دانلود ترجمه مقاله ریسک کنترل داخلی و حق الزحمه های حسابرسی

1. مقدمه 2. چارچوب قانونی کنترل داخلی در چین 3. مروری بر مقالات و ارائه فرضیات 4. روش تحقیق 5. نتایج 6. نتیجه گیری

نتیجه گیری: این مقاله ارتباط بین ریسک های کنترل داخلی – که با ICWهای افشا شده اندازه گیری شده است – و حق الزحمه ممیزی در چین را بررسی می کند. ما دریافتیم که حق الزحمه های ممیزی رابطه مثبت با ICWها دارند، یعنی هر چه شرکت ها ریسک کنترل داخلی بیشتری داشته باشند، حق الزحمه ممیزی آنها بالاتر خواهد بود. بعلاوه، حق الزحمه ممیزی بالا رابطه معنی داری با ریسک کنترل داخلی در حوزه های غیرمرتبط با گزارش مالی دارد. آزمون های قوت نشان می دهد که ICWهای غیرمرتبط با گزارش مالی – یعنی ICWهایی غیر از نقاط ضعف مرتبط با ثبت یا مطابقت استاندارد – رابطه مثبت و معنی دار با حق الزحمه حسابرسی دارند. هم چنین دریافتیم که بیمه اختیاری ICRها می تواند حق الزحمه بالای حسابرسی را در ارتباط با وجود ICWها کاهش دهد. کمک های عمده ما به تحقیقات مربوط به حسابرسی و بیمه از دو نظر است. اول اینکه دریافتیم که نقص کنترل داخلی در حوزه های غیرمرتبط با گزارش مالی یا حوزه های غیرمرتبط با حسابداری تاثیر عمیق تری از حوزه های مرتبط با گزارش مالی بر حق الزحمه حسابرسی دارد. این امر تا حد زیادی ناشی از این است که شناسایی و تعیین میزان ICWهای غیرمرتبط با گزارش مالی – برای مثال، ICWها غیر مرتبط با ثبت یا مطابقت استاندارد – دشوارتر است. این امر حسابرسان را ملزم می کند در ارزیابی ICWهای غیرمرتبط با گزارش مالی دقت و تلاش بیشتری به خرج دهند و اهمیت بهبود ERM را از طریق سیستم جامع کنترل داخلی نشان دهند. این نتیجه شواهد به موقع در حمایت از بحث جاری درباره گسترش پتانسیل حوزه US SOX به حوزه های گزارش غیرمالی در آمریکا را فراهم می کند. دوم اینکه، دریافتیم که بیمه اختیاری ICRها می تواند قابلیت اطمینان و اعتبار اطلاعات ICR را افزایش دهد. در نتیجه ریسک حسابرسی در رابطه با وجود ICWها کم می شود. به عبارت دیگر، بیمه اختیاری ICRها می تواند حق الزحمه بالای حسابرسی ناشی از ریسک های بالای کنترل درونی را در حد قابل توجهی کاهش دهد. نتایج ما دلالت های مهمی برای تنظیم کنندگان استانداردهای حسابداری و تنظیم کنندگان بازار مثل CSRC و تنظیم کنندگان مربوطه در سراسر جهان دارند که در حال حاضر قوانینی شبیه به قوانین US SOX را پیاده می کنند. اول اینکه ICRها علاوه بر گزارش مالی سنتی نیاز هستند. گرچه چین محیط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی متمایزی دارد، اما ICRها باز هم ابزار موثری هستند، آنها علاوه بر بهبود کیفیت گزارش مالی از طریق بهبود مدیریت درونی شرکت و کمک به پیشگیری از کلاهبرداری و اختلاس، اطلاعات مفیدی را نیز برای کمک به ریسک های حسابرسی در ارتباط با گزارش مالی فراهم می کنند. دوم اینکه، نتایج ما توجیهی برای الزامات اجباری فراهم می کنند که در چین از سوی تنظیم کنندگان بازار برای شرکت ها به منظور فراهم کردن بیمه برای ICRهایشان تعیین می شود. همانند هر تحقیق دیگری، تحقیق حاضر نیز با محدودیت هایی مواجه بود. یکی از محدودیت ها این بود که فقط روی دوره داوطلبانه SOX چین، 2009-2011 تمرکز کردیم. تحقیقات آینده می توانند بررسی کنند که آیا تغییری در افشای ICW در دوره بعد از SOX چین وجود دارد و چنین تغییراتی چه تاثیری بر حق الزحمه حسابری در سیستم اجباری دارند.

Conclusion: This paper examines the association between internal control risks—measured by disclosed ICWs—and audit fees in China. We find that audit fees are positively associated with ICWs, meaning that the more internal control risks a firm has, the higher the audit fees it will be charged. In addition, higher audit fees are significantly related to internal control risk in non-financial reporting-related areas. The robustness tests show that non-financial reporting-related ICWs—that is, ICWs other than recording or standard compliance- related weaknesses—are positive and significantly associated with audit fees. We also find that voluntary assurance of ICRs can mitigate the higher audit fees associated with the existence of ICWs. Our major contributions to the audit and assurance literature are twofold. First, we find that internal control deficiency in non-financial reporting-related areas or non-accounting-related areas has a more profound effect on audit fees than that in financial reporting-related areas. This is largely due to non-financial reporting related ICWs—for example, non-recording or standard compliance-related ICWs—being harder to detect and quantify. This requires auditors to make greater efforts when assessing non-financial reporting-related ICWs and signals the importance of improving ERM through a comprehensive internal control system, particularly focusing on non-financial reporting-related areas. This result provides timely evidence to support current debate over the potential expansion of the scope of US SOX into non-financial reporting areas, despite concerns relating to the cost surrounding the implementation of SOX in the US. Second, we find that having ICRs voluntarily assured can improve the credibility and reliability of ICR information. This will lower audit risks associated with the existence of ICWs. In other words, voluntary assurance of ICRs can mitigate the higher audit fees driven by higher internal control risks. Our findings have some significant implications for accounting standards’ setters and market regulators such as the CSRC and possibly regulators around the world who are currently considering implementing legislation similar to the US SOX. First, ICRs are necessary in addition to traditional financial statements. Even though China has a distinct political, economic and cultural environment, ICRs are still effective vehicles; they not only improve the quality of financial reporting through improving a firm’s internal management and helping to prevent fraud and embezzlement, but also provide useful information to assist auditors in assessing audit risks associated with financial reporting. Second, our results provide a justification for the mandated requirements by market regulators in China for firms to provide assurance for their ICRs. Like any other study, ours has limitations. It is limited in that we only focus on the voluntary period of the China SOX, 2009–11. Future studies might investigate whether there are any changes in ICW disclosures in the post-China SOX period and the effect of such changes on audit fees in the mandatory regime.