دانلود ترجمه مقاله نقش رهبران در نوآوری: تفکر و برنامه ریزی استراتژیک

1. مقدمه 2. برخی از نقش های رهبران برای نوآوری 3. برنامه ریزی استراتژیک 4. تفکر استراتژیک 5. نتیجه گیری

چکیده – در یک محیط جهانی جدید، که با تغییر سریع، جریان اطلاعات شدید و افزایش رقابت به دلیل کاهش موانع تجارت و تبادل مشخص شده است، رهبران سازمان ها با تهدیدات جدید و سخت مواجه هستند که آنها را مجبور می کند که نوآور باشند؛ واضح است که نوآوری همیشه در راس کسب و کار بوده است، اما تا به حال در راس برنامه مدیریت قرار نگرفته است. رقابت به یک بازی تبدیل می شود که می تواند بهترین و بزرگترین ایده ها را با چشم انداز استراتژیک تولید کند. با این حال سازمان ها به جای پیش بینی و آماده شدن برای آنها بیشتر زمان خود را صرف انجام تغییرات غیرمنتظره می کنند. سازمان های فاقد حفاظت، زمان و انرژی زیادی را صرف "تلاش برای دستیابی به امنیت" می کنند. آنها انرژی خود را برای مقابله با مشکلات فوری صرف می کنند و از این رو انرژی کمی برای پیش بینی و آماده شدن برای چالش های بعدی باقی می ماند. این چرخه ضعیف، بسیاری از سازمان ها را به یک وضعیت واکنشی متوسل می کند که نباید به این صورت باشد. جایگزین منطقی یک فرایند به خوبی آزمایش شده به نام برنامه ریزی استراتژیک است که یک فرایند گام به گام با اهداف مشخص و محصولات نهایی است که می تواند اجرا و ارزیابی شود. به طور ساده، این فرایندی است که به وسیله آن ما به آینده نگاه کرده، تصویری از آینده را براساس روند فعلی به تصویر کشیده و نیروهای تاثیرگذار را تحت تأثیر قرار می دهیم. برنامه ریزی استراتژیک یک اصلاح فنی است که تنها در بخشی از سوال اثربخشی سازمانی است و فقط با برخی از مسائل غیر قابل حل سازمان ها مقابله می کند. در مواجهه با چنین واقعیت هایی، مفهوم تفکر استراتژیک برای پر کردن شکاف ها و غلبه بر محدودیت هایی که تجربه در برنامه ریزی استراتژیک اثبات شده است ظاهر می شود. این مقاله ترکیبی از نقش های رهبری در نوآوری را با تمرکز بر تفکر و برنامه ریزی استراتژیک در تلاش برای ایجاد ارتباطات و تمایزات مهم ارائه می دهد.

In a new global environment, characterized by rapid change, intense information flows and increasing competition because of the reduction of barriers to trade and exchange. Organizations’ leaders face new and hard threats which oblige them to be innovative, it is obvious that innovation has always been at the heart of business, but until now not at the top of the management agenda. Competition turns into a game of who can generate the best and greatest number of ideas with strategic perspective. However many organizations spend most of their time reacting to unexpected changes instead of anticipating and preparing for them. Organizations caught off guard may spend a great deal of time and energy “playing catch up”. They use up their energy coping with immediate problems with little energy left to anticipate and prepare for the next challenges. This vicious cycle locks many organizations into a reactive posture. It does not have to be that way. A sensible alternative is a well tested process called strategic planning which is a step by step process with definite objectives and end products that can be implemented and evaluated. Very simply, it is a process by which we look into the future, paint a picture of that future based on current trends, and influence the forces that will affect us. Strategic Planning is a technical fix that gets at only part of the question of organizational effectiveness and only deals with some of the dilemmas of organizations. In the face of such realities, the notion of strategic thinking emerges to fill the gaps and overcome the limitations that experience with strategic planning has proven to exhibit. This paper presents an integration of leadership roles for innovation by focus on strategic thinking and planning in an effort to make important connections and important distinctions.

برنامه ریزی استراتژیک چیست

در دهه 1950، استفاده از برنامه ریزی استراتژیک در سازمان های دولتی و خصوصی گسترش یافت. با این حال، محبوبیت آن تا سال های دهه 1990 کم بود تا اینکه محققین مزایای ناشی از فرآیندهای برنامه ریزی استراتژیک را نشان دادند. این شاخه به روش مفیدی برای کمک به سازمان ها در ترقی شان تبدیل شد، چرا که منجر به تغییرات وسیع سازمانی، ارائه مسیری برای ترقی های آتی و تمرکز روی منابع گشت. امروزه، اقداماتی در راستای این نوع برنامه ریزی به واسطه رهبران ارشد سازمانی اتخاد می گردد ولی با این حال اعضا و ذینفعان سازمان نیز به تدریج در جریان فرآیندهای برنامه ریزی قرار می گیرند.

برنامه ریزی استراتژیک، یک فرآیند سازمان یافته است که رهبران سازمان به واسطه آن می توانند تصمیم گیری های آتی را برای توسعه سازمان اتخاذ کرده و در کنار آن رویکردها و اقدامات لازم برای نیل به اهداف آتی را به کار گیرند. رهبران سازمان به واسطه این نوع برنامه ریزی می توانند روش هایی را نیز برای سنجش موفقیت سازمان مورد استفاده قرار دهند. برنامه ریزی استراتژیک، ابزاری برای سازمان دهی فعلی بر اساس پیش بینی های آتی است. به این ترتیب، یک طرح استراتژیک عبارت است از نقشه راهی برای هدایت سازمان از موقعیت فعلی به موقعیتی که تمایل دارد تا در پنج تا ده سال آتی در آن قرار داشته باشد. طرح استراتژیک باید ساده، قابل نوشتن، شفاف و بر اساس شرایط واقعی کنونی بوده و زمان کافی برای پیاده سازی دقیق را داشته باشد.

اهمیت برنامه ریزی استراتژیک

پنج دلیل قانع کننده برای اهمیت استفاده از برنامه ریزی استراتژیک در سازمان وجود دارد:

• ایجاد چشم اندازی برای آینده و در نتیجه ایجاد فرصت هایی برای تاثیرگذاری روی آینده و موضع گیری برای آن. شرکت ها باید پیش بینی تغییرات آتی را خیلی بیشتر از آمادگی برای واکنش نسبت به آنها مدنظر داشته باشند.
• ایجاد آگاهی بهتر نسبت به نیازهای مرتبط با مسائل و محیط.
• کمک به تعریف ماموریت کلی سازمان و تمرکز روی اهداف.
• خط مشی دهی به سازمان و بهبود عملکرد کارکنان و رهبری.
• ارتباط دادن همه به سیستم و ایجاد استانداردهای مسئولیت پذیری برای افراد، برنامه ها و منابع تخصیص یافته. شرکت ها باید به واسطه تعیین اولویت ها، از منابع انسانی و مالی به بهترین نحو استفاده کنند زیرا منابع سازمانی محدود می باشند.