دانلود ترجمه مقاله الگوهای تصمیم گیری به عنوان عوامل تعیین کننده مدیریت تعارض

1. مقدمه 2. در نظر گرفتن پیامدهای آتی 3. تحقیق حاضر: مدل فرضیه ای 4. CFC – سبک های مدیریت تعارض 5. تاثیرات واسط الگوهای تصمیم گیری 6. مطالعه 1 7. مشارکت کنندگان 8. روش 9. معیارها 10. نتایج و بحث و بررسی 11. مطالعه 2 12. مشارکت کنندگان 13. روش 14. معیارها 15. نتایج و بحث و بررسی 16. تست مدل ساختاری 17. بحث و بررسی 18. محدودیت ها 19. دلالت ها و جهت گیری هایی برای تحقیقات آینده

چکیده – این پژوهش، اثر ملاحظات موقّتی درباره ترجیحات سبک های متفاوت مدیریت تعارض را بررسی می کند. همچنین، اثر میانجی الگوهای تصمیم گیری متفاوت در تعیین شدن این سبک ها را نیز بدقّت مورد بررسی قرار می دهد. این پژوهش، پیشنهاد می کند که تا حدّی که اََفراد به پیامدهای آتی فعّالیت های فعلی خود توجه می کنند، اثر معناداری بر الگوهای تصمیم گیری آنها و در نتیجه، ترجیح آنها نسبت به سبک های متفاوت مدیریت تعارض، خواهد داشت که می تواند به لحاظ ماهیّت خود، همکاری جویانه یا رقابتی باشد. مشخّصاً، پشتیبانی قوی از اینکه توجه زیاد به پیامدهای آتی، منجر به ترجیح کاهش یافته برای رفتار رقابتی شده، و پشتیبانی ضعیف از اینکه توجه زیاد به پیامدهای آتی، منجر به ترجیح افزایش یافته برای رفتار همکاری جویانه می شود، در این پژوهش بدست آمد. مقدمه: تعارض، در زندگی اجتماعی و حرفه ای، متداول می باشد. بنا به تعریف، " تعارض، اِدراک تفاوت های منافع میان مردم است " ( تامپسون، 1998، ص.4 ) . تعارضات، هنگام اتّخاذ تصمیمات، اجتناب ناپذیر هستند، درحالیکه بهترین شیوه برای مقابله کردن با تعارضات، مدیریت کردن آنهاست. نحوه مواجه شدن با تعارض، مشخّص می سازد که آیا{تعارض} سازنده یا مخرّب است ( دویچ و کولمَن، 2000 ) . تعارضات می تواند سازنده باشد، و تغییر مثبت را بوجود آورد؛ یا مخرّب باشد، و به زیان، رنج و فلاکت منجر شود ( کریزبِرگ، 1998 ) . با توجه به ریسک های زیادی که غالباً در مدیریت کردن تعارضات وجود دارد، درک کردن روانشناسی پشتیبان ترجیحات اَفراد برای سبک های متفاوت مدیریت تعارض، اهمیت دارد. سبک مدیریت تعارض یک فرد، یک جهت گیری رفتاری برای مواجهه و رسیدگی کردن به تعارض است، درحالیکه افراد، یک الگو از اصول را به عنوان راهنمای خود در سراسر فرآیند تعارض، انتخاب می کنند. این الگوها به کُنش ها و واکنش هایی که به " سبک " آنها تبدیل می شود، تکامل می یابد ( توماس، 1976 ) . تحقیقات فراوانی، بر درک کردن نحوه مواجهه افراد با تعارضات متمرکز بوده اند ( بلِیک و موتون، 1964؛ فولّت، 1940؛ رحیم، 2002؛ توماس، 1988، 1992 ) . اهمیت همکاری و رقابت، به عنوان دو فرآیند اصلی که اساس و مبنای حل تعارض هستند، کاملاً مستند گردیده است ( مثلاً، دویچ، 1973؛ توماس، 1988 ) . شیوه های رقابتی هنگامی پدیدار می شود که دستیابی یکی از طرف ها به اهدافش، مانع از هدف های طرف دیگر گردد. شیوه های همکاری جویانه هنگامی پدیدار می شود که هر دو طرف، بتوانند، به طور همزمان، به اهداف خویش دست یابند. همچنین، تحقیقات نشان داده اند که اَفراد، از نظر شیوه های خود برای حل تعارض، در داخل و سرتاسر قلمروهای محتوایی، و همچنین در مورد تمام تعارضات بین شخصی واقعی و فرضی، نامتناقض و با ثبات رای عمل می کنند ( اِسترنبرگ و دابسون، 1987؛ اِسترنبرگ و سوریانو، 1984 ) . علاوه بر این، تفاوت های فردی گسترده ای از نظر سبک مورد ترجیح برای مدیریت تعارض وجود دارد درحالیکه این تفاوت ها با استفاده از خصوصیات فکری و شخصیتی خاص، قابل پیش بینی است ( اِسترنبرگ و سوریانو، 1984؛ تِرهون، 1970 ).

This research examines the influence of temporal considerations on preferences for different conflict management styles. It also explores the mediating effect of different decision-making patterns in determining these styles. This research proposes that the extent to which individuals consider future consequences of their current activities significantly influences their decision-making patterns and consequently, their preference for different conflict management styles which could be cooperative or competitive in nature. Specifically, this research found strong support for high consideration of future consequences (CFC) leading to a reduced preference for competitive behaviour, and weak support for high CFC leading to increased preference for cooperative behaviour. Introduction: Conflict is common in social and professional life. By definition, “Conflict is the perception of differences of interests amongst people” (Thompson, 1998, p. 4). Conflicts are inevitable when decisions are taken, and the best way to deal with conflicts is to manage them. The way in which conflict is approached determines whether it is constructive or destructive (Deutsch & Coleman, 2000). Conflicts can be constructive, bringing about positive change; or destructive, leading to losses, pain and misery (Kriesberg, 1998). Given the high stakes often involved in managing conflicts, it is important to understand the psychology behind individuals’ preferences for different conflict management styles. An individual's conflict management style is a behavioural orientation of how to approach and handle conflict, with individuals choosing a pattern of principles to guide them through the conflict process. These patterns evolve into actions and reactions that become their “style” (Thomas, 1976). Ample research focusses on the understanding of how individuals approach conflicts (Blake & Mouton, 1964; Follet, 1940; Rahim, 2002; Thomas, 1988, 1992). The importance of cooperation and competition as two main processes that underlie conflict resolution is well documented (e.g., Deutsch, 1973; Thomas, 1988). Competitive ways emerge when the attainment of one party's goals prevents that of the other party's. Cooperative ways emerge when both parties can attain their goals simultaneously. Research has also shown that individuals are quite consistent in their modes of conflict resolution, within and across content domains, as well as across both real and hypothetical interpersonal conflicts (Sternberg & Dobson, 1987; Sternberg & Soriano, 1984). Further, there are widespread individual differences in the preferred styles of conflict management and these differences can be predicted by certain intellectual and personality characteristics (Sternberg & Soriano, 1984; Terhune, 1970).

ترجمه این مقاله در 17 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 11 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.