دانلود ترجمه مقاله تیمارهای پس از برداشت فیزیکی ترکیب شده با مخمر آنتاگونیستی

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

مقدمه: برزیل، پیشروی جهان در تولید و صادرات آب پرتقال، 98% از تولید خود را صادر می کند که این بیانگر 85% از بازار جهان است. سه لیوان از هر پنج لیوان آب پرتقال مصرف شده در جهان در شرکت های برزیلی تولید می شود (نویس، 2016). طبق MDIC/SECEX (2016)، در سال 2015، برزیل 2 میلیون تن آب پرتقال صادر کرده است که این برابر است با 8/1 میلیارد دلار (FOB) و حدود 120000 تن مرکبات تازه. این متناظر است با درآمد 87 میلیون دلار. حمل صادراتی میوه تازه مرکبات برزیل معمولاً مسیرهای دریایی را دنبال می کند و بیش از دو هفته طول می کشد تا به مقصد خود برسند، بنابراین، عمر ذخیره محصول عامل مرتبطی است که باید مورد ملاحظه قرار گیرد، بعد از اینکه آسیب پذیری میوه به بیماری پس از برداشت در ذخیره درازمدت افزایش می یابد که این بخاطر تغییرات فیزیولوژیکی است و این به نفع رشد پنهان قارچ می باشد (شیرا و همکاران، 2000). قالب سبز بوجود آمده بوسیله «پنیسلیوم دیجیتاتوم» (Sacc.) باعث ضرر هنگفت از نظر بیماری های پس از برداشت در مرکبات می شود که اینها عامل محدود کننده اصلی در عمر ذخیره این میوه می باشد. استفاده از قارچ کش هنوز پر استفاده ترین روش برای کنترل این بیماری است، اما استفاده پیوسته از مولفه های فعال ، باعث بوجود آمدن نژادهای مقاوم شده است و نگرانی عمومی در مورد تاثیر قارچ کش ها بر سلامت انسان و بر محیط زیست (درابی و همکاران، 2009) ، جستجو برای ابزارهای کنترل غیرشیمیایی را افزایش داده است. تیمارهای فیزیکی پس از برداشت مانند براشینگ آب داغ کوتاه (HWB) و دوز کم تابش نور ماورابنفش (UV-C)، کنترل کارآمد بیماریهای پس از برداشت در چند گونه میوه بوسیله بازداری مستقیم پاتوژن و بوسیله تحریک پاسخ های دفاع میزبان معین را نشان داده است (شیرا و همکاران، 2000؛ ترائو و همکاران، 2015). کنترل زیستی با استفاده از مخمر ، استراتژی امیدوار کننده دیگری برای کنترل بیماری پس از برداشت می باشد که این بخاطر پایداری ژنتیکی، اثربخشی در غلظت کم، توانایی عملکرد در طیف گسترده ای از پاتوژن ها و این حقیقت است که عموماً تولید متابولیت های ثانویه سمی مکانیزم اصلی کنترل نیست. علاوه بر آن، دما و رطوبت نسبی کنترل شده در محیط در مرحله پس از برداشت، شرایط مناسب برای رشد عامل های بیوکنترل را فراهم می کنند (جانیسیکویکز و کورستن، 2002؛ ویسیوسکی و همکاران، 2007). ترکیب روشهای مختلف کنترل ثابت شده است که در کاهش فاسد شدن میوه پس از برداشت موثرتر باشد و در نتیجه محدودیت های استفاده منفرد از آنها را جبران می کند و نشان داده شده که ابزار نویدبخشی برای حداقل سازی استفاده از مواد شیمیایی کشاورزی در تیمارهای پس از برداشت می باشند (ویسنیوسکی، 2016). هدف مطالعه حاضر، ارزیابی اثربخشی تیمارهای فیزیکی، HWB و UV-C، استفاده شده به صورت جداگانه و ترکیب شده با تیمار بیوکنترل با استفاده از مخمر برای کنترل فساد سبز قالب بر پرتقال می باشد.

Introduction: Global leader in the production and exportation of orange juice, Brazil exports 98% of its production, representing in 85% of the world market. Three out of every five glasses of orange juice consumed in the world are produced in Brazilian factories (Neves, 2016). According to MDIC/SECEX (2016), in 2015, Brazil exported 2 million tons of orange juice, which corresponds to US$ 1.8 billion (FOB) and around 120,000 tons of fresh citrus. This corresponds to a revenue of US$ 87 million. Brazilian exportation shipment of citrus fresh fruit normally follows maritime routes, taking more than two weeks to reach its destination, therefore, the storage life of the product is a relevant factor to be considered, once the fruit susceptibility to postharvest diseases increases during long term storage due to physiological changes, favoring quiescent fungi development (Schirra et al., 2000). Green mold caused by Penicillium digitatum (Pers.:Fr.) Sacc. causes the major losses when considering postharvest diseases in citrus, which are the main limiting factor in the storage life of this fruit. The use of fungicides is still the most widely used method to control this disease, however, the continuous use of the same active principle has induced the development of resistant races, and the public concern over the impact of fungicides on human health and on the environment (Droby et al., 2009) has stimulated the search for non-chemical means of control. Physical postharvest treatments such as short hot water brushing (HWB), and low dose of ultraviolet light irradiation (UV-C) has demonstrated efficient control of postharvest diseases in several species of fruits by the direct inhibition of the pathogen and by the stimulation of certain host-defense responses (Schirra et al., 2000; Terao et al., 2015). The biocontrol using yeast is another promising strategy to control postharvest disease, due to the genetic stability, the effectiveness at low concentration, the ability to act on a broad spectrum of pathogens, and the fact that, generally, the production of toxic secondary metabolites is not the main mechanism of control involved. Moreover, controlled temperature and relative humidity in the environment during the postharvest stage create suitable conditions for the development of the biocontrol agents (Janisiewicz and Korsten, 2002; Wisniewski et al., 2007). The combination of different methods of control has been proven to be more effective in reducing postharvest decay of fruit, compensating for the limitations of their individual use, showing to be promising means to minimize the use of agrochemicals in postharvest treatments (Wisniewski, 2016).