دانلود ترجمه مقاله پیشینه ها و پیامدهای فرسودگی شغلی در ورزشکاران

1. روش 1.1. شرکت کنندگان 1.2. ابزارها 1.3. رویه 2. نتایج 2.1. آمار توصیفی 2.2. مدلسازی معادله ساختاری 2.3. بحث و بررسی و نتیجه گیری

تلاش قابل ملاحظه ای در مورد روانشناسی ورزش و فعالیت جسمی به شناسایی عوامل شخصی و وضعیتی مشارکت کننده در فرسایش روانی ورزشکاران، اختصاص داده شده است (مادیگان، استوئبر و پاسفیلد، 2015). فرسایش روانی برای اولین بار در اوایل دهه 1970 توسط فریودنبرگر (1974) به عنوان یک الگوی رفتاری که داوطلبان «کلینیک آزاد نیویورک برای معتادان» از آن رنج می بردند، تعریف شد. این الگو شامل کاهش انرژی مداوم، از بین رفتن انگیزه، عدم وجود علاقه به کار، تا رسیدن به بی توانی و خستگی، بود. چهل و پنج سال بعد، این سندرم به یک موضوع عمومی میان قهرمانان و مربیان تبدیل شد. در نتیجه، زمینه ورزش باید ارزیابی فرسایش روانی را جدا از محیط کار نگه دارد، زیرا متغیرهای بسیاری وجود دارند که یکسان نیستند (وارگاس، کانیاداس، آگووایو، فرناندز و دی لا فیونته، 2014). بعد از ارائه تعریف های متعدد از این سندرم در زمینه ورزش، در حال حاضر، تعریف ارائه شده توسط رائدیک، پذیرفته شده ترین تعریف در این زمینه است (گودجر، گورلی، لاوالی و هاروود، 2007). رائدیک (1997)، فرسایش روانی را به صورت یک سندرم روانشناختی متشکل از سه بعد تسریح کرد: (الف) خستگی جسمی/عاطفی (ب) کاهش حس موفقیت و (ج) بی ارزش شدن ورزش از نظر وی. تعریف ارائه شده از رائدیک از توصیف ارائه شده از ماسلاچ و جکسون (1981) از این سندرم در خدمات انسانی برگرفته شده که در آن، از فرسایش روانی با ویژگی های بارز خستگی هیجانی و عاطفی، غیرشخصی سازی و کاهش موفقیت شخصی، یاد می شود. رائدیک (1997)، تعریف ماسلاچ و جکسون (1981) را تصحیح کرد تا با ویژگی های خاص ورزش، متناسب سازی شود. وی خستگی و درماندگی جسمی را به خستگی عاطفی بخاطر بار جسمی در ورزش افزود و به این وسیله، کاهش موفقیت شخصی از نظر عملکرد و توانایی ورزشی را بجای رابطه، بازتعریف کرد و وی بی ارزش شماری را نسبت به غیرشخصی سازی ارجحیت داد، زیرا بی ارزش شماری، بیانگر نگرش منفی در مورد ورزش است، در این حیطه خاص، مهمترین می باشد: ورزش و نه مراجعان، مانند زمینه کار و شغل. براساس تعریف پیشنهادی، رائیدیک و اسمیت، 2001، رائیدیک و اسمیت، 2009، «پرسشنامه فرسایش روانی ورزشکاران (ABQ) را برای سنجش این سه بعد، طراحی کردند.

Considerable effort in sport and exercise psychology has been devoted to identifying personal and situational factors that contribute to athlete burnout (Madigan, Stoeber, & Passfield, 2015). Burnout was defined for the first time in the early 1970s by Freudenberger (1974) as a behavioral pattern suffered by volunteers of the Free Clinic of New York for drugs addicts. This pattern included progressive loss of energy, demotivation, lack of all interest in work until arriving at exhaustion. Forty five years later the syndrome has become a popular topic among athletes and coaches. Consequently, sport area should keep assessing burnout in separate than workplace because there are many variables that are not the same (Vargas, Cañadas, Aguayo, Fernández, & De la Fuente, 2014). After numerous definitions of the syndrome in the sport context, currently Raedeke's definition is the most accepted in this context (Goodger, Gorely, Lavallee, & Harwood, 2007). Raedeke (1997) established burnout as a psychological syndrome composed by three dimensions: (a) physical/emotional exhaustion, (b) reduced sense of accomplishment and (c) sport devaluation. Raedeke's definition derives from Maslach and Jackson (1981) description of this syndrome in human services where burnout is characterized by emotional exhaustion, depersonalization, and reduced personal accomplishment. Raedeke (1997) modified Maslach and Jackson (1981) definition in order to adjust to particularities of sport. He added physical exhaustion to emotional exhaustion because of physical load in sport, he redefined reduced personal accomplishment in terms of sport performance and ability instead of relationship, and he stood out devaluation over depersonalization because devaluation represents negative attitudes toward sport, the most important in this particular domain: sport and not clients such as labor context. Based on the definition proposed, Raedeke and Smith, 2001, Raedeke and Smith, 2009 proposed the Athlete Burnout Questionnaire (ABQ), for measuring these three dimensions.