دانلود ترجمه مقاله روندهای سیاستی ارزیابی زیست محیطی استراتژیک

1. مقدمه 2. مرور کلی SEA در آسیا 3. مشکلات، پیشرفت و چشم ‌اندازهای SEA 4. تحلیل الگوی SEA 5. مفاهیم سیاستی SEA 6. نتیجه گیری

چکیده – این مقاله مروری کلی در مورد روند سیاستی ارزیابی زیست محیطی استراتژیک (SEA) در آسیا ارایه می‌ دهد. SEA به عنوان سیستمی از تلفیق ملاحظات زیست محیطی در سیاستها، طرح ها و برنامه ‌ها (PPP) ترویج می‌ شود. SEA از یک جایگزین ارزیابی تاثیرات زیست محیطی (EIA) به یک ابزار بالقوه ادغام سیاست زیست محیطی (EPI) در برنامه‌ ریزی سیاست ملی تکامل یافته است. با این وجود، روندهای SEA در آسیا نیازمند بررسی مجدد نقش و اثربخشی آن برای اجتناب از اجرای SEA در آسیا می باشد که بدون سفارشی نمودن کاربرد آن به شرایط محلی در آسیا از پیشرفتهای SEA در اروپا تقلید می نماید. روندهای سیاستی SEA در آسیا نشان می ‌دهد که در حال حاضر ملاحظات سیاستی زیست محیطی مهم برای کشورها در منطقه با تدوین قوانین SEA در هنگ ‌کنگ، چین، کره جنوبی، تایوان، ویتنام و اندونزی می باشد. با این حال، اجرا سازی SEA نیز با چالشهایی در تحقق مشارکت عمومی عملی SEA به خصوص در کشورهای دارای پویایی های بالای فاصله قدرت فرهنگی سنتی مانند چین، اندونزی و ویتنام کند گشته ‌است. در همین حال، کشورهایی مانند ژاپن و پاکستان به طور داوطلبانه عناصر SEA از جمله مشارکت عمومی را بدون مواد قانونی اجرا نموده اند در حالی که کشورهایی مانند تایلند، فیلیپین، بنگلادش و سریلانکا در برابر اتخاذ SEA مقاومت می نمایند. مشکل اصلی اجرای SEA در آسیا، یکپارچگی محدود آن در تصمیم گیری استراتژیک به دلیل ماهیت بسیار سیاسی برنامه ‌ریزی سیاستی چارچوب بندی شده در زمینه فرهنگی کشورهای آسیایی بوده‌ است. پیشرفت قابل ‌توجه اجرا سازی SEA در آسیا، آگاهی نوظهور در مورد نیاز به SEA بوده است. به طور جالب توجهی، به نظر می ‌رسد که چشم اندازهای SEA در آسیا در توسعه همکاری منطقه ‌ای بین المللی در زمینه ظرفیت سازی SEA قرار دارد. در همین حال، اجرای SEA در گستره ای از استفاده از ابزارهای سیاستی ساختار یافته همچون چارچوبهای قانونی تا ابزارهای سیاستی غیر ساختار یافته همچون تعامل ذینفعان، قرار می گیرد. در نتیجه تجزیه و تحلیل الگوی SEA نشان می ‌دهد که یکپارچگی SEA در آسیا نیازمند تغییر الگو می ‌باشد تا شکاف استراتژیک اولیه اتکای بیش از حد بر ابزارهای سیاست ساختار یافته از قبیل قانون گذاری را مورد توجه قرار دهد. این امر اساسا به معنای سازگاری با ترکیبی از ابزارهای سیاستی ساختار یافته و غیر ساختار یافته است تا منافع SEA را به طور فوق العاده به جریان اندازد. در نتیجه، روندهای SEA در آسیا بیانگر درک هوشمندانه ای هستند که SEA در نظریه ممکن است یک رویکرد استراتژیک و منطقی برای یکپارچه ‌سازی ملاحظات زیست محیطی باشد. با این حال، SEA در عمل فرآیندی پیچیده، پویا و چالش برانگیز است که نیازمند اراده سیاسی، چارچوب قانون گذاری و فرآیند تعامل ذینفعان شفاف چارچوب بندی شده در زمینه فرهنگی کشورهای آسیایی می باشد.

This paper provides an overview on the policy trends of strategic environmental assessment (SEA) in Asia. SEA is promoted as a system of incorporating environmental considerations into policies, plans and programmes (PPP). SEA has evolved from an alternative of environmental impact assessments (EIA) to a potential environmental policy integration (EPI) tool in national policy planning. Nevertheless, SEA trends in Asia require a re-examination on its role and effectiveness to avoid SEA implementation in Asia mimicking SEA developments in Europe without customizing its application to local conditions in Asia. Policy trends of SEA in Asia indicate that it is currently an important environmental policy consideration for countries in the region with the formulation of SEA legislations in Hong Kong, China, South Korea, Taiwan, Vietnam and Indonesia. Nevertheless, SEA implementation also has been impeded by challenges in realizing practical SEA public participation especially in countries with traditionally high cultural power distance dynamics such as China, Indonesia and Vietnam. Meanwhile, countries such as Japan and Pakistan have voluntarily implemented SEA elements such as public participation without legislative provisions while countries such as Thailand, Philippines, Bangladesh and Sri Lanka are resisting the adoption of SEA. The primary problem of SEA implementation in Asia has been its limited integration in strategic decision making due to the highly political nature of policy planning framed within the cultural context of Asian countries. Notable progress of SEA implementation in Asia has been the emerging awareness on the need for SEA. Interestingly, SEA prospects in Asia seem to be in the development of international regional cooperation on SEA capacity building. Meanwhile, SEA implementation range from the use of structured policy instruments such as legislative frameworks to non-structured policy instruments such as stakeholder engagement. Consequently, the SEA paradigm analysis suggests that SEA integration in Asia requires a paradigm shift to address the primary strategic gap of over-reliance on structured policy instruments such as legislation. This fundamentally means an adaptation towards a hybrid of structured and non-structured policy instruments to super-stream the benefits of SEA. In conclusion, SEA trends in Asia indicate a sagacious realization that SEA in theory may be a strategic and rationale approach to integrating environmental considerations. However, SEA in practice is a complex, dynamic and challenging process that requires political will, legislative framework and a transparent stakeholder engagement process framed within the cultural context of Asian countries.