دانلود پایان نامه واقعیت مجازی در برندینگ مقصد

1. مقدمه 2. ارتباطات برند 3. گردشگری مجازی در برندینگ مقصد 4. چارچوب نظری 5. روش تحقیق 6. نتایج تجربی و تجزیه و تحلیل 7. نتیجه گیری

چکیده – کسب و کارها با ارائه گردشگری مجازی می توانند به یک مزیت رقابتی دست یابند، زیرا هنوز یک پدیده نوین است. تجربه واقعیت مجازی، کاربر را بیشتر در مقایسه با رسانه های دو بعدی مانند متن و عکس، با محتوای مجازی جذب می کند. جنبه فراگیر واقعیت مجازی، مشارکت و تعامل کاربر در محیط مجازی را بیشتر می کند. بنابراین، تجربه مجازی، باعث توجه بیشتر به سمت محتوا می شود. از آنجایی که محتوای مجازی بیشتر کاربر را جذب و درگیر می کند، می توان از آن برای کاربردهای برندسازی مقصد، بهره گرفت. بازاریابان مقصد می توانند محتوای مجازی را به شکل گردشگری مجازی ارائه دهند تا جنبه ناملموس مسافرت را به محصول تبدیل کنند. گردشگری مجازی را می توان به عنوان ابزاری نمونه برای بازاریابی در نظر گرفت که باعث می شود تا یک مقصد قبل از مسافرت بالقوه، تجربه شود. پژوهش های انجام شده، عمدتاً مطالعات در مورد واقعیت مجازی، گردشگری مجازی و برندسازی مقصد را بدون ترکیب این جنبه ها، پوشش می دهند. بنابراین، این مطالعه بر پژوهش ترکیب این جنبه ها تمرکز می کند. هدف این مطالعه، تعریف کاربردهای واقعیت مجازی در برندسازی مقصد و ابزارهای آن است. همچنین، معنای گردشگری مجازی برای برندهای مقصد نیز مورد ملاحظه قرار می گیرد. برای درک هرچه بیشتر این پدیده پژوهش شده، یک چارچوب نظری برای شفاف سازی اساسی ترین جنبه ها (داده های ثانویه) مطالعه، فراهم خواهند شد. این چارچوب نظری بعداً با یافته های تجربی (داده های اولیه) ترکیب خواهد شد تا یک دیاگرام کلی برای پشتیبانی از پدیده بررسی شده فراهم گردد. روش پژوهش انتخاب شده برای این مطالعه، یک رویکرد کیفی برای گردآوری داده های تجربی به پشتیبانی از مجموعه مقالات مرتبط می باشد. برای روش پژوهش کیفی، مصاحبه های نیمه ساختارمند انتخاب شدند. ضوابط انتخاب مصاحبه شونده های مناسب، انتخاب سازمان هایی بود که در حوزه گردشگری فعالیت می کنند و برندسازی مقصد را پیاده سازی می کنند. این مصاحبه ها با هر دو نوع سازمان های دولتی و خصوصی انجام شدند. همچنین، جنبه استقرایی (abductive) بکار گرفته شد، زیرا داده های تجربی گردآوری شده، یک دیالوگ در کل پژوهش با ادبیات انتخاب شده داشت. داده های گردآوری شده توسط پژوهشگر رونویسی شدند و تحلیل مضمومی بکار گرفته شد تا فراوانی های درون داده ها، بررسی شوند. با این حال، غیرفراوان ها نیز ارائه می شوند. نتایج مطالعه نشان می دهند که فعالیت های مربوط به واقعیت مجازی در هر دو سازمان های دولتی و خصوصی، متفاوت هستند. درحالی که سازمان های دولتی، محتوای مجازی را از میان فعالیت های بازاریابی دیگر خود فراهم کرده اند، اما سازمان های خصوصی، محتوای مجازی را به عنوان هدف اصلی شان برای مقاصد تجاریشان، ارائه داده اند. با این حال، اتفاق نظر مشترک میان مصاحبه شونده ها، آوردن گردشگران به مقصدها می باشد. هدف نهایی آنها از ارائه محتوای مجازی، بازاریابی مقصد بود. با این حال، این مطالعه اشاره می کند که گردشگری مجازی را می توان به سه منظور مورد استفاده قرار داد: (1) به عنوان یک ابزار نمونه؛ (2) به عنوان یک محصول و (3) به عنوان یک تجربه ارزش افزوده در محل. اهداف ذکر شده مشترکاً گردشگران را به روش های مختلف خود جذب می کنند تا همیشه بتوانند برندسازی مقصد را اجرایی کنند.

Businesses might gain a competitive advantage by offering virtual tourism as it is still a novel phenomenon. Experiencing virtual reality, the user engages with the virtual content more in comparison with 2D media such as texts and pictures. The immersive aspect of virtual reality increases user engagement in the virtual environment. Therefore, the virtual experience raises higher interest towards the content. As virtual content engages the users more, it could be utilized for destination branding purposes. Destination marketers could offer virtual content in the form of virtual tourism in order to productize the intangible aspect of traveling. Virtual tourism could be also considered as a sample tool for marketing to experience a destination before potential travel. The existing research covers mainly studies about virtual reality, virtual tourism and destination branding without combining these aspects. Therefore, this study focuses on researching the combination of these aspects. The purpose of the study is to define the uses of virtual reality in destination branding and the means of it. Also, the meaning of virtual tourism for destination brands is considered. To understand the researched phenomena even further, a theoretical framework will be provided to clarify the most essential theoretical (secondary data) aspects of the study. The theoretical framework will be later completed with empirical findings (primary data) to provide a whole diagram to support the examined phenomenon. The chosen research method for the study is a qualitative approach to collect empirical data in support of related literature. Semi-structured interviews were selected for the qualitative research method. The criteria for selecting suitable interviewees were to select organizations that operate in the tourism field and implement destination branding. The interviews were performed with both public and private organizations. Also, the abductive aspect was applied as collected empirical data had a dialogue throughout the research with selected literature. The collected data was transcribed by the researcher and thematic analysis was applied to notice frequencies within the data. However, also infrequencies are presented. The study results indicated that the operations regarding virtual reality varied in both public and private organizations. While public organizations provided virtual content among their other marketing operations, private organizations offered virtual content as their main purpose for their businesses. However, the joint consensus among the interviewees was to bring tourists on the spot to destinations. As by offering virtual content their ultimate purpose was marketing the destination. However, the study indicates that virtual tourism can be used for three purposes; (1) as a sample tool, (2) as a product, and (3) as an on-site added-value experience. The mentioned purposes jointly attract tourists to destinations in their various ways yet constantly aiming for destination branding.