دانلود ترجمه مقاله استفاده از رسانه‌های اجتماعی برای دولت الکترونیک در بخش بهداشت عمومی

1. مقدمه 2. روش‌های تحقیق 3. نتایج و بحث و بررسی 4. چالش‌ها و محدودیت‌ها 5. خلاصه و نتیجه‌گیری

چکیده – اگرچه تلاقی رسانه‌های اجتماعی و بهداشت، بسیار مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در مورد این‌که سازمان‌های بهداشت بخش عمومی چگونه از رسانه‌های اجتماعی برای دولت الکترونیک استفاده می‌کنند، دانش کمی وجود دارد. این بررسی مقالات سیستماتیک، به دنبال دریافت، دسته‌بندی، ارزیابی و تلفیق شواهد مرتبط به دست آمده از چهار پایگاه داده تحقیقاتی بین‌المللی و مقالات خاکستری بود. از 2441 نتیجه جستجوی بالقوه‌ مرتبط، تنها 22 مطالعه به طور کامل با معیارهای ورودی مطابقت داشتند. این شواهد معدود، عمدتا توصیفی و تک‌رشته‌ای هستند و فاقد عمق نظری‌ای هستند که در سایر شاخه‌های پژوهش دولت الکترونیک دیده می‌شود. بیشتر مطالعاتی که در پنج سال گذشته در مجلات پزشکی منتشر شده‌اند، بر توییتر تمرکز دارند و در کشورهای با درآمد بالا انجام شده‌اند. اهداف گزارش‌شده‌ی دولت الکترونیک، عمدتا در دسته‌بندی‌های Bertot و همکاران (2010) قرار می‌گیرند، یعنی شفافیت/پاسخگویی، مشارکت دموکراتیک، و تولید مشترک، با کمترین تأکید بر مورد آخر. یک طبقه‌بندی منحصر به فرد از ارزیابی نیز پدیدار شد. فقدان شواهد قوی موجب می‌شود که نتیجه‌گیری در مورد اثربخشی این رویکردها در بخش بهداشت عمومی دشوار شود و انجام تحقیقات بیشتر را ضروری می‌سازد.

Although the intersection between social media and health has received considerable research attention, little is known about how public sector health organizations are using social media for e-Government. This systematic literature review sought to capture, classify, appraise and synthesize relevant evidence from four international research databases and gray literature. From 2441 potentially relevant search results only 22 studies fully met the inclusion criteria. This modest evidence-base is mostly descriptive, unidisciplinary and lacks the theoretical depth seen in other branches of e-Government research. Most studies were published in the last five years in medical journals, focus on Twitter and come from high income countries. The reported e-Government objectives mainly fall into Bertot et al.'s (2010) categories of transparency/accountability, democratic participation, and co-production, with least emphasis on the latter. A unique category of evaluation also emerged. The lack of robust evidence makes it difficult to draw conclusions about the effectiveness of these approaches in the public health sector and further research is warranted.