دانلود ترجمه مقاله تاثیر عامل های روکش دهنده مختلف بر بازده عامل بیوکنترلی

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج و بحث و بررسی 4. نتیجه گیری

مقدمه: عاملی که اکثر پاتوژن های پس از برداشت مقاومت در برابری بسیاری از قارچ کش ها بوجود آورده اند و تقاضای عمومی برای کاهش استفاده از آفت کش ها، با آگاهی بیشتر از مسائل زیست محیطی و سلامتی، توجه روز افزونی به روشهای جایگزین تیمارهای قارچ کش در کنترل بیماریهای میوه بوجود آورده است (تیکسیدو و همکاران، 2011؛ زحوی و همکاران، 2000). کنترل بیولوژیک، که شامل فرآیندهای مبتنی بر فیزیولوژی برای کاهش تراکم اینوکولیوم پاتوژن و کاهش آسیب به محصول است، یکی از موثرترین و عملی ترین جایگزین ها برای قارچ کش های شیمیایی هستند (سانیاماس و همکاران، 2011). کنترل زیستی یا بیوکنترل در بیست سال اخیر مورد مطالعه گسترده ای قرار گرفته است؛ اما، مشاهده نتایج موفق بدست آمده تحت شرایط آزمایشگاهی یا کنترل شده، در شرایط پیش از برداشت، دشوار است. کاربرد تجاری آن به میزان زیادی بخاطر محدوده شرایط محیطی که عامل های بیوکنترل (BCAها) قادر به زنده ماندن و کنترل موثر آفت ها و بیماریها هستند، محدود شده اند. بنابراین، هدف اصلی توسعه و پیاده سازی محصولات کنترل بیولوژیکی ، بهبود توانایی آنتاگونیست ها در بقا و کنترل موفق بیماریهای پس از برداشت تحت انواع گسترده ای از شرایط و با حداقل تغییرات می باشد (درابی و همکاران، 2003). چندین استراتژی برای بهینه سازی رفتار BCA ها در شرایط عملی بکار گرفته شده است. دستکاری فیزیولوژیکی یکی از استراتژی های استفاده شده برای بهبود تحمل BCA ها در برابر شرایط تنش محیطی با بدست آوردن نتایج جالب بوده است (آبادیاس و همکاران، 2001؛ لیو و همکاران، 2012؛ موکیو و ماگان، 2008؛ تیکسیدو و همکاران، 1998). علاوه بر آن، افزودنی های گسترده، مانند روکش گذاری می توانند به عنوان محافظت کننده ها در طی مراحل تهیه، نگهداری و کاربرد محصولات مبتنی بر آنتاگونیست (رقیب) عمل کنند (درابی و همکاران، 2009). این افزودنی ها ممکن است ماندگاری BCA ها را موثرتر حفظ کنند و اثربخشی بیوکنترل آنها را ارتقاء دهند. علاوه بر آن، افزودنی ها نه تنها می توانند رسوب افشانه، اندازه قطره و پخش پذیری محصولات را بهبود بخشد بلکه همچنین بقا و ماندگاری BCA ها تحت شرایط تنش دار مرتبط با نوسان عوامل محیطی در زمین را ارتقاء دهند. کانیامیاس و همکاران (2008 الف، 2008 ب)، مشاهده کردند که کاربرد یک روکش قابل خوردن ، اثربخشی «پانتوئیا آگلومرانز» را در کنترل پاتوژن های پس از برداشت در میوه پرتقال بهبود بخشید. به همین صورت، کانیاماس و همکاران (2011) و کالوو-گاریدو و همکاران (2013 الف، 2014 ب)، اثر مشابهی بر «کاندیدا ساک» استعمال شده بر انگورها نشان دادند. این به بهبود تحمل تنش محیطی و قدرت اکولوژیکی این BCA نسبت داده شد. کارکردهای دیگر روکش ها توصیف شد تا به بقای BCA کمک شود و آنرا بهبود بخشد، شامل حفاظت از تابش ماورابنفش (UV)، خشک سازی، تغییرات باران و دما و با عمل کردن به عنوان یک منبع مواد مغذی. علاوه بر آن، روکش ها همچنین می توانند خشک سازی میکروبی را کند کنند، و در نتیجه زمان مهیا برای تکثیر BCA و برقرار شدن را افزایش دهد و همگنی و توزیع آن بر سطح گیاه بهبود یابد (کانیاماس و همکاران، 2011). بنابراین، کاربرد ترکیبی BCA ها و روکش های خوردنی امکانات و فرصت های بسیاری فراهم می کند، هم بخاطر تنوع گسترده ماتریس های قابل استفاده و هم منفعت های بالقوه آنها برای بقا و حفظ آنتاگونیست ها (رقیب ها).

Introduction: The fact that major post-harvest pathogens have developed resistance to many fungicides and the public demand for a reduction in pesticide use, stimulated by a greater awareness of environmental and health issues, have generated an increasing interest in alternative methods to fungicidal treatments in the control of fruit diseases (Teixidó et al., 2011; Zahavi et al., 2000). Biological control, which consists of biologically-based processes to lower pathogen inoculum density and reduce crop loss, is one of the most effective and practical alternatives to chemical fungicides (Cañamás et al., 2011). Biocontrol has been extensively studied during the last twenty years; however, it is difficult to observe the successful results obtained under laboratory or controlled condition in pre-harvest conditions. Its commercial application has been greatly limited due to the narrow range of environmental conditions in which biocontrol agents (BCAs) are able to survive and effectively control pests and diseases. Hence, a main aim in the development and implementation of biological control products is to improve the ability of the antagonists to survive and successfully control postharvest diseases under a wider array of conditions and with minimal variability (Droby et al., 2003). Several strategies have been employed to improve the behavior of BCAs in practical conditions. Physiological manipulation has been one of the strategies used to enhance the tolerance of BCAs to environmental stress conditions obtaining interesting results (Abadias et al., 2001; Liu et al., 2012; Mokiou and Magan, 2008; Teixidó et al., 1998). Furthermore, diverse additives, such as coatings, can act as protectors during the preparation, conservation and application phases of antagonist-based products (Droby et al., 2009). These additives might maintain the viability of BCAs more effectively and promote their biocontrol efficacy. Moreover, additives could not only improve the spray deposition, droplet size and spreadability of the products but also enhance survival and persistence of the BCAs under the stressing conditions associated with the fluctuation of environmental factors in the field. Cañamás et al. (2008a,2008b) observed that the application of an edible coating improved the effectiveness of Pantoea agglomerans at controlling postharvest pathogens in orange fruit. Likewise, Cañamás et al. (2011) and Calvo-Garrido et al. (2013a, 2014b) demonstrated similar effect on Candida sake applied on grapes. This was attributed to the improvement in the environmental stress tolerance and ecological competence of this BCA. Other functions of coatings have been described so as to aid and enhance BCA survival, including protection from ultraviolet (UV) radiation, desiccation, rain and temperature variations and by acting as a source of nutrients. In addition, coatings may also slow the microbial desiccation, thereby extending the time available for the BCA to multiply and become established and improve their homogeneity and distribution on the plant surface (Cañamás et al., 2011). Therefore the combined application of BCAs and edible coatings offers many possibilities, both because of the wide variety of matrices which can be used and their potential benefits for the survival and retention of the antagonists.