دانلود ترجمه مقاله رسانه اجتماعی در مدیریت بحران

1. مقدمه 2. مطالعات موردی رسانه اجتماعی در مواقع اضطراری 3. انواع پژوهش های انفورماتیک بحران 4. انواع تعاملات: الگوهای استفاده در انفورماتیک بحران 5. بحث و بررسی و نتیجه گیری

از زمان وقوع حملات تروریستی در 11 سپتامبر، استفاده از رسانه اجتماعی در وقایع بحرانی و اورژانسی تا حد زیادی افزایش یافته و بسیاری از مطالعات بر استفاده از ICT و رسانه اجتماعی قبل، در حین و بعد از این واقایع تاکید دارند. حوزه تحقیقاتی که این مطالعات در آن قرار دارد، تحت عنوان انفورماتیک بحران نامیده می شود. در این مقاله، ما به ارزیابی و آنالیز تحقیقات انفورماتیک با بررسی مطالعات موردی استفاده از رسانه اجتماعی در اورژانس، تاکید بر انواع تحقیقات موجود در انفورماتیک بحران و تشریح انواع تعاملاتی که مورد بررسی قرار گرفته، می پردازیم. در نهایت، به طور خلاصه دستاوردهای این مساله را از دیدگاه تعامل بین انسان و کامپیوتر و روندها و همچنین چالش های مربوط به تحقیقات آینده را به طور خلاصه ذکر می کنیم. مقدمه: رسانه اجتماعی باعث افزایش ارتباط و همکاری میان کاربران آنلاین شده و به بخش همه گیر در زندگی روزمره بسیاری از انسان ها تبدیل شده است. رایج ترین پلت فرم های رسانه اجتماعی که کاربران زیادی را به خود جذب کرده است: در آگوست 2017، فیس بوک با حدود 2 میلیارد، یوتیوب با حدود 1.5 میلیارد، واتس آپ با 1.2 میلیارد، اینستاگرام 700 میلیون، توئیتر 328 میلیون و لینکدین 106 میلیون کاربر فعال را دارا می باشند. با چندین شیوعی، مردم از رسانه اجتماعی نه تنها در زندگی روزمره خود بلکه در طول بحران و وقایع اورژانسی نیز استفاده می کنند. یکی از اولین نمونه های این نوع استفاده از رسانه اجتماعی در 11 سپتامبر 2001 رخ داد. در طول این حملات، سازمان مدیریت اورژانس فدرال (FEMA) و صلیب سرخ از فناوری های مبتنی بر وب به منظور انتشار اطلاعات به مردم و گزارش وضعیت تلاش های امدادی داخل و خارج از کشور استفاده کرد (هارالد، اگان و جفرسون، 2002). علاوه بر این، شهروندان ویکی هایی را به منظور جمع آوری اطلاعات درباره افراد گمشده ایجاد کردند (پالن و لیو، 2007). از حدود سال 2006، استفاده از رسانه اجتماعی در مدیریت وقایع بحران مورد توجه روز افزون محققان قرار گرفت. این حوزه از مطالعه اغلب انفورماتیک بحران نامیده می شود. که توسط هاگر (2007) ایجاد شد و بعدها توسط پالن، وایگ، لیو و هاگز (2009) توسعه پیدا کرد، انفورماتیک بحران به عنوان یک سیستم اجتماعی گسترده در نظر گرفته شده که اطلاعاتی را در میان و بین کانال ها و نهادهای اداری و دولتی منتشر می کند. انفورماتیک بحران یک رشته چند شاخه ای شامل ترکیبی از دانش علوم اجتماعی و دانش محاسباتی در رابطه با بلایاست و اصول اصلی آن این است که مردم از اطلاعات شخصی و فناوری ارتباطات به منظور واکنش به فاجعه به شیوه های خلاقانه جهت مقابله با عدم قطعیت استفاده کنند (پالن و اندرسون، 2016).

Since the terrorist attacks of 9/11, the use of social media in emergency and crisis events has greatly increased and many studies have concentrated on the use of ICT and social media before, during, or after these events. The field of research that these studies fall under is called crisis informatics. In this article, we evaluate and analyze crisis informatics research by looking at case studies of social media use in emergencies, outlining the types of research found in crisis informatics, and expounding upon the forms of interaction that have been researched. Finally, we summarize the achievements from a human–computer interaction perspective and outline trends and challenges for future research. Introduction: Social media enable increased communication and collaboration among online users, and they have become a ubiquitous part of everyday life for many. The most common social media platforms attract a large number of users: In August 2017, Facebook had about 2.0 billion, YouTube 1.5 billion, WhatsApp 1.2 billion, Instagram 700 million, Twitter 328 million, and LinkedIn 106 million active users. With such pervasiveness, people use social media not only in everyday life but also during crisis and emergency events. One of the earliest example of this kind of social media use occurred during the 9/11 attacks in 2001. During these attacks, the Federal Emergency Management Agency (FEMA) and the Red Cross employed web-based technologies to disseminate information to the public and to report the status of the relief efforts externally and internally (Harrald, Egan, & Jefferson, 2002). Additionally, citizens created wikis to gather information about missing persons (Palen & Liu, 2007). Since about 2006, the use of social media in managing crisis events has gained increasing interest among researchers. This area of study is often called crisis informatics. Established by Hagar (2007) and later expanded upon by Palen, Vieweg, Liu, and Hughes (2009), crisis informatics “views emergency response as an expanded social system where information is disseminated within and between official and public channels and entities.” Crisis informatics “is a multidisciplinary field combining computing and social science knowledge of disasters; its central tenet is that people use personal information and communication technology to respond to disaster in creative ways to cope with uncertainty” (Palen & Anderson, 2016).