دانلود ترجمه مقاله دیدگاه های فنی و رفتاری در شیوه های مدیریت زنجیره تامین سبز

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات و توسعه فرضیات 3. روش تحقیق 4. نتایج 5. بحث و بررسی 6. نتیجه گیری

چکیده – اخیراً شرکتهای موجود در بازارهای نوظهور روشهای مدیریت زنجیره تأمین سبز (GSCM) را برای مقابله با مسائل زیست محیطی در پیش گرفته اند. با استفاده از نظریه سیستم های اجتماعی - فنی ، این مطالعه یک مدل مفهومی را توسعه می دهد که تأثیر متوالی بین دو دسته متمایز از اقدامات GSCM ، یعنی رفتارهای (جنبه های انسانی و نرم) و فنی (جنبه های ملموس و سخت) ، بر عملکرد را نشان می دهد. ما از روش مدل سازی معادلات ساختاری برای آزمون فرضیه ها بر اساس پاسخ های نظرسنجی از 200 تولید کننده چینی استفاده می کنیم. دسته بندی شیوه های GSCM رفتاری و فنی و یافته های تحقیق به مقالات GSCM کمک می کند. نتایج آماری تأثیر کامل میانجیگری شیوه های فنی GSCM (به عنوان مثال ، طراحی سبز ، تولید سبز و تدارکات معکوس) بر رابطه بین شیوه های رفتارهای GSCM (به عنوان مثال ، رابطه با مشتریان و تأمین کنندگان) و عملکرد سازمانی را نشان می دهد. چنین نتایجی توصیه می کند که شرکتهای موجود در بازارهای نوظهور ابتدا باید اقدامات رفتاری GSCM را برجسته کرده و سپس روشهای فنی GSCM لازم را برای بهبود عملکرد اقتصادی ، زیست محیطی و عملیاتی پیاده سازی کنند. مقدمه: شیوه های مدیریت زنجیره تامین سبز (GSCM) اقدامات مدیریتی هستند که توسط یک شرکت در سراسر زنجیره تأمین برای کاهش آلودگی و مصرف انرژی و افزایش پایداری در بلند مدت اجرا می شوند (زوو همکاران، 2008). در سال های اخیر ، برای تعادل بخشیدن به دستاوردهای اقتصادی و حفاظت از محیط زیست ، شرکت ها و دولت ها در بازارهای نوظهور ، مانند چین ، GSCM را اجرا کرده اند (جنگ و همکاران ، 2017 ؛ نو و همکاران ، 2019 ؛ تانگ ، 2018 ؛ زو و همکاران ، 2019). اجرای موفقیت آمیز GSCM به ترکیبی از روش ها بستگی دارد. رایج ترین مولفه های GSCM جنبه های فنی و ملموس (سخت) نظیر طراحی سبز ، تولید سبز و تدارکات معکوس هستند (گرین و همکاران.، 2012؛ لوترا و همکاران.، 2016؛ اسریواستاوا، 2007). برای بسیاری از شرکتها در بازارهای نوظهور ، اجرای GSCM نسبتاً در مرحله ابتدایی است در حالی که جنبه فنی مورد توجه کافی قرار گرفته است (کومار و همکاران2019؛ لانگونی و همکاران ، 2018). این جنبه ها بر بهینه سازی فرایندها با اتخاذ تکنیک هایی برای دستیابی به اهداف سبز تأکید می کنند. با این حال ، اقدامات سازمانی ضروری ، غیر فنی (نرم) ، مانند موارد مربوط به رفتارها (به عنوان مثال ، تعهد مدیریت ارشد ، مشارکت تامین کننده و مشارکت مشتری) ، توسط شرکت های بازارهای نوظهور (به عنوان مثال ، برزیل ، هند) در سالهای اخیر نادیده گرفته شده اند (جبور و همکاران ، 2017 ؛ کومار و همکاران ، 2019). این شیوه های غیرتکنیکی یا رفتاری ممکن است محیطی حمایتی را برای سازمانها برای اجرای بهتر اقدامات ملموس GSCM توسعه دهد (پایل و همکاران.، 2013؛ زو و جنگ، 2013). شواهد حاصل از صنعت نساجی در چین نشان می دهد که رفتارهای مشارکتی در سراسر زنجیره تأمین ممکن است باعث اجرای روشهای فنی مانند فن آوری های پاک شود (شن و همکاران ، 2017). با وجود شناخت تدریجی اهمیت شیوه های رفتاری ، هنوز مشخص نیست که منظور از این شیوه های رفتاری چیست و چگونه بر عملکردهای فنی و اجرا تأثیر گذار هستند (دوبی و همکاران ، 2017 ؛ کومار و همکاران ، 2019).

Recently, companies in emerging markets have implemented green supply chain management (GSCM) practices to tackle environmental issues. Drawing upon socio-technical systems theory, this study develops a conceptual model suggesting a sequential effect between two distinct categories of GSCM practices, namely behavioral (human and soft aspects) and technical (tangible and hard aspects) practices, on performance. We employ structural equation modeling method to test hypotheses based on survey responses from 200 Chinese manufacturers. The categorization of behavioral and technical GSCM practices and research findings contribute to the GSCM literature. Statistical results demonstrate the complete mediation effect of technical GSCM practices (e.g., green design, green manufacturing and reverse logistics) on the relationship between behavioral GSCM practices (e.g., relationship with customers and suppliers) and organizational performance. Such results recommend that companies in emerging markets should highlight behavioral GSCM practices first and then implement necessary technical GSCM practices to reap economic, environmental and operational performance. Introduction: Green supply chain management (GSCM) practices are management actions implemented by a company across a supply chain to reduce pollution and energy consumption and enhance sustainability in the long term (Zhu et al., 2008). In recent years, to balance economic gains and environmental protection, companies and governments in emerging markets, such as China, have implemented GSCM (Geng et al., 2017; Niu et al., 2019; Tang, 2018; Zhu et al., 2019). The successful implementation of GSCM depends on the combination of practices. The most prevalent components of GSCM are technical and tangible (hard) aspects, such as green design, green manufacturing, and reverse logistics (Green et al., 2012; Luthra et al., 2016; Srivastava, 2007). For many companies in emerging markets, the implementation of GSCM is relatively at the primitive stage while technical aspect has received adequate attention (Kumar et al., 2019; Longoni et al., 2018). These aspects emphasize optimizing processes by adopting techniques to achieve green goals. However, indispensable, non-technical (soft) organizational practices, such as those related to behaviors (e.g., top management commitment, supplier involvement and customer involvement), have been largely neglected by companies in emerging markets (e.g., Brazil, India) in recent years (Jabbour et al., 2017; Kumar et al., 2019). These non-technical or behavioral practices may cultivate a supportive environment for organizations to better implement tangible GSCM practices (Paille et al., 2013; Zhu and Geng, 2013). The evidence from the textile industry in China shows that collaborative behaviors across the supply chain may promote the implementation of technical practices such as clean technologies (Shen et al., 2017). Despite the importance of behavioral practices becoming gradually recognized, it still remains unclear what these behavioral practices are and how they affect technical practices and performance (Dubey et al., 2017; Kumar et al., 2019).