emissions inventory of Nations, constitutes the framework of a “mediate model” with a dual role: to both assess the Carbon Footprint of urban neighbourhoods and to estimate the effects, in terms of Carbon Footprint mitigation, of action plans addressed to carbon neutrality. For demonstration, the carbon accounting framework has been performed based on average European values. The procedure started by profiling the typical household as functional unit, whose carbon footprint has been estimated 6.93 t CO2-eq/yr, referring to energy use for housing and mobility, domestic waste treatment and water use. The impact of the average European neighbourhood has been obtained by scaling up to 10,000 households (23,000 inhabitants) as benchmark for future applications. An additional outcome concerns the innovative spatial visualisation of results in terms of equivalent forestland (e.g. the emission of one average European household corresponds to the quantity of CO2 yearly absorbed by 0.51 ha of forest), that allows for understanding intensity and size of impacts in order to consistently support awareness raising initiatives targeting citizens and stakeholders and communication-dissemination activities. Introduction: The European Union (EU) has ambitious plans to drive the transition towards climate neutral societies (EU, 2007; Skjærseth, 2016). The low-carbon economy roadmap states that EU should cut 80% of greenhouse gas (hereafter GHG) emissions (below 1990 levels) by 2050 (EU, 2011). Considering that the current global share of renewable energy is around 11% and the potential contribution of renewable sources is estimated around 60% (UN Human Settlements Programme, 2016), the world energy transition is still at its early stage. In the last few years, the global population living in cities has been progressively growing: 54% of the world population was living in urban areas in 2014 and an increase up to 66% is expected by 2050 (UN, 2015). Cities represent more than 70% of global energy demand (UN Human Settlements Programme, 2016) and account for nearly three-quarters of anthropogenic GHG emissions (Kennedy and Sgouridis, 2011; Premalatha et al., 2013). Towns with high population density should be targeted through specific policies. The 90% decrease of GHG emissions from private and public buildings (EU, 2018) and the energy transition from fossil fuels towards fully electrified systems (EU, 2013) are among the objectives pursued. The chances to reach the goal will mostly depend on our ability to reimagine cities.