دانلود ترجمه مقاله انتساب هیجانات در اختلال انفجاری متناوب

1. مقدمه 2. روش ها 3. نتایج 4. بحث و بررسی

چکیده – پیشینه : بازشناسی دقیق هیجانات دیگران، یکی از بخش های مهم رشد عصب شناختی سالم است که سازش روانشناختی مثبت را گسترش می دهد. تفاوت ها در بازشناسی هیجانی، می تواند با وجود داشتن سوگیری های هیجانی مرتبط باشد و قادر است اِدراک افراد را تغییر داده، و در نتیجه، بر قابلیت های کلی شناخت اجتماعی آنها اثر بگذارد. هدف مطالعه حاضر این است که درک جمعی ما از ناهنجاری های انتساب هیجانات در افراد مبتلا به اختلال انفجاری متناوب گسترش یابد. روش ها : دویست و چهل و دو بزرگسال{در مطالعه} مشارکت نمودند، و در گروه های افراد مبتلا به اختلال انفجاری متناوب بر مبنای معیار نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، گروه کنترل روانپزشکی، و گروه کنترل سالم، دسته بندی شدند. مشارکت کنندگان، یک نسخه اصلاح شده از آزمون انتساب هیجانات را تکمیل نمودند که در آن، یک هیجان را به شخصیت اصلی یک سناریوی کوتاه منتسب می کردند. نتایج : مشارکت کنندگان مبتلا به اختلال انفجاری متناوب، داستان های خشم را بدرستی شناسایی کرده و بطور معناداری بیشتر از مشارکت کنندگان گروه های کنترل روانپزشکی و سالم، خشم را به داستان های غیرخشمگینانه، اشتباهاً منتسب نمودند. همچنین، بطور معناداری احتمال کمتر وجود داشت که آنها در مقایسه با مشارکت کنندگان گروه کنترل سالم، " داستان های غمگینانه " را بدرستی شناسایی کنند. محدودیت ها : ما از ارزیابی های خود گزارشی در یک نمونه جذب شده از جامعه بهره گرفتیم. تکرار مطالعه در یک{محیط} بالینی پیشنهاد می شود. نتیجه گیری : یافته های این مطالعه، اعتبار اختلال انفجاری متناوب به عنوان یک نهاد تشخیصی را تائید می کند و درباره اینکه افراد مبتلا به اختلالات روانپزشکی، چگونه نشانه های هیجانی را اِدراک و تجربه می کنند، اطلاعات مهمی را فراهم می آورد.

Background: Accurate recognition of the emotions of others is an important part of healthy neurological development and promotes positive psychosocial adaptation. Differences in emotional recognition may be associated with the presence of emotional biases and can alter one's perception, thus influencing their overall social cognition abilities. The present study aims to extend our collective understanding of emotion attribution abnormalities in individuals with Intermittent Explosive Disorder (IED). Methods: Two-hundred and forty-two adults participated, separated into groups of those diagnosed with IED according to DSM 5 criteria, Psychiatric Controls (PC), and Healthy Controls (HC). Participants completed a modified version of the Emotional Attribution Task wherein they attributed an emotion to the main character of a short vignette. Results: Participants with IED correctly identified anger stories and misattributed anger to non-anger stories significantly more often than PC and HC participants. They were also significantly less likely than HC participants to correctly identify “sad stories.” Limitations: We utilized self-report assessments in a community-recruited sample. Replication in a clinical is suggested. Conclusions: Findings from this study support the validity of IED as a diagnostic entity and provide important information about how individuals with psychiatric disorders perceive and experience emotional cues.