دانلود ترجمه مقاله یک ساختار مبتنی بر SDN برای سرویس های اینترنت اشیا

1. مقدمه 2. یک معماری برای IoT افقی 3. پیاده سازی 4. تست ها و ارزیابی ها 5. نتیجه گیری و پژوهش های آتی

مقدمه: توسعه فن‌آوری‌های ارتباطی، نانو الکترونیک، سیستم‌های تعبیه‌شده، تلفن‌های هوشمند، شبکه‌های مبتنی بر ابر و اشیاء فیزیکی می‌توانند مردم، مکان‌ها و اشیاء را در هر زمان و هرکجا به اینترنت متصل کنند. این موضوع اغلب به‌عنوان اینترنت اشیاء (IoT) شناخته می‌شود. در حال حاضر، بسیاری از برنامه‌های کاربردی برای طیف گسترده‌ای از سناریوهای IoT در خصوص برنامه‌های صنعتی، غیرنظامی و نظامی، ازجمله خدمات بهداشتی، خودکارسازی خانگی، هشدار زلزله، کنترل ترافیک و نظارت بر روند صنعتی، درحال‌توسعه هستند. برنامه‌های IoT در حوزه‌های مختلف به سیستم‌عامل اختصاصی خود نیاز دارند. در حال حاضر اکثر خدمات IoT توسط سیستم‌عامل‌ها و سیستم‌های مختلف ارائه می‌شوند و هر پلتفرم یا سیستم با دامنه‌های کاربردی خاص مرتبط است. این نتیجه در سیستم‌عامل‌ها و سیستم‌های اختصاص داده‌شده (به‌عنوان‌مثال عمودی)، هرکدام حاوی تعدادی از سانسورها و محرک‌ها، مجموعه‌ای از دروازه‌ها، مرکز محاسبات و غیره است. به‌عنوان‌مثال، در خانه‌های هوشمند، سیستم‌عامل‌های مختلف و برنامه‌های متنوعی توسط ارائه‌دهندگان مختلف برای سیستم‌های لوازم‌خانگی، امنیت خانه و سیستم‌های تهویه مطبوع ارائه‌شده است. ازاین‌رو، در هنگام بررسی دستگاه‌ها، داده‌ها، عملیات و مدیریت سیستم‌های عمودی، افزونگی سنگینی وجود دارد. مزیت توسعه سیستم‌عامل‌های اختصاصی IOT این است که به‌کارگیری و نگهداری IOT در یک دامنه را تسهیل می‌کند، که دارای انتخاب‌های محدودتری از انواع مختلف دستگاه‌های IoT و مراکز محاسباتی که برای مثال در ابر استفاده هست. کاربران نباید نگران در مورد سازگاری اجزای سازنده باشند. برای ارائه‌دهندگان خدمات، مدیریت دستگاه‌ها و داده‌ها در دامنه به‌مراتب آسان‌تر است. چالش اصلی سیستم‌عامل‌های IoT عمودی عدم قابلیت همکاری است که منجر به محدودیت‌های بیشتری می‌شود. عملا استفاده از منابع سخت‌افزاری و نرم‌افزاری به بهترین نحو سخت است. این منابع شامل دستگاه‌ها، داده‌ها، و عملیات و ویژگی‌های مدیریتی می‌شوند. کاربران نیاز به نصب سیستم‌های مختلف برای برنامه‌های مختلف و خدمات مختلف دارند. هر سیستم شامل سنسورهای خود، دروازه‌ها و مراکز محاسبات است، اگرچه بسیاری از دستگاه‌ها به‌طور بالقوه می‌توانند برای سایر برنامه‌ها و خدمات نیز مورداستفاده قرار گیرند. علاوه بر این، ارائه‌دهندگان خدمات IoT باید دستگاه‌ها و پروتکل‌های ارتباطی را برای هر برنامه و حتی برای هر کاربر طراحی و یا پیکربندی کنند. درنهایت، آن‌ها باید حجم زیادی از داده‌های افزوده را مدیریت کنند.

INTRODUCTION: The development of communication technologies, nano electronics, embedded systems, smart phones, cloud-based networking, and physical objects enable connecting people, places, and things to the Internet anytime and anywhere. This is often referred to as the Internet of Things (IoT). Currently, many applications are being developed for a wide range of IoT scenarios, such as industrial, civilian, and military applications, including healthcare, home automation, earthquake warning, traffic control, and industrial process monitoring. IoT applications in different domains demand their own dedicated platforms and systems. Currently, most IoT services are provided by different platforms and systems, and each platform or system is associated with a certain application domains. This results in dedicated (i.e. vertical) platforms and systems, each containing a number of sensors and actuators, a set of gateways, a computing center, etc. For example, in a smart home, different platforms and applications are built by different providers for appliance systems, home security, and HVAC. Hence, there is a heavy redundancy when considering devices, data, operations, and management of vertical systems. The benefit of developing dedicated IoT platforms is that it is relatively easy to operate and maintain IoT applications in one domain, which has a limited selection of different types of IoT devices and a computing center deployed for example on the cloud. End users need not to worry about the compatibility of the components. For service providers, it is easy to manage the devices and data of the domain specific applications. The main challenge of vertical IoT platforms is lack of interoperability that leads to several limitations. First, it is hard to utilize hardware and software resources to their bests. These resources include devices, data, and operation and management functionalities. Users need to install different systems for different applications and services. Each system contains its own sensors, gateways and computing center, although many of the devices could potentially be utilized for other applications and services as well. In addition, IoT service providers need to design or reconfigure the devices and communication protocols for each application and even for each user. Finally, they also have to manage a large amount of redundant data.