دانلود ترجمه مقاله مطالعه ای بر بازده اجتماعی و تمایل به سفر

1. مقدمه 2. بررسی مقالات 3. توسعه و تست مقیاس بازده اجتماعی (SRS) 4. بحث و بررسی و نتیجه گیری

محدودیت ها و تحقیقات آتی: از آنجا که تحقیق حاضر اولین کاری است که SRS را می آزماید، محدودیت هایی نیز وجود دارد. اولین محدودیت این است که این تحقیق SRS را در زمینه یک مقصد (کوبا) می آزماید. به دو دلیل این امر محدودیت محسوب می شود. اول اینکه اعتبار سازه مقیاس فقط در یک مقصد تایید شده است و برای ایجاد نرم ها، طبق هشت مرحله ساخت مقیاس کورچیل (1979)، مقیاس باید در مقصدها و فرهنگ های دیگر نیز آزمایش شود تا بتواند اعتبار بین فرهنگی را ادعا کند. دوم اینکه تحقیقات آینده از بکارگیری SRS در طیفی از مقاصد به صورت همزمان بازده خواهند برد. به این ترتیب امکان مقایسه بازده اجتماعی پیش بینی شده چندین مقصد و تاثیر آن بر قصد بازدید از مقاصد مختلف فراهم خواهد شد. این امر در بازارهای گردشگری شلوغ مثل کارائیب که بسیاری از مقاصد تجاربی مشابه فراهم می کنند، جالب خواهد بود. اگر مقصدی بتواند تجاربی با سطح بالای بازده اجتماعی فراهم کند و آن را افزایش دهد، می تواند مزیت رقابتی کسب کند. بعلاوه، SRS مشخص نمی کند که کدام جنبه های مقصد پتانسیل بازده اجتماعی بالا دارد. برای رفع این محدودیت، پیشنهاد می شود که تحقیقات کیفی همراه با بکارگیری SRS انجام گیرد تا مشخص شود دقیقاً چه عاملی بازده اجتماعی مورد انتظار را موجب می شود. برای مثال، اگر غذا، ساحل یا آبشار خاصی به طور خاص غالب شناخته شود، بازارهای مقصد می توانند از این اطلاعات استفاده کنند تا اطمینان حاصل کنند که دارایی شان از این طریق حفاظت شده و ارتقا می یابد. گزینه دیگر استفاده از مجموعه ابزارهای تحلیلی جدید در رابطه با "بیگ دیتا" برای کنکاش پست های رسانه های اجتماعی مثل فیس بوک، توئیتر و اینستگرام است که اخیراً از مقصد بازدید کرده اند تا مشخص شود آنها چه پستی گذاشتند و چه نوع پست هایی بیشترین بازده اجتماعی (بازخورد اجتماعی) را دریافت کرده اند (ماریانی، دی فلیک، و مورا، 2016؛ پانتانو، پریپوراز، و استیلوز، 2017). اینکار به بازارهای مقصد نشان می دهد که چه نوع تجاربی رواج دارند و می توانند تجاربی را فراهم کنند که گردشگران را تشویق کرده است از آنها پست بگذارند و لیبنشتاین آن را "تاثیر دسته ای" می نامد (پدیده ای فکری و روانی که موجب می شود افرادی دنباله رو افراد دیگر شوند). گرچه این نوع تحقیقات سودمند است اما روشن نمی کند که کدام تجارب سفر بازده اجتماعی مطلوبی برای کسانی فراهم خواهد کرد که با مصرف غیرآشکار و "تاثیر خودبزرگ نمایی" انگیزه می گیرند. عمل کردن باب میل "اثر خود بزرگ نمایی" بسیار دشوارتر است زیرا بازده اجتماعی مربوط به این تجارب هدفی متحرک است؛ وقتی افراد کافی درباره تجربه خود پست می گذارند، تازگی و سرمایه فرهنگی لازم برای یافتن و سرمایه گذاری روی این تجارب از بین می رود و مسافران مجبور خواهند بود به دنبال تجارب جدیدی باشند که "خارق العاده تر" باشد. برای برآوردن خواسته این گردشگران، شاید بازارهای مقصد باید در مقصد به دنبال تجارب کشف نشده محلی و خارق العاده ای باشند که تجربه جدیدی را که گردشگران می خواهند به اشتراک بگذارند، برای آنها فراهم کنند.

Limitations and future research: Whereby this research is the first testing of the SRS, limitations exist. The first limitation is that the study tests the SRS within the context of one destination (Cuba). This is a limitation for two reasons. First, the scale's construct validity has only been confirmed in one destination and in order to develop norms, as suggested by Churchill's (1979) eighth scale development step, the scale needs to be tested across other destinations and cultures before it can claim cross-cultural validity. Second, future research would benefit from applying the SRS to a range of destinations at the same time. This would provide the ability to compare the anticipated social return of several destinations and its influence on intentions to visit across a variety of destinations. This would be interesting within crowded tourism markets such as the Caribbean where many of the destinations are providing similar experiences. If a destination can provide and promote experiences with a high level of social return, they could potentially earn a competitive advantage. Additionally, the SRS does not identify which aspects of the destination have the potential for high social return. To remedy this limitation, it is suggested that qualitative research be paired with applications of the SRS to identify what exactly is driving the anticipated social return. For example, if a certain food, beach, or waterfall is found to be particularly pertinent, destination marketers can use this information to make sure that the asset is promoted and protected accordingly. Another option is to use the new suite of data analytic tools associated with the rise of “Big Data” to mine social media posts of Facebook, Twitter, and Instagram users who have recently visited the destination to see what they post and which types of posts received the most social return (Mariani, Di Felice, & Mura, 2016; Pantano, Priporas, & Stylos, 2017). This will provide destination marketers with a pulse of which types of experiences are in vogue and give them the ability to cater to those tourists motivated to post by what Leibenstein refers to as the “Bandwagon Effect.” While beneficial, this type of research does not shed light on which travel experiences will provide the desired social return for those who are motivated by inconspicuous consumption and the “Snob Effect.” Catering to the “Snob Effect” is much more difficult because the social return associated with these experiences is a moving target; once enough people post on the experience, the novelty and requisite cultural capital to find and capitalize on these experiences is lost and the travellers will have to look for new experiences that are even more ‘extraordinary’. To cater to these tourists, destination marketers should perhaps survey the destination for untapped, locally-based extraordinary experiences that will provide tourists with the novel experience they are looking to share.