دانلود ترجمه مقاله شهر هوشمند و مدیریت بحران

1. مقدمه 2. طراحی تحقیق 3. تحلیل و ترکیب مقالات 4. استقرار فناوری در شهرها در طول کووید-19 5. چالش ها و موانع استفاده از فناوری در مدیریت بحران 6. نکات پایانی، پیامدهای سیاستی و مسیرهای تحقیقاتی آتی

چکیده – کووید-19 شهرهای سراسر جهان را بهت‌زده کرد و آسیب‌پذیری زندگی و عملکردهای شهری را آشکار ساخت. بیشتر شهرها اختلال فاجعه‌باری را تجربه کردند که مدت زیادی طول کشیده است. برنامه‌ریزی نقش حیاتی در پاسخگویی کارآمد به این بحران و امکان‌پذیر ساختن بهبودی سریع عملکردی در دوران پس از فاجعه ایفا می‌کند. شهرهایی که طرح‌ها و برنامه‌های دیجیتالی‌سازی را اجرا کرده‌اند، احتمالاً ظرفیت بیشتری برای واکنش مناسب دارند. به طور خاص، شهرهای دیجیتالی‌شده می‌توانند رفاه ساکنان خود را تضمین و تداوم عملکردهای شهری را حفظ کنند. این پژوهش قصد دارد نقش فناوری در مدیریت بحران در دو دهه گذشته را تحلیل کرده و توصیه‌های سیاستی مناسب برای مقابله با همه‌گیری کووید-19 ارائه دهد. مطالعه نظام‌مند متون علمی و تحلیل محتوای ذهنی به کار گرفته شده‌اند تا اثرات فناوری بر رفاه جامعه و تبدیل شهرها به شهرهای تاب‌آورتر در بحران‌های گذشته بررسی شود. این مطالعه نشان می‌دهد که سیاست‌ها و اقدامات مختلف مبتنی بر فناوری، مدیریت بحران را امکان‌پذیر می‌سازند، رفاه جامعه را ارتقا می‌بخشند و تاب‌آوری شهری را افزایش می‌دهند. فناوری ظرفیت‌های مقابله و بازیابی را با افزایش مشارکت و ارتباط اجتماعی، ارتقای سلامت جسمی و روانی و حفظ عملکرد سیستم‌های آموزشی و اقتصادی بهبود بخشیده است. این‌ها از طریق راه‌حل‌ها و فناوری‌های مختلفی مانند رسانه‌های اجتماعی، پزشکی از راه دور، سیستم‌های ردیابی و پایش، حسگرها و برنامه‌های کاربردی مکان‌یابی، سیستم‌های دورکاری و غیره محقق شده‌اند. این راه‌حل‌ها و فناوری‌ها همچنین در طول همه‌گیری کووید-19 به کار گرفته شده‌اند تا رفاه جامعه را ارتقا و عملکردهای شهری را حفظ کنند. با این حال، استقرار فناوری ممکن است اثرات نامطلوبی مانند طرد اجتماعی، شکاف دیجیتال، نقض حریم خصوصی و محرمانگی، جانبداری سیاسی و انتشار اطلاعات نادرست و دورکاری و آموزش ناکارآمد داشته باشد. پیشنهاد می‌شود که برای کاهش این اثرات جانبی، سیاست‌گذاران باید آزادسازی فرآیند دیجیتالی‌سازی را تسهیل کنند، دسترسی به خدمات دیجیتال را افزایش دهند و سواد دیجیتال را ارتقا بخشند. مقدمه: عدم قطعیت، پیش‌بینی‌ناپذیری و پیچیدگی از ویژگی‌های برجسته زندگی شهری در قرن بیست و یکم است [1]. به دلیل سرعت تغییرات جهانی و برخی بحران‌های جهانی پیش‌بینی‌نشده (مانند همه‌گیری کووید-19)، عدم قطعیت‌ها افزایش یافته‌اند [2] و شهرها به‌ویژه از نظر کیفیت زندگی و رفاه ساکنان، آسیب‌پذیرتر شده‌اند [3،4]. در واقع، خطرات یا بلایا به بخشی غیرقابل انکار از فرآیند شهرنشینی تبدیل شده‌اند [5].

COVID-19 shocked cities around the world and revealed the vulnerability of urban lives and functions. Most cities experienced a catastrophic disturbance that has lasted for a long time. Planning plays a critical role in responding efficiently to this crisis and enabling rapid functional recovery in the post-disaster era. Cities that have implemented digitalization initiatives and programs are likely to have more capacity to react appropriately. Specifically, digitalized cities could ensure the well-being of their residents and maintain continuity of urban functions. This research aims to analyze the role of technology in crisis management in the last two decades and provide appropriate policy recommendations for dealing with the COVID-19 pandemic. Systematic literature review and subjective content analysis are employed to investigate the effects of technology on community well-being and making cities more resilient in past crises. This study shows that different technology-driven policies and actions enable crisis management, enhance community well-being, and increase urban resilience. Technology has enhanced coping and recovery capacities by increasing participation and social connectedness, enhancing physical and mental health and maintaining the functionality of education and economic systems. These have been achieved through various solutions and technologies such as social media, telehealth, tracking and monitoring systems, sensors and locational applications, teleworking systems, etc. These solutions and technologies have also been used during the COVID-19 pandemic to enhance community well-being and sustain urban functions. However, technology deployment might have adverse effects such as social exclusion, digital divide, privacy and confidentiality violation, political bias and misinformation dissemination, and inefficient remote working and education. It is suggested that to mitigate these side effects, policymakers should liberate the process of digitalization, increase the accessibility to digital services, and enhance digital literacy. Introduction: Uncertainty, unpredictability, and complexity are prominent features of urban life in the 21st century [1]. Due to the fast pace of global changes and some unforeseen universal crises (such as the COVID-19 pandemic), uncertainties have increased [2], and cities have become more vulnerable [1], specifically in terms of the quality of life and well-being of residents [3,4]. Indeed, risks or disasters have become an undeniable part of the urbanization process [5].

ترجمه این مقاله در 20 صفحه آماده شده و در ادامه نیز صفحه 4 آن به عنوان نمونه قرار داده شده است که با خرید این محصول می توانید، فایل WORD و PDF آن را دریافت نمایید.