دانلود ترجمه مقاله القاء استراحت سلولی و آپوپتوز در سلول های لوکمیک مقاوم به دارو

1. مقدمه 2. مواد و روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی 5. نتیجه گیری

مطالعات اپیدمیولوژیک اخیر نشان می دهد که داروهای ضد دیابتی متفورمین دارای اثرات شبه حساسیتی و اثرات شیمیایی ضد سرطان است. در اینجا ما نشان دادیم که متفورمین فعالیت های ضد تومور را در برابر سلول های لوسمی انسان اعمال می کند، که منعکس کننده تفاوت های مهار رشد، آپوپتوز و تغییرات آنزیم های tometabolic است. در سلول های حساس به متفورمین حساسیت اتوفاژی ایجاد نشد ، بلکه تکثیر آن را از طریق استراحت سلول ها در فازهای S و G2/M مسدود کرد، که همراه با کاهش غلظت cyclin A، cyclin 1B و cdc2 همراه بود، اما غلظت cyclin E کاهش نیافت. در سلول های E10E1-CEMبا بیان بالای Bcl-2 و مقاوم در برابر دارو ، اثر متفورمین بر تکثیر نیز بیشتر بیان شد، همچنین با فعال کردن caspases3/7 باعث القاء آپوپتوزشد. در تمام سلول های حساس، متفورمین باعث کاهش Δψ ? و اصلاح بیان آنزیم های متابولیسم انرژی: ماندد PKCε (PKCepsilon) و PKCδ (PKCdelta) شد. در سلول های حساس، متفورمین باعث تغییر بیان PKCε و PKCδ شد که منجر به غلبه PKCε بر PKCδ شد،ک نشانگر یک وضعیت گلیکولیتکی بیشتراست. حالت مخالف در سلول های که به دارو پاسخ ندادند رخ می دهد. در نتیجه، این مطالعه بینش جدیدی را درباره فعالیت متفورمین به عنوان یک عامل ضد تومور در سلولهای لوسمی ارائه می دهدکه می تواند مربوط به توانایی آن در اصلاح متابولیسم انرژی باشد. مقدمه: انواع لوسمی لنفوبلاستی حاد (ALL) سرطان های هماتولوژیک تهاجمی هستند که با تکثیر سلول های لنفی نابالغ کنترل نشده در مراحل مختلف تمایز و نفوذ آنها در مغز استخوان مشخص می شوند. تقریبا 15٪ از کودکان و 25٪ ALL موارد بالغ منشاء شده از سلول های T هستند (T-ALL)، گرچه بزرگسالان مبتلا به T-ALL پیش آگهی بدتری نسبت به کودکان دارند. این تفاوت به توسعه لوسمی با ریسک بالاتری نسبت به مقاومت بیشتر دارو و به این ترتیب واکنش بدتر نسبت به درمان مرتبط است. مقاومت به شیمی درمانی یک مشکل مهم در سرطان است که دلیل اصلی نارسایی درمانی است. در واقع، مقاومت شیمیایی، ذاتی یا اکتسابی، دلیل عدم موفقیت در درمان بیش از 90٪ بیماران مبتلا به سرطان متاستازیک است. مقاومت به دست آمده یک مشکل خاص است، زیرا تومورها نه تنها به داروهایی که در ابتدا برای درمان آنها مورد استفاده قرار می گیرند، مقاوم هستند بلکه ممکن است در برابر داروهای دیگر را با مکانیسم های مختلف مقاومت کنند. فنوتیپ مقاوم در برابر آن واکنش تطبیقی سلول های سرطانی را نشان می دهد و با تغییرات در مسیرهای چندگانه مشخص می شود که ممکن است تغییرات متابولیکی نقش مهمی داشته باشند. در T-ALL، بیان بیش از حد Bcl-2 یا جهش در PPTEN پروتئین مربوط به مقاومت دارویی است.

Recent epidemiological studies indicate that the antidiabetic drug metformin has chemosensitizing and chemopreventive effects against carcinogenesis. Here, we demonstrate that metformin exerts varying degrees of antitumor activity against human leukemia cells, as reflected by differences in growth inhibition, apoptosis, and alterations to metabolic enzymes. In metformin-sensitive cells, autophagy was not induced but rather it blocked proliferation by means of arresting cells in the S and G2/M phases which was associated with the downregulation of cyclin A, cyclin B1, and cdc2, but not that of cyclin E. In 10E1-CEM cells that overexpress Bcl-2 and are drug-resistant, the effect of metformin on proliferation was more pronounced, also inducing the activation of the caspases 3/7 and hence apoptosis. In all sensitive cells, metformin decreased the Δψ m and it modified the expression of enzymes involved in energy metabolism: PKCε (PKCepsilon) and PKCδ (PKCdelta). In sensitive cells, metformin altered PKCε and PKCδ expression leading to a predominance of PKCε over PKCδ which implies a more glycolytic state. The opposite occurs in the nonresponsive cells. In conclusion, we provide new insights into the activity of metformin as an antitumoral agent in leukemia cells that could be related to its capability to modulate energy metabolism. Introduction: Acute lymphoblastic leukemia (ALL) types are aggressive hematological cancers, characterized by the uncontrolled clonal proliferation of immature lymphoid cells at different stages of differentiation and their infiltration of the bone marrow [1]. Approximately 15% of pediatric and 25% of adult ALL cases are of T-cell origin (T-ALL) [2], although adults diagnosed with T-ALL have a worse prognosis than pediatric patients. This difference has been attributed to the development of higher risk leukemia with greater drug resistance and hence a worse response to therapy [3, 4]. Resistance to chemotherapy is an important problem in cancer, representing the main reason for therapeutic failure. Indeed, chemoresistance, either intrinsic or acquired, is believed to cause treatment failure in over 90% of patients with metastatic cancer [5]. Acquired resistance is a particular problem, as tumors not only become resistant to the drugs originally used to treat them but also may become cross-resistant to other drugs with different mechanisms of action. The resistant phenotype represents an adaptive response of cancer cells and it is characterized by alterations to multiple pathways, among which metabolic alterations might play an important role [6]. In T-ALL, Bcl-2 overexpression or mutations in the PTEN protein are related to resistance [7–11].

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 13 فایل ورد ترجمه)