دانلود ترجمه مقاله کارآفرینی دولتی: مفهوم و واقعیت

1. مقدمه 2. ماهیت کارآفرینی دولتی 3. لفاظی در کارآفرینی 4. تعریف کارآفرینی دولتی 5. کارآفرینی و یک مدیریت مقایسه ای 6. نتیجه گیری

مقدمه: سرعت و شدت تغییر در مدیریت و ارائه خدمات دولتی در طیف گسترده ای از کشورهای مختلف، بخوبی گزارش شده است [5]. این تغییر، به بیان ساده به صورت همگرایی اجرای مدیریت خدمات دولتی متشکل از «مدیریت دولتی جدید» (NPM)، عنوان گذاری شده. قطعاً، فنون فردی NPM را می توان از توسعه تمرکز بر مشتری در مخابرات چین [6] تا شرکت سازی در آفریقا [7] مشاهده نمود. اما، پذیرش یک فسلفه یا سبک همگرا و منسجم در مدیریت دولتی کمتر مشهود است. اندیشمندانی مانند پولیت [8] برای مثال، بحث می کند که همبستگی اندکی بین NPM و عملکرد اقتصاد کلان وجود دارد، و همچنین بین NPM و تبدیل سیستم بوروکراسی، نیز اینگونه است. اما، تلاش هایی جهت ارزیابی سراسری بودن و تاثیر NPM صورت گرفته، آنگونه که گویا، ملموس و قابل سنجش است، اما ممکن است این نکته را در نظر نداشته باشد که NPM را می توان به صورت نمونه ای از یک فلسفه هنجاری یا سبک از مدیریت خدمات دولتی در نظر گرفت که به آسانی مشخص نیست که آیا باید تایید شود یا نشود. این امر ممکن است کم و بیش قانع کننده و دلگرم کننده باشد، اما به یک روش قابل اثبات، بیشتر درست یا غلط ممکن است نباشد. همانگونه که هود [9] بحث می کند: … تغییرات در آنچه که با عنوان ایده های «درک شده» در مدیریت دولتی محسوب می شود، از طریق فرآیند سبک و دلگرمی عمل می کند، نه از طریق «اثبات» های مطرح شده در منطق استقرایی محض، تجربیات کنترل شده یا حتی تحلیل سیستماتیک همه موارد موجود. (صفحه 172). قرار نیست بگوییم که اصلاحات بخش دولتی در بسیاری از کشورهای توسعه یافته و کمتر توسعه یافته، رخ نداده است. اما، برای استفاده از چنین اصلاحاتی برای فراهم کردن شواهد همگرایی در تحویل و پیامدهای مدیریت خدمات دولتی، گمراه کننده است. پولیت بحث می کند که شواهد قابل ملاحظه ای از همگرایی استدلالی وجود دارد- افراد بیشتر و بیشتری در مورد مفاهیم یکسانی، صحبت می کنند و می نویسند. و اما، حتی در اینجا، تعدادی از کشورها بیشتر خواهان وارد شدن به این بحث هستند؛ آلمان و فرانسه کمتر تمایل دارند به این بحث نسبت به انگلستان، آمریکا یا استرالیا، وارد شوند. شواهد کمتری، به عقیده پیلوت، از همگرایی تصمیمی، اجرایی یا نتایج، وجود دارد.

Introduction: The pace and intensity of change in the management and delivery of public services across a wide range of different countries has been well-documented.[5] This change is simplistically labelled as a convergence of practice in public service management constituting a New Public Management (NPM). Certainly the individual techniques of NPM can be found from the development of a customer focus in Chinese telecommunications [6] to corporatization in Africa.[7] However, the acceptance of a convergent philosophy or style of public management is less obvious. Commentators such as Pollitt,[8] for example, argue that there is little correlation between NPM and macro-economic performance, nor between NPM and the transformation of the bureaucratic system. However, attempts to assess the universality and impact of NPM, as though it is tangible and measurable, may miss the point that NPM can be viewed as an example of a normative philosophy or style of public services management that does not easily lend itself to being proved or disproved. It may be more or less convincing and persuasive but not more right or wrong in some demonstrable way. As Hood [9] argues: . . . shifts in what counts as ‘received’ ideas in public management works through a process of fashion and persuasion, not through ‘proofs’ couched in strict deductive logic, controlled experiments, or even systematic analysis of all available cases. (p 172) This is not to say that public sector reforms have not taken place in many developed and less well-developed countries. However, to use such reforms to provide evidence of a convergence in the delivery and outcomes of public services management is misleading. Pollitt [4] shows how the concept of convergence itself can be a powerful weapon in the legitimation of public sector reforms and identifies four stages of convergence; discursive, decisional, practice and results convergence. Pollitt argues that there is considerable evidence of discursive convergence–more and more people are talking and writing about the same concepts. And yet, even here some countries are more willing to enter into the discourse than others; Germany and France are less inclined to enter the discussion than the UK, USA or Australia. There is less evidence, according to Pollitt, of decisional, practice or results convergence.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 11 فایل ورد ترجمه)