دانلود ترجمه مقاله نگرش هویت اجتماعی در راستای بررسی تمایل به پرخاشگری

1. روش 2. مواد 3. نتایج 4. بحث و بررسی

دلالت های عملی: اگرچه کار بیشتری هنوز برای درک کامل فرآیندهای گروهی در برگیرنده پرخاشگری کودکان لازم است، اما یافته های مطالعه حاضر دلالت هایی برای توسعه مداخلات به هدف کاهش چنین رفتاری، دارد. بیش از پیش، اهمیت شامل کردن سیستم گسترده تر همسالان در تلاش های مداخله ای، بجای فقط تاکید محضر بر کودکان در خطر، تشخیص داده شده است. برای مثال، بوکسر، گوئرا، هیوزمن و مورالس (2005) گزارش دادند که قرار دادن کودکان بسیار پرخاشگر در یک گروه همسالان که پرخاشگر کم دارند می تواند باعث کاهش پرخاشگری کودک هدف شود. تاکید بر مشارکت همسالان در مداخله نیز قبلاً در ادبیات مرتبط با زورگویی، یک خرده نوع از پرخارشگری که مشخصه آن ماهیت تکرار شونده و عدم توازن قدرت بین پرخاشگر و قربانی است، مشخص شده است (اولویوس، 1993). در این زمینه، تعدادی برنامه توسعه یافته که بر آموزش همسالان انتخاب شده به عنوان پشتیبان همسالان (کوئی و اولافسون، 2000؛ سلمیوالی، 2001) و بهبود خودکارآمدی همسالان و تلاش برای مداخله هنگام رخداد زورگویی (کارنا و همکاران، 2011؛ استیونز، وان اوست و دی بوردیودهاجی، 2000)، تاکید دارند. همچنین مقاله حاضر بیان می کند که مداخلات نیاز است گسترش یابند تا مخصوصاً بر فرآیندهای گروهی که نهفته در مشارکت همسالان است، تاکید شود. از آنجایی که فهمیده شده هنجارهای گروه کمک کننده با قصد پرخاشگری کمتر در مقایسه با هنجارهای گروه پرخاشگر، ارتباط دارد، هدفگیری هنجارهای گروه های دوستی واقعی باید مورد ملاحظه قرار گیرد. تلاش ها برای تغییر هنجارهای گروهی می توانند از راهبردهایی مانند روش «نگرانی مشترک» (پیکاس، 1989) و رویکرد «عدم مقصر کردن» (ماینز و رابینسون، 1991)، که دانش آموزان مسئول زورگویی را ملزم می کنند که در مورد پاسخ های سازنده وضعیت زورگویی فکر کنند و آنها را پیاده سازی کنند، بهره بگیرند. برنامه KiVa، یک مداخله ضد زورگویی توسعه یافته در فنلاند، از چنین استراتژی برای حالت های حاد زورگویی استفاده کرده است تا مورد توجه معلمان قرار گیرند (کارنا و همکاران، 2011؛ سالمویلی، کارنا، و پوسکیپارتا، 2011). این روش را می توان همچنین به صورت پیش گسترده تری استفاده کرد و همه گروه های دوستی را شامل کرد تا تلاش شود از رخداد چنین مواردی جلوگیری شود. هرگونه تغییر در هنجارهای گروهی که بوسیله چنین روشی بوجود آمده است قطعاً باعث کاهش احتمال مشاهده پرخاشگری توسط اعضای گروه به عنوان یک استراتژی موثر برای حفظ یا بهبود موضع خود درون گروه، می شود. هنگام ملاحظه زمان بندی چنین مداخلاتی، نتایج مطالعه حاضر همچنین نیاز به پیاده سازی زودهنگام را خاطر نشان می کنند، زیرا هنجارهای گروهی و موضع درون گروهی، نشان داده شده بر قصد پرخاشگری کودکان در مراحل اولیه اواسط کودکان، تاثیر می گذارد.

Practical implications: Although additional work is still required in order to fully understand the group processes underlying childhood aggression, the findings of the current study have implications for the development of interventions aimed at reducing such behavior. Increasingly, the importance of including the wider peer system in intervention efforts, rather than focusing solely on at-risk youth, has been recognized. For example, Boxer, Guerra, Huesmann, and Morales (2005) reported that placing highly aggressive children in a peer group that is typically low in aggression can lead to a reduction in the target child's aggression. An emphasis on peer involvement in intervention is also readily apparent in the literature regarding bullying, a subtype of aggression characterized by its repetitive nature and an imbalance of power between the aggressor and victim (Olweus, 1993). In this field, a range of programs have been developed that focus on training selected peers as peer supporters (Cowie & Olafsson, 2000; Salmivalli, 2001) and enhancing peer self-efficacy and efforts to intervene when bullying occurs (Kärnä et al., 2011; Stevens, Van Oost, & de Bourdeaudhuij, 2000). The current work also suggests, however, that interventions need to be extended to focus specifically on the group processes that lie behind peer involvement. As helping group norms were found to be associated with fewer aggressive intentions, when compared to aggressive group norms, targeting the norms of real-life friendship groups should be considered. Efforts to alter group norms could draw on strategies such as the Common Concern method (Pikas, 1989) and the ‘no blame’ approach (Maines & Robinson, 1991), which require the students responsible for bullying to think of and implement constructive responses to the bullying situation. The KiVa program, an anti-bullying intervention developed in Finland, has incorporated such a strategy, for use when acute cases of bullying come to the attention of teachers (Kärnä et al., 2011; Salmivalli, Kärnä, & Poskiparta, 2011). This technique could also be used more proactively, and involve all friendship groups, in an effort to prevent such instances from occurring. Any shift in group norms that was produced by such a technique should also lead to an attendant reduction in the likelihood of group members viewing aggression as an effective strategy for maintaining or improving their position within the group. When considering the timing of such interventions, the results of the current study also highlight the need for early implementation, as group norms and intra-group position were shown to influence the aggressive intentions of children in the early stages of middle childhood.