دانلود ترجمه مقاله تاثیر یارانه های تحقیق و توسعه چین بر ارتقای فناوری و رشد اقتصادی

1. مقدمه 2. چارچوب نظری 3. استراتژی تجربی، داده ها و آمار توصیفی 4. نتایج برآورد 5. نتیجه گیری

چکیده – این مقاله تاثیر مطالعات تحقیق و توسعه (R&D) بر ورودی های تحقیق و توسعه و تاثیرات اقتصادی گسترده تر آن را بررسی می کند. تحلیل تجربی از یک مدل خود رگرسیون برداری ساختاری (VAR) با یک پانل از استان های چین در طول دوره زمانی 2010-2000 استفاده می کند. در تایید یک دیدگاه برون رانی (ازدحامی)، مشخص شد مطالعات عمومی تحقیق و توسعه اختصاص داده شده به شرکت های بزرگ و متوسط با وجود کاهش ورودی های تحقیق و توسعه با حمایت مالی خصوصی، ورودی های کلی تحقیق و توسعه به نمایندگی از کل پرسنل تحقیق و توسعه را افزایش می دهد. به طور خاص دریافتیم که افزایش کمک های مالی تحقیق و توسعه به واسطه یک انحراف استاندارد، مخارج تحقیق و توسعه خصوصی در شرکت های بزرگ و متوسط را تا 6.5% کاهش می دهد، اما پرسنل کل تحقیق و توسعه را تا 2.6% افزایش می دهد. همچنین شواهدی پیدا کردیم که تاثیرات کمک های مالی تحقیق و توسعه ورای تاثیر اصلی بر تحقیق و توسعه شرکت است و به روزرسانی فناوری، تعمیق سرمایه، و رشد اقتصادی را گسترش می دهد. همچنین شواهدی یافتیم که تخصیص نامناسب بودجه های عمومی با جهت گیری پژوهش را نشان می دهد. این یافته ها به روشن شدن بینش های مهمی در مورد بحث ادامه دار درباره نقش دولت در ارتقاء نوآوری در یک زمینه اقتصادی در حال گذار کمک می کند. مقدمه: برای کنترل بهتر توان ارتقا دهنده رشد نوآوری، پرسشی که به طور طبیعی برای سیاست گذاران مطرح می شود این است که دولت تا چه حد باید در ارتقاء قابلیت های فناوری کشور خود دخالت کند. با فرض ماهیت خوب عام تحقیق و توسعه، خرد جمعی با ریشه گرفتن از سیاست های شکست خورده جایگزینی واردات دهه 1970، مستلزم نقش نسبتاً محدود شده دولت در پشتیبانی از تلاش های بومی نوآوری است (دیوید و همکاران، 2000). با وجود این، انفجار فعالیت های نوآورانه در اقتصادهای نوظهور، همزمان با دوره های رشد سریع اقتصادی منجر به یک خوش بینی تازه شده که نوآوری تحت هدایت دولت می تواند سهم بزرگی در تحریک سیستم های نوآوری منطقه ای و مزیت رقابتی ملی داشته باشد (مازوکاتو، 2015؛ استیگلیتز و همکاران، 2013).

This paper investigates the impact of research and development (R&D) subsidies on R&D inputs and their wider economic effects. The empirical analysis employs a structural vector autoregressive (VAR) model using a panel of Chinese provinces during the 2000–2010 time period. In support of a partial crowding-out view, public R&D subsidies allocated to large and medium-sized enterprises (LMEs) are found to increase total R&D inputs proxied by total R&D personnel, despite reducing privately-financed R&D inputs. Specifically, we find that an increase of R&D subsidies by one standard deviation decreases private R&D expenditures in LMEs by 6.5%, but increases total R&D personnel in LMEs by 2.6%. We also find evidence that the effects of R&D subsidies extend beyond their main effect on corporate R&D, promoting technological upgrading, capital deepening, and economic growth. We further find evidence suggesting some misallocation of research-oriented public funds. The findings help shed important insights into the ongoing debate regarding the role of the state in promoting innovation in a transitioning economy context. Introduction: To better harness the growth-enhancing power of innovation,1 an important question that naturally arises for policy-makers is how deeply should the state intervene in promoting a country's own technological capabilities. Stemming from the failed import substitution policies of the 1970s, conventional wisdom calls for a rather limited role of the government to support indigenous innovation efforts given the public good nature of research and development (R&D) (David et al., 2000) .2 Yet, the explosion of innovation activities in emerging economies coinciding with periods of rapid economic growth has led to a renewed optimism that state-led innovation can be a major contribution to stimulate regional innovation systems and national competitive advantage (Mazzucato, 2015; Stiglitz et al., 2013).