دانلود ترجمه مقاله مفهوم سازی سرمایه فکری آکادمیک

1. مقدمه 2. مرور ادبی: سرمایه فکری آکادمیک 3. روش تحقیق 4. بحث و بررسی و نتیجه گیری

هدف: هدف این مقاله، توصیف توسعه و اعتبار سنجی یک ابزار برای اندازه گیری سرمایه فکری در زمینه پژوهشی آکادمیک است. زمینه پژوهش حاضر، یک الگوی جدید از تولید علمی را توصیف می کند که مشخصه آن، چند رشته ای بودن، ناهمگنی و تعمیق و تقویت روابط بین تولید کنندگان دانش است. در این سناریو، معیارهای سنتی سرمایه فکری همه متغیرهایی که تشکیل دهنده محیط انجام فعالیت های پژوهشی هستند را استخراج نمی کنند. این تحول در فرآیندهای پژوهشی، نشان دهنده نیاز به حصول نظریه های رفتار سازمانی، مناسب تر برای زمینه سازمانی، جهت مطالعه زمینه علمی می باشد. بنابراین، این مقاله، رویکرد سرمایه فکری را زمینه سازی می کند و در نتیجه توضیح می دهد چگونه صفات مختلف، بر بهره وری علمی تاثیر می گذارند و یک ابزار سنجش برای ارزیابی سطوح نسبی سرمایه فکری در یک زمینه پژوهشی دانشگاهی، فراهم می کند. طراحی/روش پژوهش/رویکرد: این پرسشنامه از طریق یک فرآیند توسعه مقیاس کمی-کیفی مضاعف، طراحی شد. ادبیات و پژوهش های قبلی در مورد سرمایه فکری، حمایت نظری قوی جهت تعریف یک مجموعه مشخص از گویه های قابل کاربرد در این زمینه پژوهشی دانشگاهی خاص، بعمل نمی آورند. در نتیجه، سازه های این مقیاس و متغیرهای قابل مشاهده آن، در ابتدا از طریق یک تابلوی دلفی، تعریف شدند. این مجموعه اولیه از شاخص ها به صورت تجربی از طریق یک مرحله کمیتی دوم برای یک نمونه از 1798 اعضای هیئت علمی اسپانیایی، اعتبار سنجی شدند. با توجه به اینکه هیچ مطالعه قبلاً منتشر شده ای، اعتبار سازه ای مقیاس پیشنهادی را بررسی نکرده است و مقیاس پیشنهادی براساس دیگر مقیاس های قبلاً اعتبار یابی شده نیست، نویسندگان از تحلیل عاملی اکتشافی و تایید کننده برای دسترسی به هماهنگی درونی، با استفاده از آلفای کرونباخ برای تعیین پایایی، استفاده کردند. یافته ها: با بهره گیری از شواهد بدست آمده از یک فرآیند کمی-کیفی مضاعف، یک مقیاس متشکل از 47 گویه برای سنجش سه بعد سرمایه فکری، یعنی سرمایه انسانی محقق، و همچنین ماهیت سرمایه اجتماعی و سرمایه سازمانی تیمی که محقق در آن فعالیت می کند، پیشنهاد شد. فرآیند شناسایی و اعتبار یابی شاخص های سرمایه فکری، به نویسندگان امکان داد تا عناصر ناملموس معینی که در فرآیند پژوهش کلیدی می باشند، را شناسایی کنند و اینکه بنابراین، بهره وری علمی را تعیین کنند. بنابراین، مقیاس پیشنهادی با مفهوم سازی متغیرهای جدیدی که برای تعمیق و گسترش مطالعه تعیین کننده های عملکرد پژوهش قابل استفاده هستند، مشارکت می کند. زمینه سازی رویکرد سرمایه فکری همچنین می تواند به ارزیابی ارزش موارد ناملموس کمک کند و در نتیجه یک ابزار گزارشگری بیرونی ارائه دهد و باعث شود مشارکت های اجتماعی دانشگاهها، بیشتر برای ذینفعان خصوصی و دولتی، ملموس و قابل مشاهده باشند و در نتیجه تلاش های صورت گرفته توسط جوامع در تولید دانش آکادمیک را تقویت بخشند. محدودیت ها/دلالت های پژوهش: این تحلیل تجربی با نمونه اولیه 1798 محقق اسپانیایی انجام شد. اعتبار یابی مقیاس بنابراین باید در زمینه های کشورهای مختلف، با مجموعه داده های بزرگتر، تایید شود. به همین صورت، استفاده از مجموعه داده های طولی می تواند به مطالعه اثرات سرمایه فکری در پژوهش آکادمیک کمک کند و در نتیجه در بحث مداوم در مورد تعیین کننده های عملکرد پژوهش، مشارکت کند. اصالت/ارزش: از جنبه عملی، این ابزار را می توان هم به عنوان یک ابزار مدیریتی و هم به عنوان یک ابزار گزارشگری بیرونی در نظر گرفت که یک ابزار خود ارزیابی از سطوح سرمایه فکری، فراهم می کند. به عنوان یک ابزار مدیریتی، یک سنجه یا معیار خاص از سرمایه فکری در یک زمینه آکادمیک می تواند به شناسایی نیازهای آموزشی، پیاده سازی شیوه هایی که قابلیت ایجاد شبکه های پژوهشی و توسعه گزارشها با ورودی های مرتبط با سرمایه فکری برای توجیه منابع دریافتی را ترغیب می کند، کمک کند. در سطح موسساتی، مجموعه پیشنهادی از شاخص ها نیز صفاتی را که محققان به عملکرد علمی بالاتر نسبت داده اند، مشخص می کند و این مقیاس را می توان به عنوان یک ابزار برای فرآیندهای انتخاب در موسسات آکادمیک مورد استفاده قرار داد تا شیوه های مرتبط با توزیع حجم کار یا انتشار شاخص های سرمایه فکری محققان آن در یک اجرای سالم شفافیت را شناسایی کرد.

Purpose: The purpose of this paper is to describe the development and validation of an instrument for measuring intellectual capital in the academic research context. The current research context describes a new paradigm of scientific production characterized by interdisciplinarity, heterogeneity and the intensification of the relations between the generators of knowledge. In this scenario, traditional measures of intellectual capital do not capture all the variables that make up the environment in which the research activities are carried out. This transformation of research processes suggests the need to bring theories of organizational behavior, more appropriate to an organizational context, to the study of scientific context. Thus, the paper contextualizes the intellectual capital approach, thereby explaining how the different attributes that build it influence scientific productivity and providing a measurement instrument to evaluate relative levels of intellectual capital in an academic research context. Design/methodology/approach: The scale was designed through a double qualitative–quantitative scale development process. The literature on intellectual capital does not provide strong theoretical support for the definition of a specific set of items to be applied in the specific academic research context. Consequently, the scale constructs and observable variables were initially conceptualized through a Delphi panel. This initial set of indicators was empirically validated through a second quantitative stage to a sample of 1,798 Spanish academics. Given that no prior published studies have examined the construct validity of the proposed scale, and the proposed scale is not based on other previously validated scales, the authors used exploratory and confirmatory factor analysis to assess the internal consistency, using Cronbach’s α to determine reliability. Findings: Drawing on the evidence obtained from a double qualitative–quantitative process, a scale consisting of 47 items was proposed to measure the three dimensions of intellectual capital, namely, the researcher’s human capital, as well as the nature of the social capital and organizational capital of the team in which the scholar is integrated. The process of identifying and validating indicators of intellectual capital allowed the authors to identify certain intangible elements that are key in the research process and that, therefore, determine scientific productivity. Thus, the proposed scale contributes by conceptualizing new variables that could be used to deepen and broaden the study of the determinants of research performance. The contextualization of intellectual capital approach can also help to assess the value of intangibles, offering an external reporting tool and making universities’ social contributions more visible to public and private stakeholders, justifying the efforts made by societies in the generation of academic knowledge. Research limitations/implications: The empirical analysis was carried out with an initial sample of 1,798 Spanish scholars. The validation of the scale should therefore be confirmed in different national contexts, with larger data sets. Likewise, the use of longitudinal data sets could help to study the effects of intellectual capital in academic research, thereby contributing to the ongoing debate on the determinants of research performance. Originality/value: From a practical perspective, the instrument could be considered both as a management and an external reporting tool, providing a self-assessment instrument of the levels of intellectual capital. As a management tool, a specific measure of intellectual capital in an academic context could help to identify training needs, the implementation of practices that encourage the capability for building research networks and the development of reports with intellectual capital-related inputs for the justification of the resources received. At an institutional level, the proposed set of indicators also identifies the attributes of scholars linked to higher scientific performance, and the scale could be used as an instrument for selection processes in academic institutions, to develop practices related to the distribution of workload or the publication of intellectual capital indicators of its researchers in a healthy exercise of transparency.