دانلود ترجمه مقاله شیوه های پایدار در شرکت های کوچک و متوسط

1. مقدمه 2. مروری بر مقالات: رویکرد پایداری 3. روش تحقیق 4. نتایج 5. نتیجه گیری

مقدمه: نگرانی و انتقاد در مورد فرسایش محیط زیست و بی عدالتی اجتماعی امری تازه نیست زیرا سهم بزرگی در فعالت اقتصادی دارند [1]. از آنجا که فعالیت های کسب و کار یکی از علل اصلی فرسایش محیط زیست شناخته شده اند، تجزیه و تحلیل نقش کارفرماها و سازمان هایشان در پایداری کشورها حائز اهمیت است [5-2]. بنابراین در دهه اخیر دغدغه شناخت تاثیر واقعی شرکت ها بر جامعه، رشد قابل توجهی داشته است، و برخی از محققان حتی از تغییر پارادایم در اقتصاد صحبت می کنند. درک سنتی از ایجاد ارزش فقط بر حسب بهره اقتصادی گسترش یافته و بهره های غیراقتصادی را نیز شامل می شود [6]. بر این اساس، رشته جدیدی به نام "کسب و کار اقتصادی پایدار" ایجاد شده است که در پی این است که کارآفرینی را به مدیریت پایدار ارتباط دهد [7]. نیاز به رویکردی جهانی به جنبه های اجتماعی، اکولوژیکی و اقتصادی موجب تسریع روند تغییر پاردایم در دنیای کسب و کار شده است. بعلاوه، جستجوی راه حل های توسعه سازمان ها، مدیران را تشویق می کند به مسائل اجتماعی و زیست محیطی توجه بیشتری داشته باشند. تردیدی نیست که مدیران توجه بیشتر به رشد اجتماعی، حقوق بشر، و شرایط نیروی کار را آغاز کرده اند [9، 8]، و در نتیجه تغییری در جهت پایداری پدید آمده است. پایداری بر این اصل است که شرکت ها کاملاً از تاثیر رفتارشان بر وضعیت مادی و غیرمادی محیط زیست مستقیم و غیرمستقیم خود آگاه هستند [10]. پایداری علاوه بر بهره گیری از فرصت ها و تهدیدها در بازار، به تحلیل آگاهانه تاثیر اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی فعالیت اقتصادی توسعه یافته بر قلمرو (کشور) نیز می پردازد. باید توجه داشت که پایداری کمک زیادی به توسعه اقتصادی و غیراقتصادی یک کشور می کند زیرا منابع اشتغال را ایجاد می کند، محصولات و فرآیندها را بهبود می دهد، شرکت های جدیدی برقرار می کند، و زندگی مردم را تغییر می دهد [12-11]. کاستریلون و مارس [13] (ص. 63) می گویند هفت متغیر در پایداری سازمان ها دخیل هستند: استراتژی درباره آب و هوا و بهره وری اقتصادی، مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت، حاکمیت شرکت، اصول اخلاقی، سهامداران، شهرت و آبرو، مسئولیت پذیری زیست محیطی، و سیستم مدیریت.

Introduction: Concern for and criticism about environmental degradation and social injustice are not new because they involve a large proportion of business activity [1]. Since business activities have been considered one of the main causes of environmental degradation, it has become important to analyse the role played by employers and their organizations in the sustainability of territories [2–5]. Thus, in the last decade, a concern to understand what the real impact of companies on society is has grown exponentially, with some authors even talking about a paradigm shift in the economy. The traditional understanding of value creation simply in terms of economic gains has expanded to include non-economic gains [6]. Following this line, a new discipline called “sustainable business initiative” has been developed that seeks to link the effort of entrepreneurship to sustainability management [7]. The need for a global approach in social, ecological, and economic aspects has catalysed the trend towards a paradigm shift in the business world. In addition, the search for viable solutions to develop organizations encourages their managers to be more open to social and environmental problems. There is no doubt that they have begun to pay more attention to community growth, human rights, and labour force conditions [8,9], and thus a change towards sustainability has emerged. Sustainability recognises that companies are fully aware of the impact of their behaviour on the material and immaterial situation of their direct and indirect environment [10]. It deals not only with the exploration of opportunities and threats in the market, but also with analysing consciously the social, environmental, and economic impact that the developed business activity is having on the territory. It is also important to bear in mind that sustainability contributes greatly to the economic and non-economic development of a country because it creates employment sources, improves products and processes, establishes new companies, and it changes people’s lives [11,12]. Castrillon and Mares [13] (p. 63) consider that there are seven variables that intervene in the sustainability of organizations: strategy on climate and eco-efficiency, Corporate Social Responsibility, Corporate Governance, Code of Ethics, Stakeholders, Reputation, Environmental responsibility, and Management system.