دانلود ترجمه مقاله نگرش های روانشناختی در راستای مقابله با خودکشی

1. مقدمه 2. رویکردهای مبتنی بر شواهد برای ریسک خودکشی 3. مداخلاتی مختصر برای ریسک خودکشی 4. نتیجه گیری

نتیجه گیری: اینها زمان های مهیجی برای موضوع خودکشی بالینی هستند؛ این زمینه سریعاً در حال تکامل با تعداد های RCT های متمرکز بر خودکشی انجام شده در سراسر جهان می باشند [32]. تغییرات عمده درون مراقبت سلامت امروزی (برای مثال، اصطلاحات مراقبت سلامت در ایالات متحده) مداخلات قابل توجهی در زمینه تحویل مراقبت سلامت ذهنی، با تاکید ویژه بر مدیریت ریسک خودکشی را تقویت می کنند [1]. می فهمیم که تاکید بیش از پیش بر مراقبت بالینی با حداقل محدود کنندگی، مبتنی بر شواهد و مقرون به صرفه برای خودکشی وجود دارد. مسائل اقتصادی محض مربوط به حل بالینی خودکشی و بیماریهای مرتبط با خودکشی، نیروی عمده ای است که باعث تغییر در مراقبت برای بیماران خودکشی کننده می باشد.همانگونه که در جایی دیگر بحث شد [33]، یک مدل «مراقبت گام به گام» در حال تکامل برای درمان خطر خودکشی در سالهای آتی حاصل خواهد شد که یک پیوستار از مراقبت بالینی، از حمایت فرا حرفه ای و برپایه همسالان تا مراقبت مختص خودکشی شامل مداخلات مختصر و همچنین مراقبت بالینی سرپایی، پاره ای و دستورالعملی مختص خودکشی، حاصل می کند. به همین صورت، توجه روز افزونی به دسته بندی ریسک حالت های خودکشی مختلف با پتانسیل برای متناسب سازی با انواع مختلف و دوزهای مختلف درمان برای حالت های مختلف خودکشی بوجود آمده است [34، 35]. با توجه به ریسک زیاد مشهود خودکشی بعد از مرخص شدن بیمار بوجود می آید [36]، مراقبت روانی بیمار بیش از پیش نیاز به بهره گیری از مداخلات مختص خودکشی در طی اقامت بیمار در کلینیک با تاکید بر برنامه ریزی ایمنی و محدود سازی ابزار (خودکشی) پس از ترخیص همراه با برنامه ریزی فکری دقیق که بیمار را به یک مراقبت موثرتر هدایت می کند، وجود دارد. ممکن است در متناسب سازی دقیق درمان های خودکشی به روش های مختص هر جنسیت، ارزشمند باشد. در سالهای آتی، احتمالاً استفاده بیشتر از مودالیته های گروهی مختص خودکشی [37] و افزایش استفاده از کاربرد فنآوری برای نظارت، مدیریت بالینی و حتی درمان ریسک خودکشی [33، 38] را شاهد خواهیم بود. هنگام تفکر در مورد پایگاه شواهد برای درمان موثر خودکشی، به مضامین بسیار معمول برخورد می کنیم که درمان ها و مداخلات توصیف شده در این مرور ادبی را با هم یکپارچه می کند. برای مثال، همه مداخلاتی که به بحث گذاشتیم، از ابزارهای مختلفی برای کمک به یک بیمار خطر خودکشی در تشخیص زمان، چگونگی، مکان و چرایی تصمیم به خودکشی، بحث کردیم. بعد از اینکه بیمار از نظر درمانی «آموزش داده شد» تا ماهیت و رخداد ریسک خودکشی خود را تشخیص دهد، به طور مشابه به آنها مهارت ها و فنون مقابله با خودکشی آموزش داده می شود تا از رفتارهای خودکشی خودداری کنند.

Conclusions: These are exciting times for the field of clinical suicidology; the field is rapidly evolving with a record number of suicide-focused RCTs underway around the world [32]. Major changes within contemporary health care (e.g., health care reform in the United States) are fostering significant innovations in mental health care delivery, with a particular emphasis on managing suicide risk [1]. It follows that there is an increasing emphasis on least-restrictive, evidence-based, and cost-effective suicide-specific clinical care. The sheer economics of clinically dealing with suicide and suicide-related morbidity is a major force that is leading to changes in caring for suicidal patients. As discussed elsewhere [33], an evolving "stepped-care" model for treating suicidal risk may well emerge in the coming years that creates a continuum of clinical care ranging from the paraprofessional and peer-based support, to suicide-specific care involving brief interventions, as well as suicide-specific outpatient, partial, and respite clinical care. Likewise, there is an emerging interest in stratifying the risk of different suicidal states with the potential for matching different kinds and doses of treatments to different suicidal states [34, 35]. Given the known high risk of suicide that follows inpatient discharge [36], inpatient psychiatric care will increasingly need to embrace the use of suicide-specific interventions during an inpatient stay with an emphasis on safety planning and post-discharge means-restriction along with thoughtful disposition planning that bridges a patient to effective outpatient care. There may be value in further tailoring suicidal treatments in gender-specific ways. In the coming years, we are likely to see more use of suicide-specific group modalities [37] and the increasing use of technology applications for clinically monitoring, managing, and even treating suicidal risk [33, 38]. When we reflect on the evidence-base for effectively treating suicidality, we are struck by some remarkably common themes that unite the treatments and interventions described in this review. For example, all of the interventions we have discussed employ various means for helping a suicidal patient recognize the when, how, where, and why they become suicidal. Once the patient is therapeutically "trained" to recognize the nature and occurrence of their suicidal risk, they are similarly taught to use suicide-specific coping skills and techniques to help avert suicidal behaviors.