دانلود ترجمه مقاله سرمایه گذاران پریشان و مدیریت درآمد

1. مقدمه 2. مقالات مرتبط و توسعه فرضیات 3. داده ها و طرح پژوهش 4. نتایج 5. نتیجه گیری

این مقاله به آزمایش این قضیه می پردازد که چگونه توجه سرمایه گذار، تصمیمات مدیریت درآمد را تحت تاثیر قرار می دهد. فرضیه کلیدی ما این است که سرمایه گذاران سازمانی، در معرض محدودیت های توجه هستند. این محدودیت ها مانع آن ها از اعمال شدت نظارت بر کلیه شرکت هایی که به صورت همزمان ایجاد می کنند، می گردد. در یک نقطه زمانی معین، سرمایه گذاران سازمانی ممکن است که تبدیل به سهامداران پریشان شوند. به این معنا که آنان توجه خود به دیگر بخش های نمونه کار های خود معطوف کرده و شدت نظارت خود را کاهش می دهند. ما از (Kempf et al. 2017) پیروی کرده و از یک جایگزین سطح شرکتی استفاده می کنیم. این جایگزین در زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که سرمایه گذاران سازمانی شوک هایی را در بخش های غیر مرتبط اوراق بهادار تجربه می کنند. طبق شواهد محکم ما، مدیران از پریشانی سهامداران، به منظور درگیر شدن در مدیریت درآمد، بهره می برند. ما به تاثیر قابل توجه تعهدات اختیاری و دستکاری فعالیت های واقعی پرداختیم. استدلال ما این است که این تاثیر بیان کننده علت هستند، چرا که مقیاس پریشانی، به وسیله ی شوک های اتفاق افتاده در صنایع غیر مرتبط، بر طبق توجه سرمایه گذار تغییر می کنند. علاوه بر این، ما نشان دادیم که وجود نیروهای نظارتی دیگر همانند پوشش تحلیلگر و اهرم، این اثر را کاهش می دهد. نتایج ما با این ایده مطابق است که تشخیص مدیریت درآمد مشکل بوده (Kothari et al. 2015) و بدون مداومت و نظارت دقیق، مدیران اختیار بیشتری نسبت به مدیریت کسب درآمد دارند.

The paper examines how investor attention affects earnings management decisions. Our key conjecture is that institutional investors are subject to attention constraints. These constraints impede them from exerting equal monitoring intensity for all firms in which they invest simultaneously. At a given point in time, institutional investors may become distracted shareholders, in the sense that they shift their attention to other parts of their portfolio and loosen their monitoring intensity. We follow Kempf et al. (2017) and use a firm-level proxy for investor distraction, which captures when institutional investors experience shocks in unrelated parts of their portfolios. We find strong evidence that managers take advantage of shareholder distraction to engage in earnings management. We document a significant impact on both discretionary accruals and real activities manipulation. We argue this effect is causal because the distraction measure captures shifts in investor attention caused by shocks in unrelated industries. Further, we show that the presence of other monitoring forces such as analyst coverage and leverage diminishes this effect. Our results are consistent with the idea that earnings management is difficult to detect (Kothari et al. 2015) and without continuous and stringent monitoring, managers have more discretion to engage in earnings management.