دانلود ترجمه مقاله توانایی مدیریت، آشفتگی مالی، و حق الزحمه حسابرسی

1. مقدمه 2. تحقیقات مرتبط و پیشنهاد فرضیه 3. طرح تحقیق 4. توصیف داده ها 5. نتایج 6. آزمون استواری 7. تحلیل های دیگر 8. نتیجه گیری

چکیده – این تحقیق بررسی می کند که آیا رابطه بین توانایی مدیریت و حق الزحمه حسابرسی وابسته به آشفتگی مالی است. ما دریافتیم که توانایی بالای مدیریت موجب افزایش حق الزحمه حسابرسی در شرکت های دچار آشفتگی مالی می شود و در شرکت های فاقد آشفتگی مالی موجب کاهش حق الزحمه حسابرسی می شود. هم چنین مشاهده کردیم که شرکت های دچار آشفتگی مالی که از توانایی بالای مدیریت برخوردار هستند کیفیت اقلام تعهدی پایین و احتمال بالای ارائه مجدد (صورت مالی) را نشان می دهند. بعلاوه، مدیران دارای توانایی بالا در شرکت های دچار آشفتگی مالی برای اینکه همزمان جبران خسارت مبتنی بر حقوق صاحبان سهام را به حداکثر برسانند و بر فشارهای ناشی از بدهی نیز غلبه کنند از گزارش مالی فرصت گرای بیشتر استفاده می کنند که موجب افزایش ریسک حسابرسی و منجر به حق الزحمه بیشتر حسابرسی می شود. ما نتایج خود را با استفاده از تحلیل حساسیت و تحلیل های دیگر اثبات می کنیم. مقدمه: تحقیقات قبلی نشان می دهد که توانایی مدیریتی بالا تاثیرات مطلوبی بر سیاست های شرکت و نتایج گزارش مالی شرکت دارد (بامبر، جیانگ، و وانگ 2010؛ دیرنگ، هانلون، و میدو، 2010؛ جی، ماتسوموتو و زانگ، 2011. بویژه دمیرجیان، لیو، لوایز و مک وای (2013) رابطه ای مثبت بین توانایی بالای مدیریت و کیفیت بهتر گزارش مالی پیدا کردند و کریشنا و ونگ (2015) شواهدی ارائه کردند مبنی بر اینکه توانایی بالای مدیریت موجب کاهش حق الزحمه حسابرسی می شود که ناشی ریسک پایین حسابرسی با کیفیت بالای گزارش مالی است. ما در تحقیق حاضر این تحقیقات را بسط می دهیم و بررسی می کنیم که آیا رابطه مستند شده بین توانایی مدیریت و حق الزحمه حسابرسی وابسته به آشفتگی مالی است یا نه. این مسئله را بررسی می کنیم چون تحقیقات قبلی مانند هندری (2002، 2005)، تیان (2014)، و چیونگ، نایدو، ناویسی، و رانجنی (2017) به صورت تجربی نشان داده اند و بر این استدلال هستند که مدیران توانمندتر می توانند با مهارت بیشتری به افزایش ثروت به ضرر سهامداران بپردازند. برای مثال، مدیران توانمندتر به فروش خالص داخلی بیشتر می پردازند (ونگ، 2013) و شرایط وام را دستکاری می کنند تا پرداخت های تشویقی را افزایش دهند (فرانک و اوبلوج، 2014). بعلاوه، ولف و هرمانسون (2004) و دلاپورتاس (2013) براین استدلال هستند که مدیران توانمندتر می توانند بر شناخت بهتر خود از کارهای گزارش مالی و ضعف های شرکت در کنترل داخلی اتکا کنند و از فرصت های تقلب بهره بگیرند و استراتژی هایی را برای پنهان سازی طراحی کنند. با اینکه این تحقیقات شواهدی را مبنی بر رانت خواری مدیران توانمندتر ارائه می دهند اما مشخص نمی کنند که چه شرایطی چنین رفتار رانت خواری این مدیران را تسهیل می کند. تحقیق حاضر آشفتگی مالی را به عنوان زمینه ای که می تواند موجب تشویق و تمایل به اتخاذ چنین رفتاری شود، در نظر می گیرد.

This study examines whether the relationship between managerial ability and audit fees is conditional on financial distress. We find that higher managerial ability increases audit fees in financially distressed firms and decreases audit fees in non-distressed firms. We also observe that financially distressed firms with higher-ability managers display lower accrual quality and a higher likelihood of restatement. Moreover, higher-ability managers in distressed firms engage more in opportunistic financial reporting to concurrently maximize equity-based compensation and cope with debt refinancing pressures, which increases audit risks and results in greater audit fees. We confirm our results using a battery of sensitivity and additional analyses. INTRODUCTION: Prior literature suggests that high managerial ability has favorable effects on corporate policies and financial reporting outcomes (Bamber, Jiang, and Wang 2010; Dyreng, Hanlon, and Maydew 2010; Ge, Matsumoto, and Zhang 2011). More specifically, Demerjian, Lev, Lewis, and McVay (2013) find a positive association between high managerial ability and better financial reporting quality,1 and Krishnan andWang (2015) provide evidence that high managerial ability lowers audit fees, due to the lower audit risks of better financial reporting quality. In this study we extend this literature and examine whether the documented relationship between managerial ability and audit fees is conditional on financial distress. We examine this issue since prior studies such as Hendry (2002, 2005), Tian (2014), and Cheung, Naidu, Navissi, and Ranjeeni (2017) argue and empirically show that high-ability managers can more ably engage in enriching their wealth at the detriment of shareholders. For example, high-ability managers engage in greater net insider sales (Wang 2013) and manipulate loan terms to increase incentive payout (Frank and Obloj 2014). Further, Wolfe and Hermanson (2004) and Dellaportas (2013) argue that high-ability managers can leverage on their better understanding of financial reporting practices and the firm’s internal control weaknesses to exploit fraud opportunities and design corresponding concealment strategies. While providing the evidence of rent seeking by high-ability managers, this literature does not specify the circumstances that facilitate such rent-seeking behaviors. Our study proposes financial distress as a context that could motivate more able managers to opt for such opportunistic behavior.

بخشی از ترجمه مقاله (صفحه 30 و 31 فایل ورد ترجمه)