دانلود ترجمه مقاله انواع ارکستراتورها، نقش ها و قابلیت هایشان – چارچوبی برای شبکه های نوآوری

1. مقدمه 2. عناصر ارکستراسیون شبکه نوآوری 3. نتیجه گیری

در این مطالعه توجهات به سمت آن دسته از عاملانی که شبکه های نوآوری را هماهنگ و موزون می کنند معطوف شده است، محققان انواع، نقش ها و توانایی های آنها را بررسی می نماید. از نظر ما نوع هماهنگ کننده ها (ارکستراتور) و آنچه که انجام می دهند، جنبه های مربوط به آن هستند. نقطه ی شروع ما این است که در حالیکه ارکستراسیون به طور کلی شامل فعالیت های مختلفی می شود، از جمله تضمین انتقال دانش به هماهنگی، همه ی آنها با ابزارهای یکسانی صورت نمی گیرد یا به طور مساوی در همه زمان ها تایید نمی شوند. بررسی مفهومی مقالات موجود و تجزیه و تحلیل مقایسه ای کیفی مرتبط نشان می دهد که هماهنگ کننده ها (ارکسترها) با تمرکز بر مجموعه خاصی از فعالیت ها در زمان های خاص و انجام روش های مختلف نقش های مختلفی را ایفا می کنند. این امر مستلزم تسلط بر قابلیت های خاص است. علاوه بر این، گاهی اوقات شرایط هماهنگ کننده ها را به اتخاذ نقش هایی که برای آنها غیر طبیعی است، مجبور می کند. در این حالات، قابلیت های یک ماهیت های مختلف به هم مرتبط می گردند. به دنبال این تفکر، یافته های ما سه نوع قابلیت را نشان می دهد. نخست، قابلیت اجرایی نقش عملیاتی، سهولت و موفقیت در انجام فعالیت های نقش-خاص را تعیین می کنند. دوم، ما بر این باوریم که قابلیت های سوئیچینگ نقش اجازه می دهد تا هماهنگ کننده بین نقش هایی که می تواند به طور طبیعی به آن بپیوندد، حرکت کند. نوع سوم قابلیت، تقویت- نقش برای اتخاذ نقش ها فراتر از محدودیتهای طبیعی مربوط به نوع ارکستراتور ضروریست. هدف از این چارچوب مفهومی ترکیب منابع پراکنده ی موجود و ارائه ابزار مفهومی برای تحقیقات آینده است.

In this study, attention is turned to those actors who orchestrate innovation networks; their types, roles and capabilities. We assert that the type of orchestrator and what they (can) do are related aspects. Our starting point is that while orchestration in general comprises a variety of important activities, ranging from ensuring knowledge mobility to coordination, not all of these are accomplished by the same means or are equally emphasized at all times. A conceptual review of existing literature and the related qualitative comparative analysis suggest that orchestrators take different roles by focusing on specific sets of activities at certain times and conducting them in different ways. This implies mastering specific capabilities. Furthermore, sometimes circumstances push orchestrators to adopt roles that are unnatural to them. In those cases, capabilities of a different nature become relevant. Following from this line of thinking, our findings indicate three types of capabilities. First, operational roleimplementation capabilities determine the ease and success of executing role-specific activities. Second, we further suggest that role-switching capabilities allow the orchestrator to move between the roles that it can naturally adopt. A third type of capability, role-augmentation, is needed to adopt roles beyond natural limitations related to orchestrator type. The resulting conceptual framework aims to combine the scattered existing literature and provide conceptual tools for future research

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 26 و 27 فایل ورد ترجمه)