دانلود ترجمه مقاله بنیان های خرد چابکی استراتژیک در بازارهای نوظهور

1. مقدمه 2. نظریه و فرضیات 3. روش 4. نتایج 5. بحث و بررسی، دلالت ها و پژوهش های آتی

چکیده – بنیان های خرد سطح فردی مدیران عامل شرکت های تابعه در بازارهای نوظهور را به عنوان پیشایندهای چابکی استراتژیک شرکت های چندملیتی، و درهم تنیدگی شرکت تابعه را به عنوان یک تعدیل کننده اصلی سطح سازمانی این روابط پیشنهاد می کنیم. با ترکیب داده های کمی در مورد مدیران عامل شرکت های تابعه فعال در هند با بررسی های کیفی مربوط به همتایان دفتر مرکزی ایتالیا، نتایج ما نشان می دهد که حق تصدی مدیران عامل شرکت های تابعه در بازارهای نوظهور در کنار تجربه آنها تاثیر مثبتی بر چابکی استراتژیک شرکت چندملیتی دارد. به طور مشابه ویژگی های شناختی مدیران عامل (استدلال و حل مسئله، و مهارت های زبانی و ارتباطی (بنیان های خرد سطح فردی)) تاثیر مثبتی بر چابکی استراتژیک دارد، در حالی که در هم تنیدگی شرکت تابعه این روابط را به شکل های دیگری تعدیل می کند که فضا را برای بررسی های مدیریتی و نظری تازه باز می گذارد. مقدمه: چابکی استراتژیک به عنوان یک عامل کلیدی موفقیت برای شرکت ها شناخته شده است (دوز و کونسون، 2008؛ دوز و کونسون، 2010) و به تطبیق و سازگارسازی پیوسته جهت گیری های استراتژیک یک شرکت برای توسعه روش های نوآورانه برای ایجاد ارزش (وبر و تاربا، 2014) و حفظ انعطاف پذیری بدون از دست دادن بازدهی (جونی و همکاران، 2015) از طریق ترکیبی از قابلیت های دینامیک، مانند سیالیت منابع، حساسیت استراتژیک، و تعهد جمعی مربوط می شود (دوز و کونسون، 2010). برای سازمان های به لحاظ استراتژیک چابک، استوار بودن (مقاوکت، قابل اطمینان و کارآمد بودن) و پویا بودن (سریع، چالاک و انطباق پذیر بودن) (ۀگینا و همکاران، 2015، ص 58) در بازارهای نوظهور به دلیل ماهیت سیال پشتیبانی سازمانی همراه با تغییرات بسیار سریع و غیرقابل پیش بینی بازار، اهمیت بیشتری دارد (الگ و همکاران، 2017). بنابراین شرکت های چندملیتی باید به سرعت به شکلی تغییر کنند که معمول نیست، یعنی با غلبه بر انعطاف ناپذیری های روتین (گیلبرت، 2005؛ کلاوس و همکاران، 2019) و توسعه سازوکارهای حاکمیت چابک (سونداراراجان و همکاران، 2021). نشریات زیادی در مورد چابکی استراتژیک شرکت های چندملیتی به طور گسترده روی مطالعات کیفی [استثناهای نادر عبارتند از هوک و همکاران (2016)، و کیل و همکاران (2019)] در مورد عوامل سازمانی (لویس و همکاران، 2014)، قابلیت های متا (مانند فورن و همکاران، 2014)، نتایج شرکت (مانند کلاوس و همکاران، 2019) و جنبه های مربوط به ادغام و تصاحب شرکت ها (مانند جونی و همکاران، 2015) متمرکز شده اند.

We propose the individual-level microfoundations of subsidiary CEOs in emerging markets as antecedents of the strategic agility of multinational enterprises, and subsidiary embeddedness as a key organizational-level moderator of these relationships. Combining quantitative data on subsidiary CEOs operating in India with qualitative interviews with Italian HQ counterparts, our results suggest that subsidiary CEOs’ tenure in emerging markets, along with their overall experience, affects MNE strategic agility positively. Similarly, CEOs’ cognitive characteristics - problem solving and reasoning, and language and communication skills (individual-level microfoundations) - affected strategic agility positively, while subsidiary embeddedness moderated these relationships in different ways, leaving space for fresh managerial and theoretical considerations. Introduction: Strategic agility has been identified as a key success factor for firms (Doz & Kosonen, 2008a, 2008b; Doz & Kosonen, 2010) and relates to continuous adjustment and readjustment of an enterprise's strategic directions in order to develop innovative methods to create value (Weber & Tarba, 2014) and retain flexibility without losing efficiency (Junni, et al., 2015), through a combination of dynamic capabilities, such as resource fluidity, strategic sensitivity, and collective commitment (Doz & Kosonen, 2010). For strategically agile organizations, being “both stable (resilient, reliable, and efficient) and dynamic (fast, nimble, and adaptive)” (Aghina, et al., 2015, p. 58) is even more important in emerging markets because of the fluid nature of institutional support, along with remarkably fast and unpredictable market changes (e.g., Elg, et al., 2017). MNEs thus need to change fast in ways that are not regular, i.e., by overcoming routine rigidities (Gilbert, 2005; Clauss et al., 2019) and developing agile governance mechanisms (Soundararajan et al., 2021). The extant literature on the strategic agility of MNEs has largely concentrated on qualitative studies [rare exceptions are the studies of Hock et al. (2016), and Kale et al. (2019)], focusing mainly on organizational factors (Lewis et al., 2014), meta capabilities (e.g., Fourné et al., 2014), firm outcomes (e.g., Clauss et al., 2019) and M&A-related aspects (e.g., Junni et al., 2015).

ترجمه این مقاله در 43 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 10 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.