دانلود ترجمه مقاله شوک بیماری کرونا و میزان بهره بلند مدت در اقتصادهای بازار نوظهور

1. مقدمه 2. محیط تجربی و داده ها 3. نتایج میانگین گیری مدل بیزی 4. بحث و بررسی و دلالت های سیاسی 5. نتیجه گیری

بحث و دلالت های سیاستی: بارزترین ویژگی نتایج تجربی ما این است که تقریباً «دو سوم» از تنوع مقطعی در واکنش بازده اوراق قرضه 10 ساله در EMEها به همه‌گیری را می‌توان با تنها سه عامل توضیح داد: سطح قبلی بازده، نرخ رشد اقتصادی قبل از شوک، و حساسیت گذشته نرخ بهره به VIX. تجزیه و تحلیل ها قویاً نشان می دهند که EME هایی که قبل از بحران رشد آهسته ای داشته اند، ثابت شده که در برابر شوک کووید-19، انعطاف پذیری کمتری داشته اند. در این مورد، ما از نقش اصول قوی اقتصاد کلان برای EMEها در طول بحران‌ها پشتیبانی می‌کنیم که این موضوع توسط احمد و همکاران (2017) و غیره، بیان شده است. یک توضیح احتمالی برای گنجاندن حساسیت بازده اوراق قرضه گذشته به VIX این است که فعالان بازار برخی از بازارهای نوظهور را بر اساس عملکرد گذشته آن‌ها متمایز می‌کنند یا حتی آنها را تحقیر می کنند. در نتیجه، جریان سرمایه پرتفو به یا از EME ها، به ویژه در دوره های عدم قطعیت بالا، چرخه ای و بی ثبات تر می شود. این یافته منعکس کننده دیدگاه آیچن گرین و همکاران (2019) است که نشان دادند وضعیت بین المللی یک ارز، وابسته به مسیر است. با این حال، به نظر می‌رسد چنین اینرسی کامل نیست، زیرا همه اقتصادهای «پنج شکننده» در نمونه ما محکوم به تکرار واکنش شدید بازارهای اوراق قرضه شان به یک شوک جهانی بودند. در مجموع، نتایج ما از این ایده حمایت می‌کنند که مسئله «گناه اصلی»، که در گذشته EMEها با آن مواجه شده بودند، به نوع جدیدی از چالش تبدیل شده است (هوفمن و همکاران، 2020؛ آیزنمن و همکاران، 2020). حتی با وجود اینکه ناتوانی EME ها در صدور بدهی به ارزهای محلی خود تا حد زیادی از دهه 2000 فروکش کرد، اما ریسک های خاص هر کشور به ترازنامه وام دهندگان، به ویژه سرمایه گذاران خارجی منتقل شد، سرمایه گذارانی که پرتفوی خود را به صورت "بدون ریسک/با ریسک" تنظیم می کنند و به صورت دوره ای به بازارهای اوراق قرضه در EME ها وارد می شوند یا از آنها خارج می شوند. از این رو، در طول رویدادهای شدید بازار، مانند شیوع بیماری همه گیر، به نظر می رسد آسیب پذیری های از قبل موجود، واکنش EME ها به شوک های بین المللی را تشدید می کند. در این راستا، نتایج ما همچنین نشان می‌دهد که EMEهای ریسک‌پذیرتر، آنهایی که مقاومت کمتری نسبت به افزایش ناگهانی نرخ‌های بهره بلندمدت در طول همه‌گیری کووید-19 نشان دادند، علی‌رغم توسعه بازارهای اوراق قرضه و بهبود کلی در سیاست های اقتصاد کلان، سود کمتری از جهانی سازی مالی نسبت به شرکت های «ایمن تر» حاصل کرده اند. این، به نوبه خود، ممکن است به ناتوانی مزمن بسیاری از EME ها در تامین دارایی های ایمن، اوراق بهاداری که از کاهش گاه به گاه سرمایه توسط سرمایه گذاران خارجی جلوگیری می کنند، مرتبط باشد (برونرمایر و هوانگ، 2018).

Discussion and policy implications: The most striking feature of our empirical results is that roughly 2/3 of the cross-sectional variability in the reaction of 10-year bond yields in EMEs to the pandemic can be explained by just three factors: the preceding level of yield, the rate of economic growth before the shock, and past sensitivity of interest rates to VIX. The analysis strongly suggests that EMEs marked by slow pre-crisis growth proved to be less resilient to the COVID-19 shock. On this point, we find support for the role of strong macroeconomics fundamentals for EMEs during crises, documented by Ahmed et al. (2017), among others. A likely explanation for the inclusion of the past bond yields sensitivity to VIX is that market participants differentiate or even stigmatize some emerging markets, based on their past performance. Consequently, portfolio capital flows to and from EMEs become more procyclical and fickle, especially in periods of elevated uncertainty. This finding echoes Eichengreen et al. (2019), who show that the international status of a currency is path-dependent. However, such inertia seems not to be complete, as not all of the ’fragile five’ economies in our sample were doomed to repeat the strong reaction of their bond markets to a global shock. Taken together, our results lend support to the notion that the ’original sin’ problem, historically faced by EMEs, has morphed into a new kind of challenge (Hofmann et al., 2020; Aizenman et al., 2020). Even though the inability of EMEs to issue debt in their local currencies largely subsided since the 2000s, their country-specific risks were transferred to balance sheets of lenders, specifically foreign investors, who adjust their portfolios in a ’risk-on/risk-off’ fashion, periodically entering and exiting bond markets in EMEs. Hence, during extreme market events, such as the pandemic outbreak, the pre-existing vulnerabilities seem to amplify the reaction of EMEs to international shocks. In this regard, our results also suggest that ’riskier’ EMEs, ones that proved less resilient to an abrupt increase in long-term interest rates during the COVID-19 pandemic, obtain smaller gains from the financial globalisation than ’safer’ ones, despite the development of their bond markets and general improvement in macroeconomic policies. This, in turn, may be related to the chronic inability of many of the EMEs to supply safe assets, securities that would prevent occasional retrenchments of capital by foreign investors (Brunnermeier and Huang, 2018).