دانلود ترجمه مقاله ارزیابی تجربی قدرت برند و ارزش برند

1. مقدمه 2. رویکردهای جایگزین برای قدرت برند و ارزش برند 3. مدل لوجیت برای انتخاب برند 4. ارزش برند به عنوان سهم در گردش پول 5. دلالت های مدیریتی 6. نتیجه گیری

چکیده – سرمایه گذاری امری ناملموس است، اما برخلاف مواردی مانند کارخانه و تجهیزات، برای عملکرد مالی و رشد سازمان ها بسیار حیاتی است. برندها بیانگر منبع مهمی از سرمایه گذاری ناملموس هستند. متاسفانه، هزینه های مربوط به برند سازی معمولا در حسابداری مالی به عنوان هزینه هایی به غیر از سرمایه گذاری در نظر گرفته می شود. با این حال، حرکت به سمت در نظر گرفتن برندها به عنوان دارایی های مالی صورت می گیرد. این مساله می تواند به طور مستقیم با ارزیابی ارزش مالی برند بر اساس نحوه قدرت برند در تعیین انتخاب مصرف کننده در مقابل محصول برند نسبتا ضعیف صورت گیرد. ما یک رویکرد عملی را جهت ارزیابی قدرت برند با استفاده از آزمایش انتخاب مشتری و برآورد تکنیک هایی که امکان محاسبه ارزش برندها به عنوان دارایی های مالی را می دهد، ارائه کردیم. در نظر گرفتن برندها به عنوان دارایی و نَه هزینه می تواند به شرکت ها این امکان را بدهد که بازاریابی و تامین مالی سرمایه گذاری داخلی را با هم هماهنگ کرده و اطلاعات مالی مورد نیاز را برای سرمایه گذاران خارجی فراهم آورند. مقدمه: با نگاهی دقیق به مطالعات هاسکل و وستلاک (2018)، آمریکا از مدت ها قبل به یک اقتصاد ناملموس تبدیل شده که از فناوری هایی مانند تحقیق و توسعه و نرم افزار استفاده کرده و بر روی برندهای خود به عنوان ارزش اقتصادی متمرکز است. آن ها همچنین شواهدی را بررسی کردند که نشان می دهد سرمایه گذاری در بخش های ناملموس شرکت های با سودآوری بالا را از شرکت های با سودآوری کمتر متمایز می سازد. با این حال، هنگامی که صحبت از برند است، سازمان ها بر روی هزینه فعالیت های برند سازی به جای ارزش ایجاد شده توسط برند برای سازمان خود متمرکز می شوند. همانطور که لیو (2019) بیان کرد، مدیریت تمایلی به در نظر گرفتن برندها به عنوان دارایی های ناملموس ندارد، چون ارزش دارایی می تواند مختل شود. حسابداران تمایلی به در نظر گرفتن برندها به عنوان دارایی ندارند، چون ارزش گذاری این برندها با روش های حسابداری سنتی GAAP دشوار است. نتیجه این است که عملکرد مالی می تواند با بازاریابی هماهنگ نباشد و در آن هزینه های برند به عنوان هزینه و نَه سرمایه گذاری در یک دارایی ناملموس در نظر گرفته شود (کالدر، 2019). همچنین اختلاف با سرمایه گذاران خارجی که اطلاعات مالی درباره برند دریافت نمی کنند، نیز وجود خواهد داشت. همانطور که لیو و گائو در کتاب "پایان حسابداری" (2016) خود نشان دادند، این امر باعث شده که سرمایه گذاران فاقد اطلاعات مهم در رابطه با تصمیم گیری های ارزشمند درباره سهام خود باشند.

Investments in intangibles, as opposed to things such as plant and equipment, have become more and more critical to the financial performance and growth of organizations. Brands represent an important source of intangible investment. Unfortunately, expenditures for branding are still commonly treated in financial accounting as expenses rather than as investments. There is a movement, however, to treat brands as financial assets. This can be approached directly by evaluating the financial value of a brand based on how strong the brand is in determining consumer choice versus a comparatively weakly branded product. We present a practical approach to evaluating brand strength using discrete choice experiments and estimation techniques that allow for the calculation of the value of brands as financial assets. Treating brands as assets and not expenses can allow companies to align marketing and finance around internal investments and provide outside investors with much needed financial information. Introduction: As Haskel and Westlake (2018) detail, the United States has long since become an intangible economy where things such as R&D, software, and, the focus here, brands account for more economic value than tangibles. They also review evidence that investment in intangibles differentiates high profit companies from less profitable ones. Yet, when it comes to brands, organizations still focus on the cost of branding activities rather than the value created by the brand for the organization. As Lev (2019) contends, management is reluctant to view brands as intangible assets because the value of the asset could be impaired and they would be held accountable. Accountants are reluctant to treat brands as assets because they are difficult to value with traditional GAAP accounting methods. The consequence is that the finance function can be misaligned with marketing in that brand expenditures are monitored as a cost rather than as investment in an intangible asset (Calder, 2019a). There is also misalignment with external investors who do not receive financial information about the brand. As Lev and Gu indicate in their book The End of Accounting (2016), this leaves investors lacking important information in making value decisions about equities.