دانلود ترجمه مقاله عوامل سازمانی و خشونت غیر تصادفی در ورزش

1. مقدمه 2. روش 3. نتایج 4. بحث و بررسی

چکیده – هدف از بررسی سیستماتیک فعلی، بررسی عوامل سازمانی می باشد که خشونت غیر حادثه ساز نسبت به ورزشکاران را در زمینه ورزشی ایجاد و بر می انگیزد. نویسندگان، 43 مطالعه کیفی که به بررسی سو استفاده روانی، جسمی و جنسی ورزشکاران پرداخته بود را شناسایی و بازبینی نمودند و چارچوبی از عوامل سازمانی (یعنی، عوامل ساختاری، اجتماعی و استرس) مرتبط با خشونت غیر حادثه ساز را توسعه دادند. ورزشکاران افراد مطلع کلیدی بودند، با اینحال برخی از مطالعات دربردارنده همراهان ورزشکاران بودند. نویسندگان بطور مستقل با استفاده از چارچوب توسعه یافته، بخش یافته های تحقیق اولیه را رمزگذاری کردند. تحمل سازماني در برابر سوءاستفاده و انطباق با ارزش هاي غالب در ورزش مربوط به هر سه نوع خشونت غير حادثه ساز بود. عدم توازن قدرت به عنوان یک عامل مهم در سوء استفاده روانی و جنسی ظاهر شد، در حالی که انزوا نیز با سوء استفاده جنسی مرتبط بود. این باور وجود دارد که خشونت غیرحادثه ساز دارای تاثیرات ابزاری می باشد، هم با سوء استفاده روانی و هم با سوءاستفاده جسمی در ارتباط است، در حالی که یک سیستم پاداش همه برنده با سوء استفاده جسمی در ارتباط می باشد. براساس این بررسی سیستماتیک، نویسندگان دیدگاه یکپارچه عوامل سازمانی در ایجاد خشونت غیرحادثه ساز در ورزش را پیشنهاد نمودند و با ارائه رویکرد سیستم جامع به نتیجه گیری در مورد پیشگیری و مدیریت خشونت غیرحادثه ساز پرداختند. مقدمه: محیط های ورزشی و مسابقه ای ورزشکاران می توانند تأثیر مثبت و منفی بر سلامت و عملکرد آنها داشته باشند. در میان جدی ترین تأثیرات منفی، تاثیرات ناشی از سوء استفاده روانی، جسمی و جنسی قرار دارد (مونت جوی و همکاران، 2016؛ استرلینگ، 2009). این طیف گسترده از تجربیات مضر بین فردی غالباً تحت عنوان جامع‌الشمول خشونت غیرحادثه ساز گروه بندی شده اند. تا به امروز، علوم رفتاری در درجه اول بر روی عوامل علّی فردی متمرکز بوده اند که باعث بروز خشونت غیرحادثه ساز توسط ورزشکاران، از جمله آسیب پذیری های روحی- روانی محرک و هدف می شوند (مونت جوی، 2016). به طور مقایسه ای تعداد معدودی از محققان تلاش کرده اند تا خشونت غیرحادثه ساز را در تجزیه و تحلیلی در سطح سازمانی تعریف و توضیح دهند. در نتیجه، در سازمان های ورزشی درک محدودی در مورد مکانیسم های ساختاری و اجتماعی وجود دارد که از طریق آنها خشونت غیرحادثه ساز امکان پذیر، جایز و در برخی موارد به طور جدی مورد تشویق قرار می گیرد.

The objective of the current systematic review was to investigate the organisational factors that enable and motivate non-accidental violence towards athletes in the sport context. The authors identified and reviewed 43 qualitative studies investigating psychological, physical, and sexual abuse of athletes, and developed a framework of organisational factors (i.e., structural, social, and stress factors) related to non-accidental violence. Athletes were the key informants, yet some studies included athletes’ entourages. The authors independently coded the findings sections of the primary research, using the developed framework. Organisational tolerance for abuse and conformity to dominant values within sports were related to all three types of non-accidental violence. Power imbalance appeared as a relevant factor in both psychological and sexual abuse, while isolation was also relevant in sexual abuse. Believing that non-accidental violence had instrumental effects appeared related to both psychological and physical abuse, whereas a winner-take-all reward system was related to physical abuse. Based on this systematic review, the authors proposed an integrated perspective of the organisational factors driving non-accidental violence in sport and conclude by proposing a whole-of-system approach to the prevention and management of non-accidental violence. Introduction: Athletes’ training and competition environments can have both positive and negative effects on their health and performance. Among the most serious negative effects are those caused by psychological, physical, and sexual abuse (Mountjoy et al., 2016; Stirling, 2009). This wide range of harmful interpersonal experiences are often grouped under the umbrella term of non-accidental violence. To date, behavioural scientists have primarily focused on the individual causal factors that drive non-accidental violence experienced by athletes, such as the psychopathological vulnerabilities of the instigator and target (Mountjoy et al., 2016). Comparatively fewer researchers have attempted to define and explain non-accidental violence at the organisational level of analysis. Consequently, there is limited understanding of the structural and social mechanisms in sport organisations through which non-accidental violence is enabled, tolerated and, in some instances, actively encouraged.