دانلود ترجمه مقاله پارادوکس عملکرد در بخش دولتی

1. ارزیابی عملکرد بخش دولتی 2. پیامدهای غیرعمدی 3. پارادوکس عملکرد 4. پارادوکس عملکرد غیرعمدی 5. پارادوکس عملکرد عمدی 6. وقوع پارادوکس عملکرد در بخش دولتی 7. آشکارسازی و جلوگیری از پارادوکس عملکرد 8. نتیجه گیری 9. نکات

امروزه بیش از هر زمان دیگر، کشورها برای ارزیابی عملکرد بخش دولتی زمان، پول و توجه صرف می کنند (سازمان مشارکت و توسعه اقتصادی [OECD]، 1996، پولیت و بوکارت 2000، پاور 87). مدیریت مبتنی بر ارزیابی، موضوع مورد بحث در تمام سطوح بخش دولتی می باشد: محلی، منطقه ای، کشوری و فرا کشوری. مدارس و دانشگاه ها، دولت های محلی، دیگر سازمانهای اداری، سازمانهای کمک کننده به توسعه (سازمانهای غیردولتی و سازمانهای غیردولتی بین المللی)، و سازمانهایی همچون بانک جهانی، در تولید داده و اطلاعات مربوط به نتایج عملکرد مشارکت دارند. پاور (1994، 1997، 2000) به "انفجار حسابرسی" و "جامعه حسابرسی" اشاره دارد. طرفداران مدیریت دولتی نوین (NPM)، به ارزیابی بازده و پیامدها اولویت داده و هدف آنها، قراردادن سیاست ها و فعالیت های مدیریت نوین خود براساس این نوع اطلاعات می باشد- به معنی موثر و کارآمدتر کردن اجرای سیاست. با این حال، مطالعات ارزیابی نشان می دهند که بسیاری از فعالیت های معرفی مدیریت مبتنی بر نتایج ناموفق می باشند (همچون لیو و وان گیلز 1999). با این حال، نیاز به بررسی بازده، پیامدها و فعالیت های ارزیابی، مولفه مهمی در اظهارات سیاستمداران و مدیرانی است که بر بهبود عملکرد دولت تمرکز دارند. در ادامه مقاله، نشان میدهیم که افزایش ارزیابی بهره وری دولتی، به چندین نتیجه غیرعمدی منجر می شود که نه تنها نتایج مربوط به عملکرد بخش دولتی را بی اعتبار می سازد، بلکه تاثیر منفی بر این عملکرد دارد. ما نشان خواهیم داد که بخشی از مشخصات بخش دولتی، در تضاد با توسعه و کاربرد شاخص های عملکرد هستند. در نهایت، درباره نحوه مقابله با مشکل ارزیابی عملکرد بخش دولتی توصیه هایی ارائه کرده و به بحث پایان خواهیم داد. از نظر ما این مسئله مهم است چون ارزیابی عملکرد اگرچه مشکل نیست، ولی برای بخش دولتی ارزشمند می باشد.

Nowadays, states spend more attention, time, and money on performance measurement and evaluation in the public sector than ever before (Organization for Economic Cooperation and Development [OECD], 1996; Pollitt & Bouckaert, 2000, p. 87; Power, 1997). Results-based management is the talk of the day at all levels of the public sector: local, regional, national, and even supra national. Schools and universities, local governments, other administrative agencies, developmental aid organizations (nongovernmental organizations and international nongovernmental organizations), and organizations such as the World Bank are all involved in producing data and information on performance results and, if possible, impact. Power (1994, 1997, 2000) even refers to the "audit explosion" or the "audit society." Believers in New Public Management (NPM) attribute a high priority to measuring output and outcomes and aim to base their new policies and management activities on this type of information-ideally meant to make policy implementation more efficient and effective. However, evaluation studies show that many attempts to introduce results-based management are still unsuccessful (see, for example, Leeuw & Van Gils, 1999, for a review of Dutch studies). Nevertheless, the need for measuring output, outcomes, and evaluation activities remains an important element in statements by politicians and administrators focused on improving government's performance. Below, we will argue that this increase of output measurement in the public sector can lead to several unintended consequences that may not only invalidate conclusions on public sector performance but can also negatively influence that performance. We will show that a number of characteristics of the public sector can be counterproductive to developing and using performance indicators, illustrated by different examples. Finally, we will conclude with some suggestions on how to deal with the problem of performance assessment in the public sector. We believe this question is important because, although not without problems, performance measurement indeed can be of value to the public sector.