دانلود ترجمه مقاله سنجش نوآوری در همه بخش های اقتصاد

1. مقدمه 2. ساخت یک چارچوب مفهومی 3. یک تعریف کلی و اینکه چرا مورد نیاز است 4. کار تجربی در بخش های دولتی و بخش خانوار 5. توسعه سیاسی، نظارت، ارزیابی، تحقیق و یادگیری 6. نتیجه گیری

این مقاله، تعاریف عمومی نوآوری مرتبط و قابل استفاده در همه بخش های اقتصادی را با یک رویکرد سیستم ها، تلفیق و ترکیب می کند تا یک چارچوب مفهومی برای سنجش آماری نوآوری، ارائه دهد. شاخص های حاصله را می توان برای نظارت و ارزیابی سیاست های نوآوری پیاده سازی شده و همچنین برای مقایسات بین المللی، مورد استفاده قرار داد. تعمیم سنجش نوآوری هماهنگ به همه بخش های اقتصادی، دلالت هایی برای پژوهش در مورد نوآوری و برای یادگیری سیاست، دارد. مقدمه: «نوآوری، باعث رشد می شود و به رفع چالش های اجتماعی کمک می کند» (OECD، 2010 الف). نوآوری، تغییر اقلیم (آب و هوا) را رفع می کند، توسعه پایدار را پیشرفت می دهد و انسجام اجتماعی را ارتقا می دهد. برای پشتیبانی از این ادعاها، برای آگاهانه کردن توسعه سیاست و برای نظارت و ارزیابی سیاست پیاده سازی شده، نوآوری باید سنجش شود. برای اینکه بتوان نوآوری را سنجش کرد، باید تعریف شود. در بیست و پنج سال گذشته، کتابچه اوسلو (Oslo Manual) (OECD/Eurostat، 2005)، تعاریفی از نوآروی ارائه داده است، اما تنها برای استفاده در سنجش آماری در بخش تجاری. تحقیقات نوآوری در بخش دولتی و بخش خانوار صورت گرفته، اما هیچ استاندارد بین المللی وجود ندارد که تعاریف قابل استفاده در این بخش ها را فراهم کند. این یک خلاء قابل توجه است که از تحلیل و درک نوآوری در کل اقتصاد و همچنین در مورد نحوه تاثیر گذاری نوآوری یک بخش بر فعالیت های بخش های دیگر، جلوگیری می کند. برای رفع این خلاء، یک رویکرد سیستمی برای دسته بندی و به عنوان مبنایی برای ساختن یک چارچوب مفهومی استفاده می شود که می تواند باعث بوجود آمدن یک چارچوب نظری شود. تعاریف بخش های اقتصادی استفاده شده در کتاب راهنمای «نظام حساب های ملی» 2008، (EC و همکاران، 2009) بکار گرفته می شوند و تعریف حاضر از نوآوری استفاده شده در بخش تجاری، همراه با کار در مورد سنجش نوآوری در بخش های دیگر، مرور می شود. در نتیجه این معرفی یک تعریف عمومی از نوآوری را حاصل می کند که در همه بخش ها مفید است.

This paper combines general definitions of innovation applicable in all economic sectors with a systems approach, to develop a conceptual framework for the statistical measurement of innovation. The resulting indicators can be used for monitoring and evaluation of innovation policies that have been implemented, as well as for international comparisons. The extension of harmonised innovation measurement to all economic sectors has implications for innovation research and for policy learning. Introduction: “Innovation drives growth and helps address social challenges” (OECD, 2010a). Innovation mitigates climate change, advances sustainable development, and promotes social cohesion. To support these claims, to inform policy development, and to monitor and evaluate implemented policy, innovation must be measured. For innovation to be measured, it must be defined. For the last twenty-five years, the Oslo Manual (OECD/Eurostat, 2005) has provided definitions of innovation, but only for use in statistical measurement in the business sector. There have been innovation surveys in the public sector and the households sector but there is no international standard providing definitions that apply in these sectors. This is a significant gap which prevents the analysis and understanding of innovation in the whole economy and how innovation in one sector is influenced by activities in others. To address this gap, a systems approach is used for classification and as a basis for the construction of a conceptual framework which could lead to a theoretical framework. The definitions of the economic sectors used in the System of National Accounts 2008 Manual (EC et al., 2009) are adopted and the present definition of innovation used in the business sector is reviewed, along with work on measuring innovation in other sectors. This leads to the introduction of a general definition of innovation, applicable in all sectors.