دانلود ترجمه مقاله واکاوی ادراکات اعضای تیم از ارتباطات پایداری در مدیریت پروژه

1. مقدمه 2. چارچوب نظری 3. روش تحقیق 4. یافته ها 5. بحث و بررسی 6. نتیجه گیری

چکیده – سازمان ها، بطور فزاینده ای خواستار اجرایی سازی پایداری در فرآیندها و عملکردهای خویش، از طریق پروژه ها، می باشند. هرچند تحقیقات نشان می دهد که ارتباطات مرتبط با پایداری داخلی برای این گذار ضروری است، اما نقش این ارتباطات در مدیریت پایدار پروژه، نسبتاً کمتر مطالعه گردیده است. این مطالعه، با واکاوی شیوه هایی که ارتباطات پایداری داخلی در زمینه مدیریت پایدار پروژه، سازمان دهی و اِدراک می شود، به همین خلاء پژوهشی توجه نموده است. تحقیق، بر یک مطالعه موردی روی یک پروژه زیربنایی بزرگ در سوئد مبتنی می باشد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته و اَسناد داخلی پروژه، جمع آوری شد. نتایج نشان می دهد که هیچ درک یکسانی از پایداری، بین اعضای تیم پروژه وجود ندارد و اینکه، شیوه های متفاوت ارتباطات پایداری، به نحوی به کار بسته می شوند که نیازمندی های اعضای تیم پروژه را رفع نمی کند. این مورد اخیر، مشخّصاً با فراوانی، کانال های استفاده شده و مخاطبین هدف تدابیر ارتباطات پایداری مرتبط است. مقدمه: کسب و کارها و سازمان ها، به طور فزاینده ای، ادغام نمودن پایداری در راهبردها و عملکردهای خویش را دنبال می کنند ( سازمان کسب و کار برای مسئولیت پذیری اجتماعی و شرکت گلوب اِسکن، 2019 ) . این گذار به سمت کسب و کار پایدارتر، به تغییر کردن محصولات، خدمات، مدل های کسب و کار، فرآیندها، سیستم ها و منابع شرکت ها، نیاز دارد (تالدِر و همکاران، 2014 ) . پروژه ها، نقش سودمندی را برای اجرای این تغییرات سازمانی ایفا می کنند ( مارسِلینو- سادابا و همکاران، 2015 ) ، که سبب می شود پروژه ها به عوامل توانمندساز کلیدی برای گذار به سوی سازمان های پایدارتر، و در نتیجه، یک جامعه پایدارتر، تبدیل شوند ( مارسِلینو- سادابا و همکاران، 2015 ) . نقش اساسی پروژه ها در گذار به سوی پایداری کسب و کارها، سازمان ها و جامعه، نیازمند بازنگری در نحوه برنامه ریزی، سازمان دهی، اجرا، مدیریت و حاکمیت پروژه ها است ( سیلویوس و شیپِر، 2014 ) . در نتیجه، مفهوم " مدیریت پایدار پروژه " جذابیت قابل توجهی بین پژوهشگران و کارشناسان کسب کرده، و در تعداد فزاینده ای از مطالعات، مورد توجه واقع شده است ( سیلویوس و شیپِر، 2014؛ آرسِث و همکاران، 2017؛ سابینی و همکاران، 2019 ) . با اینحال، [ هیومان و سیلویوس (2017 )، ص. 1069 ] با تامّل درباره تحقیقات موجود پیرامون مدیریت پایدار پروژه، یادآوری کردند که " پایداری، مفهومی است که به یک شیوه قابل تعمیم واحد، تفسیر یا اعمال نگردیده است " . این گفته، پشتیبان ادعای بریاسولیس (2001) است که پایداری به نحو غریزی و ناخودآگاه درک می شود، اما بیان کردن آن به صورت عباراتی عینی و عملیاتی، دشوار باقی مانده است.

Organisations increasingly seek to implement sustainability in their processes and practices by the means of projects. Even though research shows that internal sustainability-related communication is essential for this transition, its role in sustainable project management remains fairly understudied. This study addresses that research gap by exploring the ways internal sustainability communication is organised and perceived in the context of sustainable project management. The research is based on a case study of a large infrastructure project in Sweden. Data was collected through semi-structured interviews and internal project documents. The results reveal that there is no uniform understanding of sustainability among project team members and that the different modes of sustainability communication are applied in a way that does not meet project team members’ needs. The latter specifically concerns the frequency, used channels and targeted audiences of sustainability communication measures. Introduction: Businesses and organisations are increasingly pursuing the integration of sustainability into their strategies and practices (BSR & Globescan, 2019). This transition towards more sustainable business requires a change in companies’ products, services, business models, processes, systems and resources (Tulder et al., 2014). Projects play an instrumental role in implementing these organisational changes (Marcelino-Sádaba et al., 2015), which makes them key enablers of the transition towards more sustainable organisations and thereby a more sustainable society (Marcelino-Sádaba et al., 2015). The pivotal role of projects in the transition towards sustainability of businesses, organisations and society requires a reconsideration of the way projects are planned, organised, executed, managed and governed (Silvius and Schipper, 2014). As a result, the concept of ‘sustainable project management’ has gained considerable traction among scholars and practitioners, and is addressed in a growing number of studies (Silvius and Schipper, 2014; Aarseth et al., 2017; Sabini et al., 2019). However, in a reflection on the emerging literature on sustainable project management, [Huemann and Silvius (2017), p. 1069] note that “sustainability is a concept that is not interpreted or applied in a single generalizable way”. This supports the assertion made by Briassoulis (2001) that sustainability is understood intuitively, but remains difficult to express in concrete, operational terms.